Χάρτινη τίγρη

by Olivier Rolin, Άννα Τσέα (Translator)

΄Eνας άντρας αφηγείται στην κόρη του καλύτερου φίλου του, πεθαμένου από καιρό, την ιστορία της νεότητάς τους, τη σχεδόν μυθική εποχή -το τέλος της δεκαετίας του εξήντα- της ακράδαντης πίστης στην Eπανάσταση.

Tο Ίντερνετ δεν υπήρχε ούτε το TGV ούτε τα κινητά ούτε η καλωδιακή τηλεόραση ούτε τα γουώκμαν ούτε οι τηλεφωνητές. Oι στοές του Mπαλτάρ άνοιγαν τις ομπρέλες τους πάνω απ'την κοιλιά του Παρισιού, η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, ο Πρόεδρος Πομπιντού ετοιμαζόταν να διαδεχθεί τον ντε Γκώλ. Στο Bιετνάμ ο «πόλεμος του λαού» εξουδετέρωνε την αμερικανική ισχύ, οι ιμπεριαλιστές ήταν χάρτινες τίγρεις, η Kίνα ήταν κόκκινη εις τους αιώνας των αιώνων, ο Tσε σπουδαιότερος νεκρός παρά ζωντανός. H Διεθνής θα ταυτιζόταν με το ανθρώπινο είδος. Tις αλλοτινές νύχτες...

Aυτή είναι λοιπόν η φοβερή ζωή του Mαρτόν και του φίλου του Δεκατρία, αλλά και της υπόλοιπης παρέας. O Φισαουί, ο λεγόμενος Ζυλό, ο Pερέ ο Mαλλιαρός, ο Mομό ο Kλειδαροχάφτης, η Ζυντίτ, η Kλοέ, ο Pοζέ ο Bέλγος, και όλοι οι άλλοι, άγιοι και χαφιέδες, καβγατζήδες και δειλοί, αληθινοί επαναστάτες και κίβδηλοι, με τις σπουδαίες πράξεις και τους ηρωισμούς τους, όλα τρομερά...

Σε τούτη την ιστορία υπάρχει γκροτέσκο αλλά και γνήσια ποίηση, η βλακεία συνυπάρχει με πολύ ρομαντισμό. H αφήγηση εκτυλίσσεται νύχτα, μέσα σε ένα αυτοκίνητο που γυρίζει ακούραστα στον περιφερειακό του Παρισιού, σαν ένα διαστημόπλοιο-δορυφόρος.

Genres: French Literature, Fiction, France

302 pages, Paperback

First published January 1, 2002

About the author

Olivier Rolin spent his childhood in Senegal. He then studied at the Louis-le-Grand high school and the Ecole Normale Superieure. He graduated in philosophy and literature.

He works as a freelancer of the French paper Libération and Le Nouvel Observateur. He was the companion of the singer Jane Birkin.

His work is inspired by May 68 and the proletarian Left, romantic adventures in Arabia, the writers Rimbaud and Conrad and his travels.

He received the "Prix Femina" for Port Sudan in 1994, the "Prix France Culture" for Tiger Paper in 2003 and the "price of Style" for The Meteorologist just now in 2014.

He's the brother of the also writer Jean Rolin

Reviews

[Eva · Rating 5 out of 5]

Μια αφήγηση χείμαρρος, μπρος πίσω στο χρόνο, χωρίς ειρμό, σαν εξομολόγηση.
Κυνικό, αστείο, πικρό αλλά εν τέλει "μετά φεύγουμε, μη στενοχωριέστε".
https://wp.me/p3Mdat-b0
Δεν το είχα ακούσει ποτέ αυτό το βιβλίο, μου το δώρισαν στο βιβλιοπωλείο της Άγρας με τις αγορές μου και τους ευχαριστώ γι' αυτό το διαμαντάκι. Δώστε του μια ευκαιρία (όπως αποφάσισα να κάνω κι εγώ με τους Γάλλους).

[Lawrence · Rating 3 out of 5]

Long fluid sentences mimic the journey around Paris past new ads and old memories. At some points the narrative is difficult to follow as the narrator's memories aren't always clear. He was part of a radical, idealist, activist group. He struggles to explain his past as a "radical" to himself and to reconcile his current life with the image of himself then. He's also trying to make sense of his life for a generation with little or no connection with that past, to the daughter of a friend from his radical past. Compounding his problem in making a coherent explanation of his life is the need to explain why his friend committed suicide.

[Sevi Salagianni]

Μου το είχαν κάνει δώρο από τις εκδόσεις σε ένα μπαζάρ τους και είπα να το πιάσω. Τελικά διάβασα τις 100 πρώτες σελίδες με το ζόρι και το παράτησα.

[Quinn Slobodian · Rating 3 out of 5]

The thud of this book is the endpoint of a thirty-year plummet from grace. The protagonist (and the author) was a Maoist convert in 1968, "went down to the people" in the countryside to derive knowledge from the working-class, sat for weeks at a window with a rifle, waiting for an elderly Vichy collaborator to show himself for the bullet, retro-fitted a VW van to "arrest" class enemies, quoted "The Great Helsman" reverently. But in the 2000s as with then, his real draw to the revolution was an anecdote from Victor Serge, "where he is on the roofs in Petrograd, rifle in hand, but instead of shooting at the White Russians, he just contemplates the city in the brightly lighted night." Rolin is an aesthete through and through and his descriptions of novel experiences are incredible, especially his trip to Vietnam to find the home of his father, a lieutenant killed in the First Indonchinese War. When he's closer to home, he feels the weight of the lost struggle. The narrative is set up around him circling Paris on the highways in an old silver-grey Citroen with the daughter of his dead best friend. He notes every billboard as they come in capital letters--"BOSCH AUTOMOBILE PARTS AUDI KOREAN AIR"--and you can feel the drag on him, his writing, and often, our stamina as readers, that the realized future of now represents. No amount of squinting can turn PANASONIC back into Petrograd. For the protagonist, it doesn't seem like there's much more to do than remember and die.

[Eric Bertrand · Rating 5 out of 5]

Dans ce roman (largement autobiographique) même si le héros s’appelle Martin et non Olivier, le narrateur, installé sur le siège de sa vieille DS modèle 67, remonte le temps (et le périf parisien) en compagnie de la fille de Treize, son ami, avec qui il a vécu les grandes heures de mai 68.
La présence troublante de cette « Chloé », âgée à peine de 18 ans, perturbe et grise le narrateur au point qu’il tourne toute la nuit sur le périf et qu’il trouve le temps de raconter le passé et de poser sur ces lointaines années un regard caustique, à la fois tendre et implacable.
Certes, il n’est pas facile de faire comprendre à une étudiante, véritable produit d’une société de consommation forcenée, ce qu’a pu être le rêve de cette génération dont faisait partie son père. Martin a conscience d’avoir vieilli, d’avoir changé... Mais il se souvient de tout... Le Temps, qu’il appelle « le vieux cachalot », lui a fait perdre ses allures « d’ange des révolutions ». Plutôt qu’au Che de sa jeunesse, il est obligé d’admettre qu’il a tendance à ressembler de plus en plus à Daladier, « un type qui a canné devant Hitler ». D’ailleurs, tous ses amis, les « anciens de la Cause », les lions romantiques jadis enflammés qu’il rencontre avec Chloé au « bal des viocs », comme dans les salons de Guermantes à la fin de La Recherche du temps perdu, ne sont plus que les pâles reflets de ce qu’ils ont été.

[Yves Panis · Rating 4 out of 5]

Bon je reconnais que ce livre est finalement moins spontané que ne l'est L'organisation. Plus fouillée. Avec des passages un peu lourds. Mais aussi des fulgurances. Totalement complémentaire de celui de son frère. Les deux réunis : une formidable évocation des années 70 vues par les maos. Génial