Pinguïns worden eind vijftiende eeuw voor het eerst door Europese zeevaarders waargenomen. Aan de onderkant van de planeet, voor de kust van Zuidelijk Afrika, leven ‘vette ganzen’ die niet kunnen vliegen en zich weerloos laten doodknuppelen. Sinds die ontdekking zijn de iconische vogels op alle mogelijke manieren geëxploiteerd. Ze zijn beroofd van hun eieren, uitgekookt om ze tot olie te verwerken en met rodebessengelei geserveerd als kerstdis. Daarna groeide de pinguïn uit tot publiekstrekker van dierentuinen en werd hij de ster op het witte doek in films als March of the Penguins en Happy Feet. Dit boek gaat over onze verstandhouding met de natuur. De pinguïn heeft een beschermde status. Maar wat is die waard als we zijn leefgebied koloniseren, de oceanen vervuilen en zijn voedsel wegvissen? In Pinguïns en de mensen schetst Marcel Haenen de problematische omgang met deze welgemanierde wezens. Hij bezoekt de bijna uitgestorven geeloogpinguïns in Nieuw-Zeeland, loopt mee in het pinguïnziekenhuis van Kaapstad en wandelt met pinguïntoeristen op Antarctica. Dit relaas is een eerbetoon aan de schoonste vogel op aarde, die door menselijk toedoen voorgoed dreigt te verdwijnen.
In de zoo vond ik pinguïns altijd de mooiste dieren. Toen ik journalist Marcel Haenen op Radio1 hoorde vertellen over zijn liefde voor de vogel, wist ik dat ik dit boek moest lezen. En het stelde me niet teleur. Naast de vele wist-je-datjes waarmee ik mijn gezinsleden bestook, is het ook een triest verhaal dat je doet stilstaan bij en nadenken over de gruwel die de mens uitgevoerd heeft op deze schattige vogels.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Dit was echt een leuk en interessant boek. Je merkt aan het boek dat het met veel liefde voor het onderwerp is geschreven. Vele thema's in de geschiedenis tussen mens en pinguïn passeren de revue en daar zit ook behoorlijk wat origineel onderzoek in. Dit is een leuke verdere kennismaking met de wereld van de pinguïns