Hoewel de school steeds symbool heeft gestaan voor vooruitgang en een betere toekomst, is het tegelijkertijd zo dat ze vanaf haar ontstaan niet uit de beklaagdenbank is geraakt. Haar functioneren maar vooral ook haar maatschappelijke rol en haar bestaan zelf stonden voortdurend ter discussie.
Welke zijn de aanklachten vandaag? Om te beginnen maakt de school zich schuldig aan wereldvreemdheid: ze is een eiland met gebrekkige aansluiting bij de arbeidsmarkt en bij de leefwereld van leerlingen, de leerstof is niet relevant. Ten tweede draagt de school bij tot machtsbestendiging: de reproductie van sociale ongelijkheid, te weinig gelijke kansen. Ten derde wordt ze beticht van demotivering van de jeugd: er is te veel conservatisme en immobilisme, te weinig aandacht gaat naar het welbevinden van leerlingen, naar hun leerplezier en talenten. Ten vierde schiet de school tekort inzake effectiviteit en inzetbaarheid: ze produceert niet op de gewenste manier de gewenste leerresultaten.
Deze aanklachten vertalen zich voor sommigen in de (oude en bekende) eis om de school grondig te hervormen. Anderen gaan nog een stap verder en stellen dat de school eigenlijk overbodig is geworden wegens een gebrek aan meerwaarde in tijden van internet en elders verworven kwalificaties.
Deze verdedigingsrede weerlegt de aantijgingen tegen de school.
Ik vraag me af hoe dit voorbij de eindredactie is geraakt, los van de semi-interesssante punten die gemaakt worden lijkt het alsof het de schrijvers eerder ging om te kijken op hoeveel verschillende manieren ze dezelfde 3 standpunten konden verwoorden eerder dan het minimaal begrijpbaar overbrengen van een gedachtengang. Met momenten tenenkrullend pretentieus en schijnbaar met opzet alle middelen voor een aangename, behapbare leeservaring, achterwegelatend.
Een tekst met een chronisch gebrek aan tussentitels die als een aangespoelde kwal, nat op mijn bureau, een hoopje vanalles wordt. Terug ter zee dragen of begraven in het zand, me verbranden aan zijn tentakels of een begrafenis van 6 studiepunten bekostigen. Ik ben hoe dan ook de verliezer.
Não concordo com alguns argumentos apresentados na obra, mas não foi por isso que não gostei da leitura. Meu descontentamento como leitor se refere ao ensaio ser repetitivo e demasiadamente romântico.
Książka opisuje trochę inne aspekty edukacji niż czytana przeze mnie przed nią "o nauczycielach, którzy nie wiedzą", bo bardziej skupia się na praktyczności nauki. natomiast, jak zawsze w serii tikn, jest zbiorem bardzo ciekawych idei przedstawionych w prosty, zrozumiały sposób.
Un libro muy efectivo, que te hace pensar a fuerza de evocar y provocar. Es cierto que se vuelve repetitivo pero también va dando vueltas en torno a cuestiones muy específicas. Con tantas empresas predadoras de la escuela, debería ser una visita obligada todos los años.
Dit boek bevat enkele goede ideeën en (hetzij eenzijdige) standpunten, maar de tekst zelf is verschrikkelijk langdradig en het proza is meestal tenenkrullend:
"Hij is een soort bevrijde slaaf. Eén die zich overgeeft aan zijn liefde voor de techniek (in algemene zin gesteld: de zaak of de wereld). Hij heeft de zaak meer lief dan zichzelf of dan de sociale orde waarin de zaak is opgesloten, dat wil zeggen: een min of meer vastgelegde plaats en betekenis heeft. En één die zich overgeeft aan zijn liefde voor de kinderen - hij heeft de kinderen meer lief dan hun ouders. En uiteraard houdt dat risico's in, en heeft zo'n bevrijde slaaf vertrouwen nodig (opdat we er onze kinderen aan toe vertrouwen), maar wordt hij ook snel onderwerp van wantrouwen, angst en misschien zelfs haat en jaloezie (omwille van zijn bevrijde of geëmancipeerde status)." (Over de casus van een ingenieur die besluit leerkracht te worden.)
Als we als maatschappij er voor kiezen om op deze manier naar school en het beroep van leerkracht te kijken, wordt het direct een stuk aantrekkelijker! Een aanrader voor iedereen die met onderwijs wat te maken heeft, vind ik.