Een meisje van twaalf jaar wordt verkracht. Haar omgeving heeft geen idee wat er allemaal in haar omgaat, want het lukt haar niet om erover te praten. School, ouders, hulpverleners: ze doen oprecht wat hen het beste lijkt, maar slaan de plank helaas mis. Het meisje doet wat zij denkt dat nodig is om zich eindelijk weer veilig te voelen: misschien kan ze dan ontsnappen aan de dader en aan haar levendige herbelevingen. Ze belandt echter in een nog veel gevaarlijkere situatie...
Femke Ekelhof weet de spanning in haar verhaal zo goed op te bouwen, dat je haast zou vergeten hoe zwaar het moet zijn geweest om dit allemaal op te schrijven. Dit boek is namelijk gebaseerd op haar eigen ervaringen. “Gegrepen” leest als een thriller, maar beschrijft een gruwelijke werkelijkheid: hoe dit verhaal afloopt, blijft tot de laatste pagina spannend.
Wat als je op een plek waar jij je veilig waant in één klap je onschuld en kindzijn wordt afgenomen? Femke Ekelhof vertelt op indringende en integere wijze over de traumatische aanranding en verkrachting die ze heeft meegemaakt. Het verhaal is autobiografisch en op twaalfjarige leeftijd is ze voorgoed kind af. De impact op haar latere leven wordt op een confronterende en heftige manier duidelijk voor de lezer. Op twaalfjarige leeftijd wordt Femke aangerand vlakbij haar ouderlijk huis. Alsof dit al niet ernstig genoeg is wordt ze korte tijd later ook nog eens verkracht. Op advies van de politie moet Femke in de klas vertellen wat haar overkomen is om de medeleerlingen waakzaam te maken. Niet Femke maar de leerlingen staan centraal. Het is ongelooflijk om te lezen hoe de hulpverlening faalt omdat er telkens niet naar Femke wordt geluisterd en haar hulpvraag. De docenten geven gevraagd en ongevraagd advies maar nergens lijkt het om Femke te draaien. Terwijl je dit zo leest word je door hevige emoties overvallen, dat zoiets kan gebeuren! De hulpverlening zit vast aan protocollen en lijkt een 9 van 5 mentaliteit te bezitten. Er wordt voorbij gegaan aan de behoeften van een wanhopige puber. Femke gaat haar eigen gang en is een einzelgänger in de klas, ze vertoont sociaal wenselijk gedrag en trekt zich terug op haar kamer waar ze haar diepste gevoelens toevertrouwt aan haar dagboek. Haar lichaam verafschuwt ze en ze krijgt een eetprobleem. Ze wil haar vrouwelijke rondingen kwijt. Nog steeds faalt de hulpinstantie. Als Femke achttien jaar is gaat ze het huis uit. Ze trekt in bij haar vriend en hoopt hiermee een nieuw leven te kunnen beginnen. Alleen worden haar problemen nog groter. Wat een schrijnend verhaal, als lezer kun je je niet verplaatsen in wat Femke heeft meegemaakt. We kunnen proberen ons er een voorstelling van te maken. Maar het geeft een inkijk in een leven wat een hel moet zijn geweest. Femke heeft heel lieve ouders en leuke broertjes en toch komt ze niet met haar problemen bij hun. Dat begreep ik goed, ze zag het verdriet van haar ouders en ze wilde ze niet meer verdriet en pijn bezorgen. Haar schuldgevoel is groot. Met respect denk ik aan Femke Ekelhof, ze heeft na heel veel jaren haar trauma aan het papier toevertrouwd. Ik hoop dat helend werkt en vooral dat het boek zijn weg vindt naar het onderwijs en de hulpverlening omdat het goed leermateriaal is. Over een poosje komt er een vervolg, Onbegrepen, wat ik heel graag wil lezen want ik ben heel nieuwsgierig hoe het verder is gegaan met Femke.
Wat een prachtboek, maar zo’n droevige verhaallijn… Ik heb dit boek op een tweetal dagen uitgelezen, gewoon omdat het niet weg te leggen was.
Gegrepen is een intrigerend boek. Alle gebeurtenissen worden zo levendig beschreven dat ik op een avond het boek even op kant moest leggen. Het werd zo spannend en eng tegelijk dat ik even moest stoppen, bang dat m’n slaap eronder zou lijden. De volgende dag ben ik meteen verder gegaan, het was gewoon te goed om hem opzij te laten liggen. Wat me wel opviel was dat er soms rare tijdsprongen gemaakt worden, maar ik begrijp dat dit lastig is om te schrijven. Het is nu eenmaal gelinkt aan momenten die Femke zelf heeft beleefd. Gelukkig werden de tijdsprongen goed ondersteunt door meer uitleg zoals ‘ik ben nu 13′ of ‘binnen een paar weken wordt ik 18′.
Het verhaal zelf heeft me (zoals ik eerder al schreef) een paar keer naar de keel gegrepen. Femke beschrijft de momenten zo goed mogelijk en daardoor kan je jezelf goed voorstellen hoe verschrikkelijk alles moet geweest zijn. De pijn, de angst, de drang om het iemand te vertellen, ik had het allemaal, ik wou Femke zo graag helpen toen ik alles las. Het is gruwelijk om te lezen dat een meisje van amper 12 jaar oud, zo snel volwassen mòèt worden. Heel veel respect daarvoor.
Dit was het eerste waargebeurde verhaal dat ik ooit heb gelezen en ik moet zeggen dat de levensjaren van Femke mooi omgetoverd zijn naar een leesbaar verhaal. Ik wil Femke hartelijk bedanken voor het toesturen van dit boek!
Femke wil met haar verhaal een stem zijn voor anderen die nog niet mogen, durven of kunnen vertellen wat hen is overkomen. Op haar site www.doorbreekdestilte.nl probeert Femke mensen te helpen aan wie onrecht is aangedaan. Neem een kijkje bij ‘Hulp’, neem contact op met de juiste mensen en ook jij kan de stilte doorbreken!
In dit autobiografische verhaal beschrijft Femke Ekelhof haar leven na een aanranding en verkachting. Dit overkomt haar als ze nog maar 12 jaar oud is. Het gebeurt dicht bij een plaats waar ze dacht dat ze veilig zou zijn. Het verandert haar voorgoed. Het verhaal leest als een thriller. De cover laat een gebeurtenis uit haar boek zien en behoeft daarom verder geen uitleg. Het is enorm knap van deze auteur om toch haar belevenissen op papier neer te zetten. Ze is tenslotte iemand waar niemand naar heeft willen luisteren, bij haar thuis niet, op school niet en bij de hulpverlening ook niet. Dan vind ik het heel bijzonder om deze stap te nemen. Niet alleen je verhaal opschrijven maar ook het boek uitgeven. Je durven blootgeven als het ware. Daardoor is het een beetje een rauwe schrijfstijl, maar dat is de persoonlijke toets die het ook weer heel zacht maakt. Na het lezen van dit gedeelte van haar verhaal (dit boek) heb ik de neiging om de link naar haar website naar de GGZ, huisartsen en personeel op scholen te sturen. Opdat het hun ogen opent. Vaak zijn ze te arrogant om iets onder ogen te kunnen zien. Zo overtuigd van zichzelf. Ik heb veel respect voor deze auteur!
Wordt vervolgd... Blijft Femke voorgoed uit de handen van de mannen die haar hebben verkracht? Kan zij verder leven met de wonden van en de herinneringen aan deze vrouwonterende gebeurtenissen? In (On)begrepen, het vervolg op Gegrepen, kun je lezen hoe Femke van dag tot dag haar best doet te (over)leven.
Doorbreek de Stilte/Femke Ekelhof Doorbreek de Stilte is er voor jong en oud, mannen en vrouwen en voor iedereen die niet kan of mag praten over een traumatische gebeurtenis. Dus niet alleen over seksueel misbruik en ook niet alleen voor wanneer het trauma in de kinderjaren heeft plaatsgevonden. Een ander zeer groot verschil is het feit dat ik van mening ben dat letterlijk spreken niet noodzakelijk is. Ook op andere manieren is duidelijk te maken wat jij hebt meegemaakt en wat je nu nodig hebt. Wat ik zelf heb meegemaakt aan trauma’s iseen open boek en kan iedereen in Gegrepen lezen. Ik schrijf heel open, eerlijk en intiem over mijzelf, iets dat zeer belangrijk is voor slachtoffers met (meervoudige) trauma’s: weten dat je écht begrepen wordt.
Ik waardeer dit boek met 4/5 **** welverdiende sterren en kijk uit naar (On)begrepen.
Een uitermate spannend boek dat je zeker grijpt en de koude rillingen langs je rug laat lopen. Femke verteld het verhaal over haar leven voor en na haar traumatische verkrachting toen zij twaalf jaar was. Deze gebeurtenis neemt haar mee in een neerwaartse spiraal van verdriet, depressie en onzekerheid.
Dit verhaal is heel indrukwekkend, het is een boek dat moeilijk neer te leggen is. Femke weet de situaties en gebeurtenissen zo goed te beschrijven dat het lijkt alsof je het zelf meemaakt. Aangezien dit een autobiografische thriller is, heeft mij dit enorm veel respect gegeven voor Femke. Ik raad iedereen aan dit boek te lezen, dit boek blijft je grijpen van begin tot het einde.
Wat een verschrikkelijk pijnlijk boek. Ik heb er niet van kunnen slapen en ik word er diepongelukkig van. Het is gebaseerd op eigen ervaringen van de schrijfster wat heel erg verschrikkelijk is. Het is echt intens pijnlijk te lezen over Femke die niet in staat is zichzelf te beschermen en zo nu en dan werd ik echt misselijk van wat is las.
Gegrepen, waargebeurde thriller, aangrijpend en hartverscheurend. Femke maakt je deelgenoot van de worsteling die haar leven heet. Doorbreek de stilte!
Aangegrepen door Gegrepen. Wat pijnlijk om te lezen en om te weten. Ik kan niets anders zeggen. Goed verwoord zodat wij inzicht krijgen in deze problematiek.