Zo herkenbaar, het verhaal van Fryda Van Dam dat postuum werd opgetekend door haar man.
Doorheen de verschillende fasen in het boek kwam mijn eigen moeder weer tot leven: de angst die een kankerpatiënte en haar familie doorstaan, afgewisseld met momenten van intense vreugde en levenslust. De passage van de reis in Mexico leek wel het spiegelbeeld van de trip naar Barcelona die mijn broer en ik ondernamen met onze mama, 4 maanden voor haar dood...
Bovenal is dit een boek dat een lans breekt voor palliatieve zorg. En terecht, zoals ik zelf heb mogen ervaren. We worden immers ongewild in het leven geworpen en dit zonder handleiding voor het sterven.
"Sterven is een kunst." Laat palliatieve zorg daarbij haar muze zijn.