เมืองเย็น

by อนุสรณ์ ติปยานนท์, ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล (Editor)

กวีนิพนธ์เล่มเล็กๆ ของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ แบ่งออกเป็นประเด็นย่อยๆ ที่ล้วนสัมพันธ์กับสถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมมิใช่สิ่งที่สถาปนิกควรคำนึงแต่เพียงอาชีพเดียว อนุสรณ์ได้ปลูกถ่ายคำถามแก่ผู้อ่านต่อสิ่งรอบตัว

ที่ว่างบนลานหญ้าหน้าบ้านอาจหมายถึงอิสระเสรีที่รอคอยการเติมเต็มจากสิ่งมีชีวิตอื่น
บันไดของสถานที่ทำงาน นั่นใช่เศษเสี้ยวของความพยายามในการผูกสัมพันธ์ระหว่างผู้คนหรือไม่
หรือ...ลูกดิ่งคือหลักฐานชิ้นสำคัญเพื่อยืนยันความเที่ยงแท้ของสรรพสิ่งกระนั้นหรือ

ร่วมหาคำตอบระหว่างบรรทัดในกวีนิพนธ์ชื่อ เมืองเย็น ส่วนผลลัพธ์ทางความรู้สึกจะอิ่มเอมหรือซึมเซา ย่อมแตกต่างตามแต่ปัจเจกบุคคล

Genres: Poetry

96 pages, Paperback

Published June 1, 2013

About the author

อนุสรณ์ ติปยานนท์ เป็นนักเขียน นักแปลผู้น่าจับตามองในยุคปัจจุบัน โดยเขามีผลงานรวมเรื่องสั้นเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ถึง 2 สมัย ได้แก่ รวมเรื่องสั้น เคหวัตถุ (พ.ศ. 2551) และนิมิตต์วิกาล (พ.ศ. 2554)

อนุสรณ์เข้าเรียนที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (พ.ศ. 2526) ไปพร้อมๆกับ เข้าเรียนที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และตัดสินใจไม่ศึกษาต่อที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่ยังคงตัดสินใจเรียนต่อเฉพาะที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

เมืองเย็นเป็นผลงานเขียนเล่มแรกของเขา ผลงานที่สร้างชื่อให้กับอนุสรณ์ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนทั้งสิ้น อาทิ เมืองเย็น (บทกวี พ.ศ. 2534), ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ (นวนิยาย พ.ศ. 2547),H2O-ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2548),Soul Stimulate-ใจออกเริงร่ายไม่หยุดหย่อน (ความเรียงและเรื่องสั้น พ.ศ. 2548), 8 1/2 ริกเตอร์ การตามหาหัวใจที่สาบสูญ (นวนิยาย พ.ศ. 2549),เคหวัตถุ (Household Objects) และล่าสุดกับนิมิตต์วิกาล (รวมเรื่องสั้น พ.ศ. 2554).

เขาได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อหลายฉบับว่า เริ่มต้นจับปากกาด้วยการเป็นนักแปล แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเพื่อนสนิทของเขาจากไปในเหตุการณ์ 11 กันยายน อนุสรณ์ก็เลยมีความคิดอยากเขียนหนังสือเล่มเล็กๆ สักเล่มหนึ่งเพื่อรำลึกถึงเพื่อน แต่พอเขียนขึ้นมันกลับเพิ่มจำนวนยาวขึ้น

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

บทกวีไร้ฉันทลักษณ์ 10 ชิ้นที่เผยให้เห็นถึงแรงขับอันรุ่มร้อนของสถาปนิกหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องการกระเทาะเปลือกเดิมๆของวงการสถาปัตยกรรม เพื่อสรรสร้างสิ่งที่ดีกว่าเดิม สวยงามกว่าเดิม ผันผ่านยุคสมัยของความแห้งแล้งของสถาปัตยกรรมอันจืดชืด

ภายใต้ความรุ่มร้อนของความเปลี่ยนแปลง สถาปนิกหนุ่มคนหนึ่งจึงพินิจถึงองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมต่างๆอีกครั้ง เพื่อหามุมมองอื่นที่แตกต่าง หรือหวนกลับไปให้เห็นความงามของหลายสิ่งหลายอย่างที่เคยถูกรื้อทิ้งไปอีกครั้ง

แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมากว่า 30 ปี สถาปนิกหนุ่มคนนั้น อาจจะไม่ได้เดินในเส้นทางที่วัยหนุ่มของเขาเคยเร่าร้อนอีกแล้ว แต่ถึงกระนั้นสถาปนิกหนุ่มคนนั้นยังคงเดินในเส้นทางของการก่อร่างสร้างแบบแปลนอยู่เช่นเดิม ต่างออกไปเพียงจากการขีดลากเส้นตัด เชื่อมชากเส้นต่อ เป็นการขีดเขียนตัวอักษรสร้างเรื่องราวของผู้คนแทนสถาปัตยกรรม

แต่พลังของการของการเปลี่ยนแปลงเพื่อผู้คนยังคงรุ่มร้อนอยู่ไม่ต่างจากเดิม

[Shrubush · Rating 3 out of 5]

กวีนิพนธ์เล่มเล็กๆ ของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ แบ่งออกเป็นประเด็นย่อยๆ ที่ล้วนสัมพันธ์กับสถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมมิใช่สิ่งที่สถาปนิกควรคำนึงแต่เพียงอาชีพเดียว อนุสรณ์ได้ปลูกถ่ายคำถามแก่ผู้อ่านต่อสิ่งรอบตัว

ที่ว่างบนลานหญ้าหน้าบ้านอาจหมายถึงอิสระเสรีที่รอคอยการเติมเต็มจากสิ่งมีชีวิตอื่น
บันไดของสถานที่ทำงาน นั่นใช่เศษเสี้ยวของความพยายามในการผูกสัมพันธ์ระหว่างผู้คนหรือไม่
หรือ...ลูกดิ่งคือหลักฐานชิ้นสำคัญเพื่อยืนยันความเที่ยงแท้ของสรรพสิ่งกระนั้นหรือ

ร่วมหาคำตอบระหว่างบรรทัดในกวีนิพนธ์ชื่อ เมืองเย็น ส่วนผลลัพธ์ทางความรู้สึกจะอิ่มเอมหรือซึมเซา ย่อมแตกต่างตามแต่ปัจเจกบุคคล

[TEERAWUT MAHAWAN · Rating 4 out of 5]

งาม

[Rajita P. · Rating 3 out of 5]

กวีนิพนธ์ของสถาปนิก

[MonoNoAware · Rating 4 out of 5]

"เมืองเย็น" เล่มนี้เป็นกวีนิพนธ์ ได้เล่มนี้มาฟรีจากสำนักพิมพ์สมมติ เป็น book blind date และเพิ่งทราบว่าเล่มนี้เป็นงานเขียนเล่มแรกของอาจารย์ต้น อนุสรณ์ ติปยานนท์ ตั้งแต่ปี 2534 ก็เลยไปค้นประวัติ แกจบการศึกษาทางด้านสถาปัตยกรรมจาก university college London และด้านออกแบบอุตสาหกรรมจาก domus academy italy นี่เข้าใจเองมาตลอดว่าแกคงจบศิลปศาสตร์อาหารอะไรทำนองนั้น เพราะในไอจีดูแกจะสนใจด้านวัฒนธรรมอาหารเป็นพิเศษ

"....ในโลกแห่งความเป็นจริง
สถาปัตยกรรม
ถูกกำหนด
ตัดสิน
โดยกฎเกณฑ์นานา..."

-บางส่วนจากบท อารมณ์ของลูกดิ่ง