Voordat Isa naar het buitenland vertrekt, gaat ze met haar zusje Daan nog een keer terug naar Terschelling, het vakantie-eiland van hun jeugd. Op het laatste moment besluiten ze hun beste vriendin Sylvie ook mee te nemen. Ze halen mooie herinneringen op en brengen een bezoek aan hun vrienden Loek en Gerben en hun moeder Jannetje. De trip down memory lane slaat om in een nachtmerrie als Sylvie spoorloos verdwijnt. Jannetje blijkt de enige getuige, maar zij heeft een beginnende vorm van Alzheimer. Hoe betrouwbaar is haar getuigenis? En kunnen ze vertrouwen op hun eigen herinneringen?
Eerste boek wat ik van deze schrijfster heb gelezen. Vond het verhaal wel lekker lezen, al was het soms een beetje vergezocht en ook redelijk voorspelbaar. 3 sterren!
Goed boek weer van Els Kerkhoven. Gifdochters heb ik ook gelezen en vond ik ook goed. Weekend Terschelling is een vlot geschreven thriller en de karakters worden mooi beschreven. Doordat het verhaal vanuit verschillende personen verteld word, blijft het boeiend. Ik kijk alweer uit naar een volgend boek van deze auteur.
Het boek sleept je mee tot het einde. De laatste helft van het boek heb ik in één klap uitgelezen omdat er ineens veel plot-twisten naar voren kwamen. Uiteindelijk loopt alles anders en het liefst hoorde ik al hoe het af zou lopen. Telkens als het even spannend werd schoot mijn hartslag omhoog, een goed boek is het zeker. Een minpuntje is dat er telkens benoemd wordt dat bijvoorbeeld de zeelucht zilt is “de zilte zeelucht” of de helderblauwe hemel, dit gebeurde erg vaak, maar op een gegeven moment merk je het niet meer door het meeslepende verhaal. Terschelling technisch zit het boek goed in elkaar, leuk om alles zo te herkennen.
Spannend emotioneel verhaal. Ben zelf nog nooit op Terschelling geweest, dus al die verwijzingen zeggen mij niets. Maar verrassend hoe de hoofdfiguren beschreven worden en hoe het verhaal eindigt.
Het is januari wanneer ik dit schrijf, maar ik dacht terug aan een heerlijke zomer terwijl ik dit boek aan het lezen was. Alleen de cover al is prachtig; bijzonder uitnodigend om naar het strand te gaan en lekker te banjeren over het rulle zand met de zon schijnend op je bolletje. Een mooi ontwerp van Janine Jansen. Dat zou best Daan kunnen zijn, die daar loopt op haar slippers.
Daan over zichzelf, terwijl ze aan haar zoontje Billy denkt; 'Van alle steekjes die ze ooit in haar leven heeft laten vallen, was dit de allerbeste.' Deze zin vond ik zo ontzettend mooi! Van iemand die zichzelf kent, weet dat ze niet alles goed doet, maar heel blij is met dat ene 'foutje'.
Het verhaal leest heel prettig mede door de afwisselende verhaallijnen. Hierdoor leer je al snel de personages goed kennen. Tenminste, dat is wat je denkt... Totdat er iets gebeurt waaruit blijkt dat je helemaal op het verkeerde been gezet bent bij je kijk op het karakter van een paar van de hoofdpersonen, en niet iedereen is even sympathiek te noemen. 'Hell hath no fury like a woman scorned' is helemaal van toepassing hier.
Er komen geheimen naar voren wat de spanning nog flink opdrijft. Je denkt op dat moment te weten hoe het verhaal zal gaan eindigen, maar niets is minder waar. Het komt tot een heel onverwacht einde met een beetje romantiek in het vooruitzicht voor een paar van onze hoofdpersonen.
Ik heb genoten van deze manier van schrijven en waardeer deze lekker spannende thriller met 4/5 sterren.
Isa en haar zus Daan willen nog eens terug naar Terschelling, het eiland waar ze in hun jeugd zo vaak vakantie hebben gevierd. Ze nodigen hun vriendin Sylvie uit om mee te gaan. Haar vriend Martijn is een aantal maanden daarvoor verongelukt en ze heeft nog veel verdriet. De zussen hebben een huisje gehuurd van Loek. Hij en zijn broer Gerben zijn de zonen van Jannetje en Gerrit, waarbij de ouders van de zussen altijd een huisje huurden.
Als ze net op Terschelling zijn, gaat Sylvie aan het eind van de middag op de fiets naar het dorp om geld te pinnen. Als ze niet terugkomt naar het huisje gaan Daan en Isa haar zoeken. Jannetje is de enige getuige, maar omdat zij een beginnende vorm van alzheimer heeft is haar verhaal niet betrouwbaar. De verhaallijn van Jannetje, die goed beseft dat ze steeds vaker iets vergeet, ontroerd.
Els Kerkhoven beschrijft alle handelingen erg gedetailleerd, vandaar 286 pagina’s over één weekend. Het verhaal komt wat traag op gang, maar de typerende beschrijvingen van de zo verschillende zussen en Terschelling maken dat vrijwel goed, al is het verhaal wel eens iets te langdradig. Langzaam blijkt dat er te veel geheimen zijn uit het verleden, die het leven in het heden belemmeren. Ook zijn de acties en reacties van Isa en Daan soms vreemd. Waarom lichten ze de politie pas na vierentwintig uur zoeken in? Op het laatst raakt het verhaal in een stroomversnelling en wordt duidelijk wat er met Sylvie is gebeurd en waarom. Verraad en vriendschap staan centraal. Leuk is dat het leven op Terschelling zo veelvuldig aan bod komt.
Dit soort boeken leest makkelijk weg zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit. Door het aantal personages en plaatsen laag te houden kun je lekker lezen zonder na te denken over wie was dat ook al weer. Ik heb genoten van het verhaal dat verteld wordt in dit boek en ik ben toch ook een beetje verrast tijdens de ontknoping.
Dit boek is absoluut geen aanrader, het plot is even onrealistisch als voorspelbaar en de personages zijn vlak. De vele herhalingen zorgen eerder voor ergernis dan voor extra diepgang (dat de zee een zilte geur heeft weet je na de eerste vermelding ook, de tig verwijzingen nadien zijn nergens voor nodig).