En ja we zijn hier terug met nog een fotoboek, waarschijnlijk de laatste van 2025 en tevens mijn 13de fotografieboek van dit jaar. Die tel ik leuk mee met mijn challenge omdat ik er evenveel tijd overdoe dan met mijn gewone boeken. Ik las/bekeek deze keer een boek uit 2013 uitgegeven door Tashen. Het kreeg de titel Genesis en de fotograaf is Sebastiäo Salgado.
De goede man verliet deze wereld in mei van dit jaar maar liet een oeuvre na om u tegen te zeggen. Geboren in Brazilië, maar na de staatsgreep van 1964 verzetten ze zich tegen de dictatuur om dan in 1969 het land te verlaten en via Parijs in Londen terecht te komen. Ik was er 21 toen ik voor de eerste keer een fototoestel hanteerde maar Salgado was er reeds 27.
Qua werk probeerde hij met Workers de arbeidsveranderingen in beeld te brengen, waarbij het mijnwerkers, theeplukkers en andere handarbeiders in beeld bracht. Zo deed hij nog andere reportagewerk ook maar in 2013 kwam dus Genesis uit.
Een boek waar hij acht jaar aan gewerkt heeft, veel gereisd, veel gefotografeerd. En om alles plezant te maken schakelde hij halverwege over van rolletjes op digitale fotografie.
Met dit boek wou hij gewoon de schoonheid van onze aarde in beeld brengen. Iets waar we onbedachtzaam mee omgaan. Schoonheid die in vele landen al reeds goed geminderd is. Maar hij bracht ook stammen in beeld die diep in het oerwoud leven en nog niet bezoedeld waren met de moderne tijden. Hij bracht ijsbergen , dieren en mensen in beeld.
Alle foto’s in dit boek zijn uitgewerkt in zwart-wit en redelijk groot afgebeeld. Dit was perfect mogelijk omdat de foto’s zelf geen tekst bevatten. Maar ze spreken genoeg met wat er afgebeeld wordt. De uitleg van de foto’s vond ik wel achteraan het boek. Maar ergens weet je wat er gaat komen want elk hoofdstuk wordt voorafgegaan met een uitleg geschreven door Salgado zijn vrouw Lélia. Zij was de sterke vrouw die haar man bijstond bij dit project.
Dit is mijn eerste boek van Salgado maar ik ben wel fan van zijn werk. De keuze voor zwart-wit kwam logisch over op mij. Bij kleurenfoto’s ben ik soms zo afgeleid door de kleuren dat ik niet altijd alles zie wat er op de foto staat, terwijl zwart-wit die afleiding niet heeft. Of ik de enigste ben die dit heeft geen idee .
Iedereen bekijkt fotografie op een andere manier, iedereen benaderd een onderwerp op zijn eigen manier. De manier hoe Salgado de natuur en dergelijke in beeld brengt spreekt me enorm aan.
Er zullen zeker nog fotoboeken van deze man de revue passeren, hopelijk zijn ze wel niet allemaal van het formaat als Genesis. Dit boek is groot en dik. Vasthouden om te lezen zat er niet in, plat op tafel.