หัวใจห้องที่ห้า

by อังคาร จันทาทิพย์

สำหรับข้าพเจ้า เรื่องเล่า ตำนาน ปรัมปรานิทานเป็นเสมือน "สสารแห่งความรู้สึกนึกคิด" ที่ไม่สูญหาย เดินทางผ่านกาลเวลาจากอดีต ต่างยุค ต่างสมัย ต่างเงื่อนไข เกิดขึ้น เคลื่อนย้าย ปรับเปลี่ยนรูป คงรอยสุขและโศกนาฏกรรมระหว่างคนกับคน คนกับธรรมชาติและสิ่งเหนือธรรมชาติ ส่งความในใจถึงยุคสมัยปัจจุบัน -- ในพื้นที่ของการไหลเวียนเปลี่ยนแลกวัฒนธรรมเก่าและใหม่ ลบ เลือน สลายเส้นแบ่งต่างๆ ด้วยการกระชับแน่นระหว่างสถานที่และเวลา ผ่านการเดินทางของเศรษฐกิจทุน พลวัตสังคม ข้อมูล ข่าวสาร ขณะเดียวกันก็พร้อมจะขีดลากเส้นแบ่งใหม่ขึ้นมาเสมอ... ผ่านการเดินทาง อพยพ เคลื่อนย้ายของผู้คน แรงงาน ด้วยเงื่อนไข ปัจจัยอื่น ทั้งภัยสงคราม ความรุนแรงจากคนกับคนด้วยกัน และภัยพิบัติธรรมชาติ ไหลเวียนข้ามไปมาระหว่างรากเหง้าตัวเองและการเดินทางต่อ...

Genres: Poetry

152 pages, Paperback

First published January 1, 2012

Reviews

[Wuttipol✨ · Rating 1 out of 5]

“ก่อน-ประวัติศาสตร์ คืออะไร ข้าไม่รู้
ข้ามีอยู่ก่อนที่รูปเขียนเลียนแบบข้า
โลกก่อนชื่อเรียกขานโบราณมา
แต้มทารูปรอยแทนถ้อยคำ
เป็นโครงร่าง เงาทึบราย หลากหลายแหล่ง
เขียนสีแดงดินเทศ ผนังถ้ำ
ข้าว่ายทวนท่องวิถี พิธีกรรม
ห้วงนึกดึกดำบรรพกาล”

“เหนือจริง รางเลือน และเหมือนจริง
ครั้งหลายสิ่งยังไร้คำเรียกขาน
ธรรมชาติเหนือธรรมชาติวาดตำนาน
มือศักดิ์สิทธิ์สงสารผ่านสู่มือ

หลายพันปีว่ายเวินผนังถ้ำ
ทวนท่องลำน้ำใหญ่อันไร้ชื่อ
‘ปลาเทพเจ้า’ ยุคหลังคำเรียกร่ำลือ
นับถือชื่อเสียงข้าเพียงนั้น”

“ข้ายิ่งใหญ่ในลำน้ำกว้างใหญ่
ความเป็นไปเป็นจริงยิ่งกว่าฝัน
วนวิถี ‘เทพเจ้า’ สูญเผ่าพันธุ์
ผูกโยงยึดมั่นคู่กันมา”

‘โขง’ ยุคหลังมีคำเรียกน้ำใหญ่
ความเปลี่ยนแปลง เป็นไปน่าไหวหวั่น
เทพเจ้าปลาบึก ดึกดำบรรพ์
ข้าเฝ้ามองคืนวันสูญพันธุ์มา

โครงร่าง เงาทึบราย หลายพันธุ์เผ่า
รูปเขียนเล่าเป็นดั่งข้า
ตัวตนจริงสาบสูญไปในกาลเวลา
เหลือสถานะยิ่งใหญ่ในตำนาน”

“ความจริงดึกดำบรรพ์ ฝันเก่าก่อน
สะเทือนสะท้อนผ่านชีวิตสนิทแน่น
ทั้งร้อนเย็นเป็นหนึ่งเดียวพันเกลียวแกน
บอกเล่าแก่น กล่าวย้ำนัยไว้อย่างนั้น

บทเริ่มต้นของจุดจบ อ่านทบทวน
ความปั่นป่วนจากเปลวไฟความใฝ่ฝัน
หลงเตลิดเปิดโลกกว้างถึงทางตัน
หฤหรรษ์เสรีที่โหดร้าย

ซ่อนในใบหน้าอารยะ
หายนะกระพือลมล่มสลาย
ข้ามพรมแดน พัดผ่านล่วงทะลวงทลาย
ก่อกำเนิด-ความตายขยายตัว”

“นรกและสวรรค์ของคนอื่น…
เราหยิบยื่นเป็นชนวนด้วยส่วนหนึ่ง
ผูกโยงสายใยไว้ลึกซึ้ง
ทุกการกระทำกระเทือนถึงซึ่งกันและกัน

อาจทั้งหมดสิ่งที่เห็น ที่เป็นอยู่
คลับคล้ายดูชีวิตต่างปิดกั้น
แบ่งแยกโลกเฉพาะไว้ไม่สัมพันธ์
ไร้สิ่งยืนยันถึงสายใย”

“อนารยะซ่อนนัยหน้าอารยะ
ใหม่ปะทะเก่าปะทุดุเดือดผัน
โลกที่หนึ่ง สอง สาม เลื่อนตามกระชั้น
คลื่นลูกที่สาม สี่ปั่นป่วนฟันเฟือง

วิกลวิกฤต บิดเบือน เสมือนบ้าน
ทนเสียดทานด้านทุน แรงหนุนเนื่อง
โลกกว้างใหญ่แน่นขนัดความขัดเคือง
รอปลดเปลื้องเบื้องปลายมุ่งหมายไป”

/
นรกและสวรรค์ของคนอื่น...
เราหยิบยื่น เป็นชนวนด้วยส่วนหนึ่ง
ผูกโยงสายใยไว้ลึกซึ้ง
ทุกการกระทำกระเทือนถึงซึ่งกันและกัน

อาจทั้งหมดสิ่งที่เห็นที่เป็นอยู่
คลับคล้ายดูชีวิตต่างปิดกั้น
แบ่งแยกโลกเฉพาะไว้ไม่สัมพันธ์
ไร้สิ่งยืนยันถึงสายใย

คิด กระทำ ดำเนินไปไม่รู้สึก
ว่าลึกลึกสอดคล้องและเคลื่อนไหล
เลือดเนื้อ จังหวะเต้นของหัวใจ
อกหนึ่งอกใด-จังหวะเดียว

จังหวะเดียว ใดแบ่งแยกเราแตกต่าง
หลอมรวมสร้างทั้งมวลจากส่วนเสี้ยว
ร่วมจุดหมายสายทางต่างท่องเทียว
ร้อยเกี่ยวสูงส่งและเสื่อมทรุด

นรกหรือสวรรค์ของคนอื่น...
เราหยิบยื่นข้างเป็นอยู่ไม่รู้หยุด
ต่างศรัทธายึดถือ ต่างยื้อยุด
ต่างจุดมองเห็นความเป็นจริง

วันนี้โลกเลือกข้างแตกต่างขั้ว
ดี ร้าย รายรอบตัวพร่ามัวยิ่ง
เศร้า สุข ผูกพันและพึ่งพิง
ทุกทุกสิ่ง ชังหรือรักผลักรุนไป--

เป็นนรกหรือสวรรค์ของคนอื่น...
เราหยิบยื่น เป็นชนวนส่วนหนึ่งได้
ไม่ว่าเด็ดดอกไม้ ปลูกดอกไม้
สันติสุข หรือเปลวไฟของสงคราม...

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

วิทยาศาสตร์บอกว่าหัวใจมนุษย์เรามีสี่ห้อง ทำหน้าที่ประจำวันของกลไกร่างกาย แต่ใน "หัวใจห้องที่ห้า" กำลังเดินทางบนเส้นทางหลากหลายเรื่องราว เชื่อมหัวใจดวงหนึ่งสู่หัวใจอีกดวงหนึ่งบทกวีนิพนธ์( *ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าในยุคปลายนิ้วสัมผัสนี้ จะยังคงมีใครอ่านหนังสือที่ให้จังหวะพริ้วตามอารมณ์อักษร ความคิดและจินตนาการผ่านคำงาม) นี้ที่ชอบในเล่มคือ ...

ทุ่งชีวิต ฤดูเก็บเกี่ยว เคียวความฝัน
เกี่ยวคืนวัน หว่านเพาะหวังทั้งไกลใกล้
ลึกและกว้างกว่ากว้างทุ่งทางใจ
ตามวัย เติบหวังรังรอง...-บทฤดูเก็บเกี่ยว น.94

โดยอังคาร จันทาทิพย์ ลองหาอ่านดูกันนะครับ

ปล.บทกวีนิพนธ์ให้จังหวะท่วงทำนองตามคำคิดงามแล้วยังช่วยขัดเกลาจิตใจเราได้เช่นกันครับ