«... Δεν ήταν σωστό να ακούω την κουβέντα στο διπλανό δωμάτιο κι όμως κρατούσα την αναπνοή μου για να ακούσω. - Το ξέρεις πως θα μπορούσα να σκοτώσω για σένα;» Και κάποιος από την εύθυμη συντροφιά που ταξίδευε για το Άγιο Όρος σκοτώθηκε. Από έναν ζηλότυπο σύζυγο; Από τον απελπισμένο εραστή; Από τον άνθρωπο που έχει ορκιστεί να εκδικηθεί για τα μαρτύρια που τράβηξε τον καιρό της Κατοχής; Είναι μια κοσμική συντροφιά. Επισκέπτεται το Άγιο Όρος για τουρισμό ή μήπως κάτω από την αθώα αυτή πρόθεση κρύβεται κάτι άλλο σοβαρότερο; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Για πρώτη φορά, ο Μαρής διχάζει το αναγνωστικό κοινό τόσο πολύ όσον αφορά την αξιολόγηση ενός βιβλίου του. Αυτό ίσως συμβαίνει, γιατί, ενώ περιέχει για πρώτη φορά τόσο πικάντικες περιγραφές των ερωτικών σχέσεων κάποιων προσώπων, στο τέλος, δίνει την αίσθηση της σχεδόν απόλυτα προβλέψιμης πλοκής με την αίσθηση του μυστηρίου να 'τρεμοσβήνει' στο μεγαλύτερο μέρος του μυθιστορήματος.
Στα θετικά στοιχεία του βιβλίου σίγουρα είναι οι πολύ προσεκτικά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες με έντονες τις ατομικές διαφορές στην προσωπικότητα, όπως και οι αρκετά εύστοχοι διάλογοι που αποτελούν και το στοιχείο για να κρατήσει σε εγρήγορση το μυαλό των αναγνωστών.
Παραδόξως, δεν υπάρχουν στιγμές που να περιγράφεται η κατανυκτική ατμόσφαιρα της περιοχής του Αγίου Όρους παρά μια διεκπεραιωτική αναφορά στη καθημερινότητα των μοναχών και στην περιουσία του Αγίου Όρους. Αντίθετα, μεγαλύτερη εντύπωση προκαλούν εδώ κάποια στοιχειωτικά γεγονότα της Κατοχής που εμπλέκουν τουλάχιστον 3 από τους ήρωες του βιβλίου στο αιματοβαμμένο κυνήγι για την απόκτηση του περιβόητου 'Σταυρού των Κομνηνών'.
Από τα πολύ ενδιαφέροντα και πικάντικα ( για την εποχή τους) βιβλία του Μαρη. Αν και δεν έχουμε τον αστυνόμο Μπεκα, ο ήρωας που διάλεξε ο Μαρης για να μας διηγηθεί την ιστορία τον αντικαθιστά επάξια. Ένα από τα πράγματα που αγαπώ στον Μαρη είναι οι εκφράσεις που είναι τρομερά εύστοχες αλλά και τρομερά παρωχημένες για το σημερινό αναγνώστη : οι πολυτελείς γυναίκες, ο αγαθός και απλοικος αστυνομικός, η κούρσα! Συνεχίζω να αγαπώ τον Μαρη για τη εικόνα που μου γέννα, για μια Ελλάδα επαρχιωτισσα, συντηρητική, με διαχωρισμενους ρόλους στην κοινωνία, με εγκληματικότητα που οι εξάρσεις της ήταν περισσότερο στα βιβλία πάρα στη ζωή. Κλείνω βέβαια τα μάτια στο ότι το βιοτικό επίπεδο ήταν πολύ χαμηλό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, δεν υπήρχαν υποδομές και ανέσεις, υπήρχε καταπίεση και εμφυλη βία, η πολιτική ήταν σε κατάσταση αναβρασμού, αλλά αυτή είναι η μαγεία της πένας του Μαρη, να σε κάνει να επικεντρώνεσαι στη δική του ιστορία και να σε απορροφά.
Συμπαθές βιβλίο, στο στυλ της Αγκαθας Κριστι θα τολμουσα να πω. Παρ'ολα αυτά δεν με κερδισε πραγματικά ποτέ. Παρ'όλα αυτά μπόρεσα να παρατηρήσω το λεξιλόγιο και τον τρόπο περιγραφής του Γ.Μαρή και να τα συνδυάσω με το "σεμνό" κλίμα της εποχής στην οποία διαδραματίζονταν. Αυτό μπορώ να πω ότι με ιντρίγκαρε πολύ.
Μια πολύ ωραία, καλοκαιρινή ιστορία του Γιάννη Μαρή. Καλογραμμένη με στοιχεία ερωτισμού και μυστηρίου. Δε διεκδικεί δάφνες υψηλής λογοτεχνίας, αλλά δε σε κάνει να πιστεύεις ότι πέταξες τα χρήματα σου αγοράζοντας το μικρό καλαίσθητο τομίδιο των Εκδόσεων ΑΓΡΑ. Ένα κλασικό whodunnit με πρωταγωνιστές ανθρώπους της καλής κοινωνίας των Αθηνών των ´50s, με αναφορές στην Κατοχή. Έχει τις κλασικές ανατροπές μέχρι να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος και το συνολικό σχέδιο πίσω από τους φόνους. Διαβάζεται παρέα με κρύα μπίρα σε παραλία, με τα τζιτζίκια να τραγουδάνε στο βάθος… Θα μπορούσε να είναι και 3,5.
Το διάβασα πολύ γρήγορα, με κράτησε εύκολα σαν πλοκή. Όμως είχε πολλές φράσεις που επαναλαμβάνονταν μέσα στο βιβλίο, πράγμα που με κούρασε. Ξεκίνησε δυναμικά, αλλά θεωρώ πως το έγκλημα θα έπρεπε να γίνει αρκετά νωρίτερα γιατί προς το τέλος το κλείσιμο φάνηκε κάπως βιαστικό. Δεν μου ταίριαξε επίσης η αφήγηση από τον πρωταγωνιστή γιατί παρά του νεαρού της ηλικίας του, που τονίζεται αρκετά συχνά μέσα στο βιβλίο, παρουσιάζεται σαν να διάβαζε τέλεια τα συναισθήματα των ανθρώπων και να καταλαβαίνει πολλά περισσότερα απ' όσα θα περίμενε κανείς. Μου άφησε την αίσθηση του ανικανοποίητου όταν το τελείωσα.
"Οι κοσμικοί ταξιδιώτες κουβαλούν καμιά φορά στα χωριά, μαζί με τα κοστούμια τους και τις ξυριστικές μηχανές, και τα πάθη τους. Δεν είναι έτσι; Αλλά ας πάρουμε τα πρόσωπα της συντροφιάς σας με τη σειρά. Μπορούσατε να τον σκοτώσετε εσείς;"
Τα καλύτερά έργα του Μαρή είναι εκείνα που εμπεριέχουν ιστορικές αναδρομές. Φυσικά, μου άρεσαν οι άψογες περιγραφές σκηνών, αναπτύξεις των χαρακτήρων, τα υπονοούμενα που άφηνε, κτλ. Και καλός συγγραφέας/λογοτέχνης αλλά και σε κρατάει σε αγωνία ενώ η γραφή του ρέει εύκολα. Αυτό ειδικά είναι το καλύτερο απ'όλα όσα έχω διαβάσει (8 περίπου) του Μαρή γιατί έχει πολύ στρατηγική και ανατροπές - δεν είναι απλό κι έτσι κρατάει το ενδιαφέρον.
Όχι από τα καλύτερα του. Αρκετά άνευρο και προβλέψιμο. Αρκετές ερωτικές σκηνές για την εποχή τους τολμηρές και μια ιστορία από την Κατοχή που όμως δεν αναπτύσσεται ιδιαίτερα.