[...] Ο άνθρωπος που στεκόταν στην πόρτα της "Ωραίας Καρπάθου", ήταν ψηλός, μάλλον παχύς, δυνατός. Φορούσε ένα χοντρό εγγλέζικο παλτό, όπως το είπε ο υπάλληλος του ξενοδοχείου, είχε τυλιγμένο τον λαιμό του μ' ένα βυσσινί φουλάρι και τα χέρια του ντυμένα με γάντια από χοιρόδερμα. Ο Χατζηπαυλής σκέφθηκε πως αυτόν τον άνθρωπο τον είχε ξαναδή. Προσπάθησε να θυμηθή πού. Η φιγούρα του του ήταν γνώριμη, αλλά ο ίδιος άγνωστος. Στο τέλος θυμήθηκε. Τις τελευταίες ημέρες τον είχε συναντήσει δυο - τρεις φορές σε διάφορα σημεία. Τυχαίες συναντήσεις, στις οποίες δεν είχε δώσει καμμία σημασία. Ο άνθρωπος με το φουλάρι προχώρησε προς το μέρους τους. [...]
Μια ιστορία του Μαρή χωρίς τον Μπέκα και χωρίς ακριβώς έγκλημα. Μια περίεργη ιστορία όπου κανείς δεν παθαίνει κακό. Αντιθέτως μάλιστα μάλλον ευνοούνται όλοι στο τέλος. Το γράψιμο του Μαρή είναι εντυπωσιακό πάντως.
Πολύ ωραίο μυθιστόρημα που μου επιβεβαίωνε πως τα έργα του Μαρή χωρίς τον Μπέκα αξίζουν να διαβαστούν. Ένα ελαφρύ διάβασμα που κρατάει τον αναγνώστη μέχρι το τέλος, με έξυπνη πλοκή.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Μια ιστορία μυστηρίου, χωρίς τον αστυνόμο Μπάκα, με αρκετό σασπένς. Πολύ ωραία δοσμένος ο πρωταγωνιστής, που γίνεται έρμαιο της δικής του Πτώσης, του δικού του Ξεπεσμού. Η μοίρα τού προσφέρει ένα "ιντερμέτζο", που τον ξελασπώνει προσωρινά, αλλά τον έχει αλλάξει ως άνθρωπο;