Το βιβλίο ανήκει σε μια βαρετή κατηγορία memoirs που απαριθμούν ανεκδοτολογικού χαρακτήρα περιστατικά με ελάχιστη ή καθόλου αντίληψη του ευρύτερου χωροχρονικου/ιστορικού context. Η Randi Hultin υπήρξε η ambassador της jazz στη Νορβηγία, που όπως και οι περισσότερες σκανδιναβικές χώρες, πρόσφερε φιλοξενία σε σημαντικούς jazz καλλιτέχνες τη στιγμή που η Αμερική τους γύριζε την πλάτη. Η Randi αφηγείται στιγμιότυπα από προσωπικές επαφές της και συνεντεύξεις με θρύλους αλλά και με λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες και επισυνάπτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Τα τρία αστέρια είναι μάλλον χαριστικά γιατί το εγχείρημα βγάζει μια ειλικρινή αγάπη και αμεσότητα για τη μουσική και τους ανθρώπους της. Μεγάλο bonus ένα συνοδευτικό cd με ενδεικτικό τμήμα των άπειρων ερασιτεχνικών ηχογραφήσεων από jams που έγιναν στο σπίτι της Randi. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές η συγγραφέας διακατέχεται από έναν ανερυθρίαστο εγωκεντρισμό στις αφηγήσεις της. Ποιος όμως δεν θα καβαλούσε το καλάμι αν στο σαλόνι του είχαν τζαμάρει μουσικοί όπως ο Dexter Gordon, ο Charles Mingus ή ο Keith Jarrett?!