What do you think?
Rate this book
Από Δρυ Παλιά Κι Από Πέτρα
Ήρθε η ώρα να σου πω για το σκισμένο γράμμα, για ένα τόπι κασμίρι και για μια Κύπρια που μύριζε η αγκαλιά της πασχαλιά. Για μια μαγευτική πόλη, τη Σμύρνη μου, που κάηκε σαν φωτογραφία και για ένα πλοίο που μετέφερε μια γυναίκα που έσταζε γάλα. Για μια Τουρκάλα που χάθηκε και σώθηκε μόνο το τραγούδι της. Κι αν θέλεις, μόνο αν το θέλεις, θα σε αφήσω να κρατήσεις στα χέρια σου τα δυο μονάκριβα κλειδιά μου, του σπιτιού στο Αϊδίνι και του σπιτιού στη Σμύρνη. Από το Αϊδίνι και τη Σμύρνη ως την Κύπρο, την Αθήνα και την εξωτική Ινδία, ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας σύγχρονης Πηνελόπης με φόντο τις Χαμένες Πατρίδες. Γύρω από την Πηνελόπη, σαν γαϊτανάκι, πρόσωπα που τη σημάδεψαν: η Ζόι, ο Καλφατζής που "ξέρει να σώζει", ο Παρασκευάς με το "παρασκευάκι" του, η Κατίνα που ο "Ιορδάνης της πέθανε", ο βροχερός Φίλιππος και ο φωτεινός Φώτης, η μαγείρισσα η Φραγκώ… Ένα πληθωρικό μυθιστόρημα, που στριφογυρίζει με τρυφερότητα γύρω από την ιστορία του ελληνικού 20ου αιώνα, πλημμυρισμένο με εικόνες και μυρωδιές εποχής.
- GenresHistorical Fiction
ebook
First published June 1, 2008
38 people want to read
About the author
Noelle Baxer
6 books4 followersΗ Νοέλ Μπάξερ γεννήθηκε στην Αθήνα από Βρετανό πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Καβάλα. Σπούδασε στην Ελλάδα (Ελληνική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) και στην Αγγλία (μεταπτυχιακές σπουδές στην Αρχαιολογία). Εργάστηκε στη διαφήμιση και, μετά, ως υπεύθυνη επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων σε ελληνικές επιχειρήσεις. Αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Κείμενά της κοινωνικού προβληματισμού εμφανίζονται τακτικά στο Διαδίκτυο. Έχει εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Μια φορά και έναν καιρό σήμερα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΙ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ, ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ και ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
March 17, 2019
Καμία πρωτοτυπία αλλα διαβάζεται ευχάριστα. εκνευρίστηκα κάποιες στιγμές με την ξαφνική εναλλαγή των αφηγητών. Χωρίς καμία προειδοποίηση με αποτέλεσμα να πετάγομαι στις προηγούμενες σειρές της σελίδας για να δώ τι έχασα.
July 22, 2014
«Πες μου κι εσύ το γένος σου κι ο τόπος σου ποιος είναι. Μήτε από δρυ γεννήθηκες παλιά, μήτε από πέτρα» (Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία τ στίχοι 162-163).
Με αυτήν τη ρήση η συγγραφέας μας καλωσορίζει στη ζωή της Πηνελόπης, που γεννιέται στο Αϊδίνι αλλά η μητέρα της τη στέλνει να ζήσει στην οικογένεια του Βρετανού υπηκόου και μεγάλου υφασματέμπορα Καλφατζή που ζούσε στην Κερύνεια της Κύπρου. Η Πηνελόπη μεγαλώνει, μαθαίνει τη ζωή, κάνει σκέψεις κι όνειρα και το ριζικό της την προορίζει να παντρευτεί και να μετακομίσει στη Σμύρνη λίγα χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κάνει παιδιά, οι Τούρκοι της παίρνουν τα όνειρα και τις ελπίδες και καταφεύγει με την οικογένειά της πίσω στην Κερύνεια αλλά όχι για πολύ: ριζώνουν στην Αθήνα και γίνονται εκλεκτά μέλη της αστικής τάξης. Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου τους φυγαδεύουν μαζί με τους υπόλοιπους Βρεετανούς υπηκόους στην Αίγυπτο κι από κει στην Ινδία. Τα παιδιά θέλουν να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο κι η Πηνελόπη πάντα εκεί να τα συντρέχει και να αγωνιά γι? αυτά. Η μεταπολεμική ζωή της οικογένειας κυλά σχετικά ήρεμα πίσω στην Ελλάδα.
Μου άρεσε το στυλ, μου άρεσε το γράψιμο, η ιδέα να μας μιλούν εναλλάξ η Πηνελόπη και αργότερα η κόρη της σε πρώτο ενικό, και καλά σαν μια φανταστική συζήτηση μεταξύ τους Δυστυχώς αυτό το μοτίβο ακολουθείται αργότερα κι από τα εγγόνια της Πηνελόπης και ψιλο-χάνεται η μπάλα αλλά η συγγραφέας βοηθά με τον τρόπο της, που δεν γίνεται περιττός ή χαζός, να σε καθοδηγήσει σωστά στο πρόσωπο που αφηγείται. Η Σμύρνη με τα μάτια της Πηνελόπης, τα πλούτη της, η ζωή των Ελλήνων, τα όνειρα και οι προσδοκίες με την άφιξη του ελληνικού στρατού το 1919 αλλά και η οργή και οι βιαιοπραγίες των Τσετών το 1922 κι αργότερα ο όλεθρος του δεύτερου πολέμου.
Ανάμεσα στις γραμμές του κειμένου ξεφυτρώνουν και το εμπλουτίζουν στίχοι από την Οδύσσεια που δένουν τόσο μα τόσο ωραία με τη ροή του κειμένου που του δίυνον νέα εικόνα, νέα πνοή. Φυσικά δεν ακολουθείται παράλληλη πορεία Οδύσσειας και Πηνελόπης σε καμία περίπτωση, απλλώς τυχαίνει κάποιοι στίχοι να ταιριάζουν με τα αισθήματα των ηρώων και τα περιστατικά που μας αφηγείται η συγγραφέας.
Ολοζώντανοι χαρακτήρες, μια ολοκληρωμένη γυναίκα (κοριτσάκι, μητέρα, γιαγιά) και μια ωραία τοιχογραφία των γεγονότων των αρχών του 20ού αιώνα μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που αγάπησε, γέννησε, πόνεσε, μάτωσε.
Κι εδώ ακριβώς είναι η αντίρρησή μου. Χωρίς να μειώνω τη σημαντική αξία του κειμένου, την κατάθεση ψυχής της συγγραφέως, το γεγονός ότι ούσα Ελληνο-βρετανίδα η Μπάξερ μιλάει αντικειμενικά για την Ελλάδα και τις καταστροφές της, δεν μπορώ να δεχτώ ως Έλληνας αναγνώστης έτσι αγόγγυστα το γεγονός ότι η ηρωίδα του μυθιστορήματος γλύτωσε από πολλά χάρη στη βρετανκή υπηκοότητά της. Ναι δεν υπερηφανεύεται ούτε κομπιάζει ότι «γιούπι γλυτώσαμε» αλλά στη μεν μικρασιατική καταστροφή επιβιβάστηκε σε βρετανικό πλοίο, στη δε Κατοχή φυγαδεύτηκε μαζί με άλλους βρετανούς στην Αίγυπτο και παρ? όλ? αυτά κλαίει και οδύρεται για όσα έχασε και που ξεκινάει από την αρχή. Δε χρειάζεται να θυμίσω νομίζω τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς που υπέστησαν Αρμένιοι και Έλληνες από τους Τούρκους ούτε την πείνα και τα βασανιστήρια που έζησαν οι κατακτημένοι Έλληνες από τους Γερμανοϊταλούς, οπότε το θεωρώ τουλάχιστον ειρωνία να κλαίει μια γυναίκα που απλώς έχασε το βιος της και δε φυλακίστηκε ούτε βασανίστηκε ούτε μισοτρελάθηκε ούτε έχασε την παρθενιά της ούτε είδε εικόνες φρίκης ούτε αντιστάθηκε ούτε πείνασε. Η υπόθεση σώζεται από την έλλειψη κομπασμού και έπαρσης αλλά και πάλι μου γεν΄νηθηκαν αυτές οι σκέψεις.
Καλογραμμένο κείμενο, νοσταλγικό και τρυφερό, συναισθηματικό χωρίς να καταντά μελό και επίπεδο κι επιφανειακό, με βάθος και περιεχόμενο.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
Για τη Σμύρνη: «Πουθενά στον κόσμο δεν υπήρχε ανάλογη πόλη που να συνδυάζει τον ελληνικό νου, τη γλυκιά ραθυμία της Ανατολής, το εμπορικό δαιμόνιο των Εβραίων, την εργατικότητα των Αρμενίων, την κομψότητα του Παρισιού, τη φραγκολεβαντίνικη ευθυμία, τη στιβαρή ευρωπαϊκή ιδιοσυγκρασία. Όλα αυτά σε μια γη απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και ιστορικής κληρονομιάς» (σελ, 52).
«Όλη τη νύχτα κατάπινα με βουλιμία ωραίες εικόνες και τώρα, βαρυστομαχιασμένη, τις χώνευα ήδη για να μεταμορφωθούν σε πανέμορφες αναμνήσεις» (σελ. 185).
«Οι αναμνήσεις είναι καταμέτρηση των απωλειών, των χαμένων προσώπων, των λησμονημένων στιγμών, των κωφάλαλων λέξεων. Οι αναμνήσεις είναι μνήματα. Τα αισθήματα που δεν πονάνε πια είναι μια οδυνηρή ανακάλυψη. Οι θρήνοι οι ξεχασμένοι, τίποτα πιο θλιβερό. Εκτός ίσως από το θρήνο που δε θυμάσαι την αιτία. Ένας αναίτιος θρήνος, ανόητος, συνεχής, γιατί χωρίς αιτία του λείπει η αρχή και χωρίς αρχή δεν έχει τέλος» (σελ. 366).
Με αυτήν τη ρήση η συγγραφέας μας καλωσορίζει στη ζωή της Πηνελόπης, που γεννιέται στο Αϊδίνι αλλά η μητέρα της τη στέλνει να ζήσει στην οικογένεια του Βρετανού υπηκόου και μεγάλου υφασματέμπορα Καλφατζή που ζούσε στην Κερύνεια της Κύπρου. Η Πηνελόπη μεγαλώνει, μαθαίνει τη ζωή, κάνει σκέψεις κι όνειρα και το ριζικό της την προορίζει να παντρευτεί και να μετακομίσει στη Σμύρνη λίγα χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κάνει παιδιά, οι Τούρκοι της παίρνουν τα όνειρα και τις ελπίδες και καταφεύγει με την οικογένειά της πίσω στην Κερύνεια αλλά όχι για πολύ: ριζώνουν στην Αθήνα και γίνονται εκλεκτά μέλη της αστικής τάξης. Με την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου τους φυγαδεύουν μαζί με τους υπόλοιπους Βρεετανούς υπηκόους στην Αίγυπτο κι από κει στην Ινδία. Τα παιδιά θέλουν να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο κι η Πηνελόπη πάντα εκεί να τα συντρέχει και να αγωνιά γι? αυτά. Η μεταπολεμική ζωή της οικογένειας κυλά σχετικά ήρεμα πίσω στην Ελλάδα.
Μου άρεσε το στυλ, μου άρεσε το γράψιμο, η ιδέα να μας μιλούν εναλλάξ η Πηνελόπη και αργότερα η κόρη της σε πρώτο ενικό, και καλά σαν μια φανταστική συζήτηση μεταξύ τους Δυστυχώς αυτό το μοτίβο ακολουθείται αργότερα κι από τα εγγόνια της Πηνελόπης και ψιλο-χάνεται η μπάλα αλλά η συγγραφέας βοηθά με τον τρόπο της, που δεν γίνεται περιττός ή χαζός, να σε καθοδηγήσει σωστά στο πρόσωπο που αφηγείται. Η Σμύρνη με τα μάτια της Πηνελόπης, τα πλούτη της, η ζωή των Ελλήνων, τα όνειρα και οι προσδοκίες με την άφιξη του ελληνικού στρατού το 1919 αλλά και η οργή και οι βιαιοπραγίες των Τσετών το 1922 κι αργότερα ο όλεθρος του δεύτερου πολέμου.
Ανάμεσα στις γραμμές του κειμένου ξεφυτρώνουν και το εμπλουτίζουν στίχοι από την Οδύσσεια που δένουν τόσο μα τόσο ωραία με τη ροή του κειμένου που του δίυνον νέα εικόνα, νέα πνοή. Φυσικά δεν ακολουθείται παράλληλη πορεία Οδύσσειας και Πηνελόπης σε καμία περίπτωση, απλλώς τυχαίνει κάποιοι στίχοι να ταιριάζουν με τα αισθήματα των ηρώων και τα περιστατικά που μας αφηγείται η συγγραφέας.
Ολοζώντανοι χαρακτήρες, μια ολοκληρωμένη γυναίκα (κοριτσάκι, μητέρα, γιαγιά) και μια ωραία τοιχογραφία των γεγονότων των αρχών του 20ού αιώνα μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που αγάπησε, γέννησε, πόνεσε, μάτωσε.
Κι εδώ ακριβώς είναι η αντίρρησή μου. Χωρίς να μειώνω τη σημαντική αξία του κειμένου, την κατάθεση ψυχής της συγγραφέως, το γεγονός ότι ούσα Ελληνο-βρετανίδα η Μπάξερ μιλάει αντικειμενικά για την Ελλάδα και τις καταστροφές της, δεν μπορώ να δεχτώ ως Έλληνας αναγνώστης έτσι αγόγγυστα το γεγονός ότι η ηρωίδα του μυθιστορήματος γλύτωσε από πολλά χάρη στη βρετανκή υπηκοότητά της. Ναι δεν υπερηφανεύεται ούτε κομπιάζει ότι «γιούπι γλυτώσαμε» αλλά στη μεν μικρασιατική καταστροφή επιβιβάστηκε σε βρετανικό πλοίο, στη δε Κατοχή φυγαδεύτηκε μαζί με άλλους βρετανούς στην Αίγυπτο και παρ? όλ? αυτά κλαίει και οδύρεται για όσα έχασε και που ξεκινάει από την αρχή. Δε χρειάζεται να θυμίσω νομίζω τους βιασμούς και τους εξευτελισμούς που υπέστησαν Αρμένιοι και Έλληνες από τους Τούρκους ούτε την πείνα και τα βασανιστήρια που έζησαν οι κατακτημένοι Έλληνες από τους Γερμανοϊταλούς, οπότε το θεωρώ τουλάχιστον ειρωνία να κλαίει μια γυναίκα που απλώς έχασε το βιος της και δε φυλακίστηκε ούτε βασανίστηκε ούτε μισοτρελάθηκε ούτε έχασε την παρθενιά της ούτε είδε εικόνες φρίκης ούτε αντιστάθηκε ούτε πείνασε. Η υπόθεση σώζεται από την έλλειψη κομπασμού και έπαρσης αλλά και πάλι μου γεν΄νηθηκαν αυτές οι σκέψεις.
Καλογραμμένο κείμενο, νοσταλγικό και τρυφερό, συναισθηματικό χωρίς να καταντά μελό και επίπεδο κι επιφανειακό, με βάθος και περιεχόμενο.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
Για τη Σμύρνη: «Πουθενά στον κόσμο δεν υπήρχε ανάλογη πόλη που να συνδυάζει τον ελληνικό νου, τη γλυκιά ραθυμία της Ανατολής, το εμπορικό δαιμόνιο των Εβραίων, την εργατικότητα των Αρμενίων, την κομψότητα του Παρισιού, τη φραγκολεβαντίνικη ευθυμία, τη στιβαρή ευρωπαϊκή ιδιοσυγκρασία. Όλα αυτά σε μια γη απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και ιστορικής κληρονομιάς» (σελ, 52).
«Όλη τη νύχτα κατάπινα με βουλιμία ωραίες εικόνες και τώρα, βαρυστομαχιασμένη, τις χώνευα ήδη για να μεταμορφωθούν σε πανέμορφες αναμνήσεις» (σελ. 185).
«Οι αναμνήσεις είναι καταμέτρηση των απωλειών, των χαμένων προσώπων, των λησμονημένων στιγμών, των κωφάλαλων λέξεων. Οι αναμνήσεις είναι μνήματα. Τα αισθήματα που δεν πονάνε πια είναι μια οδυνηρή ανακάλυψη. Οι θρήνοι οι ξεχασμένοι, τίποτα πιο θλιβερό. Εκτός ίσως από το θρήνο που δε θυμάσαι την αιτία. Ένας αναίτιος θρήνος, ανόητος, συνεχής, γιατί χωρίς αιτία του λείπει η αρχή και χωρίς αρχή δεν έχει τέλος» (σελ. 366).
August 18, 2022
Κάθε φορά που η Πηνελόπη γέμιζε το μπαούλο της, ήξερε ότι κάποια σημαντική αλλαγή θα συμβεί στη ζωή της.
Μετά το θάνατο των γονιών της, η Πηνελόπη από το Αϊδίνι, θα ζήσει μαζί με την οικογένεια Καλφατζή στην Κυρήνεια. Μαζί της, στήριγμά της, η παραμάνα της, η Ευρύκλεια. Ο Καλφατζής "που ήξερε να σώζει κόσμο", ένας πλούσιος υφασματέμπορος και η σύζυγός του θα τη λατρέψουν και πότε δεν θα την ξεχωρίσει από τα βιολογικά τους παιδια, τον Φίλιππο και τον Φώτη.
Πρώτη φορά θα βρεθεί στη Σμύρνη με τον πατέρα της και θα ανακαλύψει τις ομορφιές της πόλης. Όταν μετά από χρόνια θα γνωρίσει τον Τζόνι Σάρεϊ θα τον ακολουθήσει στη Σμύρνη και μαζί του θα ξεκινήσει την νέα της ζωή. Η Ζωή, ο Έκτορας και αργότερα η Τίνα θα ολοκληρώσουν την ευτυχία τους. Όμως η Σμύρνη βρίσκεται ήδη υπό απειλή. Πώς θα καταφέρουν να ξεφύγουν όταν οι φλόγες θα πλησιάσουν; Σε 4 μπαούλα έκλεισαν τις αναμνήσεις μιας ευτυχισμένης ζωής, ανθρώπους που χάθηκαν, φωτογραφίες και κειμήλια.
Θα φτάσουν στην Κύπρο και από εκεί θα μεταβούν στην Αθήνα με την ελπίδα να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή. Μια ζωή γεμάτη όνειρα, φιλοδοξίες και πάνω απ'όλα αγάπη. Αυτή είναι και η δύναμη της οικογένειας, η οποία θα ζήσει όλα τα σημαντικά γεγονότα του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για ένα υπέροχο οδοιπορικό στη Σμύρνη, την Κερύνεια, την Αθήνα, την Ινδία, τη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία μιας οικογένειας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι και το 1998. Ένα υπέροχο βιβλίο με πολύ όμορφη πλοκή που σίγουρα θα σας συγκινήσει και θα σας ταξιδέψει.
Μετά το θάνατο των γονιών της, η Πηνελόπη από το Αϊδίνι, θα ζήσει μαζί με την οικογένεια Καλφατζή στην Κυρήνεια. Μαζί της, στήριγμά της, η παραμάνα της, η Ευρύκλεια. Ο Καλφατζής "που ήξερε να σώζει κόσμο", ένας πλούσιος υφασματέμπορος και η σύζυγός του θα τη λατρέψουν και πότε δεν θα την ξεχωρίσει από τα βιολογικά τους παιδια, τον Φίλιππο και τον Φώτη.
Πρώτη φορά θα βρεθεί στη Σμύρνη με τον πατέρα της και θα ανακαλύψει τις ομορφιές της πόλης. Όταν μετά από χρόνια θα γνωρίσει τον Τζόνι Σάρεϊ θα τον ακολουθήσει στη Σμύρνη και μαζί του θα ξεκινήσει την νέα της ζωή. Η Ζωή, ο Έκτορας και αργότερα η Τίνα θα ολοκληρώσουν την ευτυχία τους. Όμως η Σμύρνη βρίσκεται ήδη υπό απειλή. Πώς θα καταφέρουν να ξεφύγουν όταν οι φλόγες θα πλησιάσουν; Σε 4 μπαούλα έκλεισαν τις αναμνήσεις μιας ευτυχισμένης ζωής, ανθρώπους που χάθηκαν, φωτογραφίες και κειμήλια.
Θα φτάσουν στην Κύπρο και από εκεί θα μεταβούν στην Αθήνα με την ελπίδα να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή. Μια ζωή γεμάτη όνειρα, φιλοδοξίες και πάνω απ'όλα αγάπη. Αυτή είναι και η δύναμη της οικογένειας, η οποία θα ζήσει όλα τα σημαντικά γεγονότα του 20ου αιώνα.
Πρόκειται για ένα υπέροχο οδοιπορικό στη Σμύρνη, την Κερύνεια, την Αθήνα, την Ινδία, τη Θεσσαλονίκη. Η ιστορία μιας οικογένειας από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι και το 1998. Ένα υπέροχο βιβλίο με πολύ όμορφη πλοκή που σίγουρα θα σας συγκινήσει και θα σας ταξιδέψει.
March 16, 2021
Μπορεί προσωπικά να μην επέλεγα να αγοράσω αυτό το βιβλίο, αλλά το διάβασα αρκετά ευχάριστα αφότου ήρθε στα χέρια μου.
Στην αρχή η αφήγηση εξελίσσεται αργά, με έμφαση σε οικογενειακά δράματα, ιστορίες έρωτα και προδοσίας, τα γνωστά. Σταδιακά άρχισα να το βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με την ιστορία, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής της Σμύρνης και του Β' Παγκοσμίου.
Δεν πρόκειται φυσικά για κάποιο βαθύ ανάγνωσμα, ούτε για κάποια συγκλονιστική πένα. Παραμένει όμως ένα αξιοπρεπέστατο βιβλίο, που, μέσα από αυτές τις ιστορίες έρωτα και οικογενειακού δράματος, παραθέτει ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία και σκέψεις γύρω από την προσφυγιά, την απώλεια, την ιδέα της μνήμης και της πατρίδας, χωρίς ιδιαίτερες ωραιοποιήσεις (παρόλο που παρακολουθούμε την πορεία μιας πολύ προνομιούχας οικογένειας, η φρίκη του πολέμου είναι παρούσα). Τέλος, θεωρώ ότι οι αναφορές στον Όμηρο προσδίδουν αφενός στο λογοτεχνικό επίπεδο, αφετέρου κάπως κουράζουν ανά σημεία.
Προτείνεται κυρίως ως ανάλαφρος τρόπος για να έρθει κάποιος αναγνώστης σε επαφή με τη συγκεκριμένη εποχή και ιστορία.
Στην αρχή η αφήγηση εξελίσσεται αργά, με έμφαση σε οικογενειακά δράματα, ιστορίες έρωτα και προδοσίας, τα γνωστά. Σταδιακά άρχισα να το βρίσκω περισσότερο ενδιαφέρον, καθώς οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με την ιστορία, συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής της Σμύρνης και του Β' Παγκοσμίου.
Δεν πρόκειται φυσικά για κάποιο βαθύ ανάγνωσμα, ούτε για κάποια συγκλονιστική πένα. Παραμένει όμως ένα αξιοπρεπέστατο βιβλίο, που, μέσα από αυτές τις ιστορίες έρωτα και οικογενειακού δράματος, παραθέτει ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία και σκέψεις γύρω από την προσφυγιά, την απώλεια, την ιδέα της μνήμης και της πατρίδας, χωρίς ιδιαίτερες ωραιοποιήσεις (παρόλο που παρακολουθούμε την πορεία μιας πολύ προνομιούχας οικογένειας, η φρίκη του πολέμου είναι παρούσα). Τέλος, θεωρώ ότι οι αναφορές στον Όμηρο προσδίδουν αφενός στο λογοτεχνικό επίπεδο, αφετέρου κάπως κουράζουν ανά σημεία.
Προτείνεται κυρίως ως ανάλαφρος τρόπος για να έρθει κάποιος αναγνώστης σε επαφή με τη συγκεκριμένη εποχή και ιστορία.
November 7, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/11/bl...
«Ήρθε η ώρα να σου πω για το σκισµένο γράµµα, για ένα τόπι κασµίρι και για µια Κύπρια που µύριζε η αγκαλιά της πασχαλιά. Για µια µαγευτική πόλη, τη Σµύρνη µου, που κάηκε σαν φωτογραφία και για ένα πλοίο που µετέφερε µια γυναίκα που έσταζε γάλα. Για µια Τουρκάλα που χάθηκε και σώθηκε µόνο το τραγούδι της. Κι αν θέλεις, µόνο αν το θέλεις, θα σε αφήσω να κρατήσεις στα χέρια σου τα δυο µονάκριβα κλειδιά µου, του σπιτιού στο Αϊδίνι και του σπιτιού στη Σµύρνη»
Επανακυκλοφορεί απ΄τις εκδόσεις Μεταίχμιο το πρώτο βιβλίο της διλογίας της συγγραφέως Νοέλ Μπάξερ,με τίτλο ''Από δρυ παλιά κι από πέτρα" (η διλογία ολοκληρώνεται µε το βιβλίο ''Η επιστροφή της Πηνελόπης''). Για όσους/ες δεν το έχετε διαβάσει έως τώρα,πρόκειται για ένα ιστορικό-κοινωνικό μυθιστόρημα εμπλουτισμένο με πολλά στοιχεία της τότε εποχής. Ένα βιβλίο,που για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,ο τίτλος του μου τράβηξε παραπάνω την προσοχή. Από το άκουσμά του καί μόνο ''Από δρυ παλιά κι από πέτρα" ήταν σαν να γεννιόντουσαν διάφορες εικόνες στο μυαλό μου,διάφορες μυρωδιές γαργαλούσαν την μύτη μου κι άλλα τόσα συναισθήματα ερέθιζαν την ψυχή μου. Μία γλυκειά νοσταλγία ήρθε να με κατακλύσει. Άραγε,όλο αυτό θα κρατούσε καί κατά την διάρκεια της ανάγνωσης,ή,όχι; Θα το ανακάλυπτα διαβάζοντας το βιβλίο...
''Από το Αϊδίνι και τη Σµύρνη ως την Κύπρο, την Αθήνα και την εξωτική Ινδία, ξεδιπλώνεται η ιστορία µιας σύγχρονης Πηνελόπης µε φόντο τις Χαµένες Πατρίδες. Γύρω από την Πηνελόπη, σαν γαϊτανάκι, πρόσωπα που τη σηµάδεψαν: η Ζόι, ο Καλφατζής που «ξέρει να σώζει», ο Παρασκευάς µε το «παρασκευάκι» του, η Κατίνα που ο «Ιορδάνης της πέθανε», ο βροχερός Φίλιππος και ο φωτεινός Φώτης, η µαγείρισσα η Φραγκώ... Mια οικογένεια, τρεις γενιές ανθρώπων µε φόντο τις χαµένες πατρίδες." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας μαζί με τα πρόσωπα του βιβλίου μας προσκαλούν σε ένα νοερό ταξίδι πίσω στον χρόνο,με αφετηρία τις χαμένες,μα ποτέ λησμονημένες,πατρίδες καί στην Ελλάδα των αρχών καί της μέσης του 20ου αιώνα. Γλαφυρές περιγραφές εικόνων,ευωδιές,σημαντικά ιστορικά γεγονότα,οικογενειακές καί λοιπές προσωπικές σχέσεις συνθέτουν ένα υφαντό που πάνω του απεικονίζεται ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης Ελλάδας. Βέβαια,για μένα το βιβλίο μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση,όπως γίνεται καί με την ζωή μας. Άν καί βαθειά μέσα μας ελπίζουμε πως όλα θα γίνουν όπως επιθυμούμε,άλλο τόσο γνωρίζουμε πως η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές καί υπάρχει το ενδεχόμενο να συμβούν πολλά που δεν περιμέναμε. Όμως,η ανθρώπινη φύση είναι έτσι φτιαγμένη,ώστε πάντα να βρίσκει την δύναμη για να συνεχίζει...
Διαβάζοντας το βιβλίο,έπιασα τον εαυτό μου να το βρίσκει πιο ελκυστικό από την μέση έως καί τον επίλογο. Κάπου με κούρασε η τόση αναφορά σε αποσπάσματα από την Οδύσσεια του Ομήρου. Παρ'όλ'αυτά μου άρεσε η αφήφηση από διαφορετικά πρόσωπα του κειμένου,όπως καί ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του συνόλου της υπόθεσης καί τα μηνύματα που μεταδίδει η συγγραφέας στο αναγνωστικό κοινό. Κι αυτό εξαιτίας της ευνόητης πένας της συγγραφέως που στέκει στην ουσία,χωρίς λοιπές υπερβολές,ή,άλλα κλισέ που θα είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα,στην εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων καί την αντικειμενική στάση της ίδιας προς την ιστορία καί τα όσα συνέβησαν.
Εν κατακλείδι,το βιβλίο θεωρώ πως είναι μία καλή πρόταση για εκείνους/ες που επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με τα ιστορικά γεγονότα μέσα από μία πιο ανάλαφρη καί απαλλαγμένη,από το βαρύ καί κουραστικό ύφος ανάλογων έργων,ματιά. Αναζητήστε το!
Καλή ανάγνωση!
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
«Ήρθε η ώρα να σου πω για το σκισµένο γράµµα, για ένα τόπι κασµίρι και για µια Κύπρια που µύριζε η αγκαλιά της πασχαλιά. Για µια µαγευτική πόλη, τη Σµύρνη µου, που κάηκε σαν φωτογραφία και για ένα πλοίο που µετέφερε µια γυναίκα που έσταζε γάλα. Για µια Τουρκάλα που χάθηκε και σώθηκε µόνο το τραγούδι της. Κι αν θέλεις, µόνο αν το θέλεις, θα σε αφήσω να κρατήσεις στα χέρια σου τα δυο µονάκριβα κλειδιά µου, του σπιτιού στο Αϊδίνι και του σπιτιού στη Σµύρνη»
Επανακυκλοφορεί απ΄τις εκδόσεις Μεταίχμιο το πρώτο βιβλίο της διλογίας της συγγραφέως Νοέλ Μπάξερ,με τίτλο ''Από δρυ παλιά κι από πέτρα" (η διλογία ολοκληρώνεται µε το βιβλίο ''Η επιστροφή της Πηνελόπης''). Για όσους/ες δεν το έχετε διαβάσει έως τώρα,πρόκειται για ένα ιστορικό-κοινωνικό μυθιστόρημα εμπλουτισμένο με πολλά στοιχεία της τότε εποχής. Ένα βιβλίο,που για να είμαι απόλυτα ειλικρινής,ο τίτλος του μου τράβηξε παραπάνω την προσοχή. Από το άκουσμά του καί μόνο ''Από δρυ παλιά κι από πέτρα" ήταν σαν να γεννιόντουσαν διάφορες εικόνες στο μυαλό μου,διάφορες μυρωδιές γαργαλούσαν την μύτη μου κι άλλα τόσα συναισθήματα ερέθιζαν την ψυχή μου. Μία γλυκειά νοσταλγία ήρθε να με κατακλύσει. Άραγε,όλο αυτό θα κρατούσε καί κατά την διάρκεια της ανάγνωσης,ή,όχι; Θα το ανακάλυπτα διαβάζοντας το βιβλίο...
''Από το Αϊδίνι και τη Σµύρνη ως την Κύπρο, την Αθήνα και την εξωτική Ινδία, ξεδιπλώνεται η ιστορία µιας σύγχρονης Πηνελόπης µε φόντο τις Χαµένες Πατρίδες. Γύρω από την Πηνελόπη, σαν γαϊτανάκι, πρόσωπα που τη σηµάδεψαν: η Ζόι, ο Καλφατζής που «ξέρει να σώζει», ο Παρασκευάς µε το «παρασκευάκι» του, η Κατίνα που ο «Ιορδάνης της πέθανε», ο βροχερός Φίλιππος και ο φωτεινός Φώτης, η µαγείρισσα η Φραγκώ... Mια οικογένεια, τρεις γενιές ανθρώπων µε φόντο τις χαµένες πατρίδες." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Η συγγραφέας μαζί με τα πρόσωπα του βιβλίου μας προσκαλούν σε ένα νοερό ταξίδι πίσω στον χρόνο,με αφετηρία τις χαμένες,μα ποτέ λησμονημένες,πατρίδες καί στην Ελλάδα των αρχών καί της μέσης του 20ου αιώνα. Γλαφυρές περιγραφές εικόνων,ευωδιές,σημαντικά ιστορικά γεγονότα,οικογενειακές καί λοιπές προσωπικές σχέσεις συνθέτουν ένα υφαντό που πάνω του απεικονίζεται ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης Ελλάδας. Βέβαια,για μένα το βιβλίο μου άφησε μία γλυκόπικρη γεύση,όπως γίνεται καί με την ζωή μας. Άν καί βαθειά μέσα μας ελπίζουμε πως όλα θα γίνουν όπως επιθυμούμε,άλλο τόσο γνωρίζουμε πως η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές καί υπάρχει το ενδεχόμενο να συμβούν πολλά που δεν περιμέναμε. Όμως,η ανθρώπινη φύση είναι έτσι φτιαγμένη,ώστε πάντα να βρίσκει την δύναμη για να συνεχίζει...
Διαβάζοντας το βιβλίο,έπιασα τον εαυτό μου να το βρίσκει πιο ελκυστικό από την μέση έως καί τον επίλογο. Κάπου με κούρασε η τόση αναφορά σε αποσπάσματα από την Οδύσσεια του Ομήρου. Παρ'όλ'αυτά μου άρεσε η αφήφηση από διαφορετικά πρόσωπα του κειμένου,όπως καί ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του συνόλου της υπόθεσης καί τα μηνύματα που μεταδίδει η συγγραφέας στο αναγνωστικό κοινό. Κι αυτό εξαιτίας της ευνόητης πένας της συγγραφέως που στέκει στην ουσία,χωρίς λοιπές υπερβολές,ή,άλλα κλισέ που θα είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα,στην εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων καί την αντικειμενική στάση της ίδιας προς την ιστορία καί τα όσα συνέβησαν.
Εν κατακλείδι,το βιβλίο θεωρώ πως είναι μία καλή πρόταση για εκείνους/ες που επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με τα ιστορικά γεγονότα μέσα από μία πιο ανάλαφρη καί απαλλαγμένη,από το βαρύ καί κουραστικό ύφος ανάλογων έργων,ματιά. Αναζητήστε το!
Καλή ανάγνωση!
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
March 22, 2020
Πρώτα απ όλα κουράζει με τόσα διαφορετικά στυλ γραφής :διήγηση, παρεμβολές από τον Όμηρο κ τα πλάγια γράμματα που είναι οι σκέψεις της. Άλλη αδυναμία ότι αλλού πάει πολύ αργά την αφήγηση κ αλλού γράφει γρήγορα κ μας δίνει το τέλος της ζωής του ανθρώπου. Επίσης η εναλλαγή της διήγησης από διαφορετικά πρόσωπα στις τελευταίες 50 σελίδες γίνεται κουραστική, Γιατί κάθε μια παράγραφο αλλάζει.Επίσης το αναμάσημα των αναμνήσεων είναι βαρετό. Το δε τέλος, περιττό. Απορώ αν διάβασε κάποιος το κείμενο πριν εκδοθεί...
January 4, 2019
Ο υπεροχος ποιητικος λογος της Νοελ Μπαξερ με κρατησε προσκολλημενη στο βιβλιο. Η ιστορια δεν ηταν ιδιαιτερα ενδιαφερουσα και με ενοχλησε οτι εντελως απροσμενα αλλαζε το πρωτο προσωπο. Ξαφνικα δεν ηξερες ποιος ειχε αναλαβει την αφηγηση: η Πηνελοπη, η Ζόι, η Τινα?
October 11, 2012
Κι έτσι η Πηνελόπη βρήκε τον Οδυσσέα της, την πατρίδα της, την Ιθάκη που δεν θα βγάλει ποτέ από την καρδιά της, όσο μακριά κι αν πάει, όπου κι αν τη στείλει ο άνεμος, για μια νέα Οδύσσεια. Τα χρώματα της ζωής και η μυρωδιές της πατρίδας είναι αυτά που πάντα θα θυμόμαστε.
September 13, 2014
Εκπληκτικό!....χρώματα,μυρωδιές,φως ελληνικό,ποιητικός λόγος,τρυφερή αφήγηση, και η ελληνική ιστορία στον τελευταίο αιώνα ,να ξεδιπλώνεται σελίδα-σελίδα.
Το λάτρεψα!
Το λάτρεψα!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews