In zijn nieuwste dierenroman stelt Toon Tellegen de kikker centraal, een rol die de kikker maar wat graag op zich neemt. Hij kwaakt dat het een lieve lust is, en dat doet hij het liefst voor een groot publiek. Maar waar is dat publiek, waar zijn de anderen, vinden zij het gekwaak dan niet prachtig? Hij doet toch zijn best, en wat is er mooier dan zijn gekwaak? Het kwaken is zijn lot, als hij niet kwaakt dan denkt hij aan kwaken, en als hij slaapt dan droomt hij ervan. Het mag de anderen wel eens storen, maar dat ligt niet aan hem. Nee, een gelukkiger lot dan dat van de kikker tref je niet snel!
Eerder las ik al zijn 'roman' over de muis, nu is het de beurt aan de kikker. De kikker die kwaken tot een kunst verheft. De kikker die wanneer hij niet kwaakt, denkt en filosofeert over kwaken, het mooiste geluid ter wereld. Hij is erdoor geobsedeerd. Of de andere dieren dat gekwaak zo leuk vinden ....
Zeer innemend boekje. Houd echt van de manier waarop Tellegen een karaktertrek uitvergroot.
Ik kende Toon Tellegen slechts van het kinderboekenweekgeschenk Mijn avonturen door V. Swchwrm, dat mij als zevenjarige niet zo aansprak. Toon Tellegen dankt zijn bekendheid eigenlijk vooral aan zijn rake dierenverhalen/fabels.
Ook dit boekje is zo'n fabel. De kikker houdt van kwaken en doet niets liever. De andere dieren zijn niet weg van zijn vocale kunsten. De pogingen van de kikker om zijn kwaken te verminderen om zelfs helemaal te stoppen met kwaken zijn niet zo succesvol. Ook de vindingrijke oplossingen van de dieren uit het bos willen niet helpen...
En de moraal van dit verhaal? Die is voor elke volwassen lezer wel duidelijk.