Ένας ακόμη τόµος µε ανθολογηµένα µερικά από τα καλύτερα διηγήµατα της τελευταίας περιόδου του ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, του περιοδικού της επιστηµονικής φαντασίας που έγραψε τη δική του ιστορία στη διάδοση της λογοτεχνίας της ε.φ. στην Ελλάδα.
Είναι 6 εξαιρετικά διηγήµατα, µικρά αριστουργήµατα, που δείχνουν την πραγµατική δυναµική της ε.φ. ως λογοτεχνίας υψηλού επιπέδου. Η απελευθέρωση τη φαντασίας από τα νοητά όρια του ρεαλισµού φορτίζει µε µια πρωτόγνωρη δυναµική τη λογοτεχνική έκφραση.
Περιέχει:
ROBERT BLOCH - Εκείνο το τραίνο για την κόλαση (Βραβείο HUGO 1959) JOE HALDEMAN - Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός (Βραβείο HUGO 1995) NANCY KRESS - Ο Μάρτιν την Τετάρτη (Βραβείο ASIMOV'S 1993) JOHN BRUNNER - Οι εντελώς πλούσιοι LARRY NIVEN - Ασταθές φεγγάρι ALLEN STEELE - Μνημείο πολέμου
Πρόκειται για μια από τις τρεις ανθολογίες διηγημάτων που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Παρά Πέντε και τις βρίσκει κανείς, συνήθως, σε κάποιο από τα παζάρια βιβλίου που γίνονται κάθε χρόνο. Εκεί τις βρήκα και τις τρεις. Τα διηγήματα του βιβλίου τα είδαμε για πρώτη φορά στα ελληνικά στο περιοδικό Απαγορευμένος Πλανήτης. Η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει έξι διηγήματα, από μεγαλύτερα και μικρότερα ονόματα της Επιστημονικής Φαντασίας: "Εκείνο το τραίνο για την Κόλαση" του Robert Bloch, "Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός" του Joe Haldeman, "Ο Μάρτιν την Τετάρτη" της Nancy Kress, "Οι εντελώς πλούσιοι" του John Brunner, "Ασταθές Φεγγάρι" του Larry Niven και, τέλος, "Μνημείο πολέμου" του Allen Steele. Σαν σύνολο, το βιβλίο είναι σε πολύ καλό επίπεδο, όλες οι ιστορίες μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες και καλογραμμένες, με κάποιες καλές ιδέες και λίγες φιλοσοφικές προεκτάσεις. Ξεχωρίζω την ιστορία του Robert Bloch, που είναι πραγματικά εξαιρετική, από την αρχή μέχρι το τέλος, ενώ πολύ καλή εντύπωση μου έκανε τόσο η ιστορία του Joe Haldeman, όσο και αυτή του Larry Niven. Γενικά είναι ένα πολύ καλό βιβλιαράκι, με ιστορίες που πιστεύω ότι θα κρατήσουν το ενδιαφέρον ενός λάτρη της επιστημονικής φαντασίας.
Φοβερό και τρομερό το all time classic "Εκείνο το τραίνο για την Κόλαση" του Robert Bloch. Ξεχώρισα επίσης τα πολύ καλά "Κανείς δεν είναι τόσο τυφλός" του Haldeman, "Οι εντελώς πλούσιοι" του Brunner και "Ο Μάρτιν την Τετάρτη". Πολύ καλές ιδέες και αυτά τα τρία, αλλά με μικρές αδυναμίες στην εκτέλεση που τα εμποδίζουν να απογειωθούν. Συνολικά όμως, μια πολύ καλή ανθολογία από τα καλύτερα διηγήματα που είχε δημοσιεύσει ο "Απαγορευμένος Πλανήτης".
Για όσους έχασαν την πρωτη ευκαιρία (περιοδικό "ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ") τώρα υπάρχει μια δέυτερη και καμία δικαιολογία δε στέκει. Μερικά από τα καλύτερα διηγήματα ever, από τα οποία εδώ θα ξεχωρίσω δυο:
Εκείνο το τραίνο για την κόλαση -> Η απόδειξη του τι διήγημα μπορεί να δημιουργήσει μια ιδιοφυία, με ένα πολύ απλό μέσο (τραίνο, σε πρώτη εμφάνιση τη δεκαετία του 1780 στις ΗΠΑ από τον λησμονημένο John Fitch)
Ο Μάρτιν την Τετάρτη -> Η απόδειξη του τι αριστούργημα μπορεί να δημιουργήσει η Ε.Φ. χωρίς καν να καταφύγει στην απλούστερη των μηχανών