Deze reeks omvat twaalf maanden, twaalf boekjes, twaalf schrijvers. Ieder boekje nodigt je uit om anders naar de tijd van het jaar te kijken.
De Maanden is een reeks die je wilt verzamelen, koesteren, een prominente plek in je boekenkast wilt geven. De vormgeving vanbinnen én vanbuiten is chic aantrekkelijk. Alle omslagen worden gemaakt door dezelfde kunstenaar.
Elk boekje verschijnt net voor het begin van de maand. Het houdt de lezer gezelschap terwijl de maand verstrijkt en nodigt je uit anders naar de tijd van het jaar kijken. In Augustus voert Charlotte Van den Broeck twee fel vermagerde vrouwen op die zich vestigen op een reepje strand op Corfu. Hoogseizoen, mierenhoop, zeng-zeng-zeng de hitte zeurt. Op de achtergrond zweeft de vraag: wat is geweld? Het voltrekt zich beetje bij beetje. Zin per zin.
Charlotte Van den Broeck was born in Turnhout, Belgium, in 1991. After studies in English and German, she took a Masters in Drama at the Royal Conservatoire in Antwerp. She has published two collections of poetry, Kameleon (2015), which was awarded the Herman de Coninck debut prize for poetry by a Flemish author, and Nachtroer (2017), which was nominated for the VSB Poetry Prize 2018 and the Ida Gerhard Prize. These two volumes are combined in Chameleon | Nachtroer, translated from the Dutch by David Colmer (Bloodaxe Books, 2020). Her poetry has also been translated into German, Spanish, French, Serbian and Arabic. In 2016 she opened the Frankfurt Bookfair together with Dutch poet Arnon Grunberg. In 2017 she was one of that year’s Versopolis poets, performing at several European festivals including Ledbury in Britain. As well as publishing critically acclaimed collections she is renowned for her distinctive performances, which differ from UK/US versions of spoken word as theatre pieces ‘searching for the speakability and experience of oral poetry’, now presented in English as well as Dutch.
Tip om mee te nemen voor de vakantie, onderweg. Vol met sprookjes en mooie stukjes tekst. Soms wel wat ‘te’ literair en doordat het 1 lap tekst (zonder hoofdstukken) was, kon ik met alle reisprikkels om mij heen mogelijk de kern (als die er was) niet goed vatten.
Augustus, het laatste deeltje in de fantastische maanden-reeks van Das Mag. Van den Broeck mag de hekken sluiten. En dat doet ze weergaloos, zoals we haar kennen.
De boekjes in deze reeks zien er niet gewoon mooi uit, je kan ze ook uit hun jas halen en dan zie je in het geval van Augustus een knalgeel voorblad. Wat je ook ziet, bij alle boekjes, is hoe ze gebonden zijn. Zoals in Waagstukken van Charlotte: een fijne overeenkomst.
Ik las niet alle maanden, voornamelijk omdat ik bijna alleen maar vrouwen lees. Dus hoewel ik me niet op het hele jaar kan baseren: Augustus steekt er bovenuit. Het verhaal past bij de maand, het is een echte Van den Broeck, het is de ideale vakantielectuur, het raakt je én zet tot denken aan. Wat kan je nog meer verlangen van een boek?
Charlotte ziet er lief uit (is ze ook, in het echt, ik ken haar een klein beetje) maar onder dat laagje vriendelijkheid zit ook een staalharde kant. Niet in haar handelen (denk ik) maar wel in haar denken en schrijven. Alles wat ze schrijft is van een rake schoonheid, hardheid, echtheid, puurheid. Ze fileert, positioneert, presenteert haar ideeën, personages en verhaallijnen loepzuiver en trefzeker. Ze overtuigd. Op een manier die niet enkel je hoofd binnendringt maar ook onder je huid kruipt. Soms tot het ongemakkelijke af. Zoals in Augustus.
Merci Das Mag voor deze mooie reeks. Merci Charlotte voor deze parel!
Een afwisseling van een onduidelijk verhaal en allerlei sprookjes over leugens en manipulatie. De sprookjes waren mooi, maar het verhaal voegde niet echt iets toe.
Toch was ik helemaal mee met ‘Waagstukken’, Charlotte Van den Broecks zeer originele zoektocht naar architecten die zelfmoord pleegden voor/door hun kunst. En naar zichzelf.
Na een paar maanden overgeslagen te hebben in de (niet erg overtuigende) Das Mag Maanden-reeks, hoopte ik dus op een mooie afsluiter ervan.
Helaas.
Toont dit dat zeventig korte pagina’s te weinig is voor een verhaal dat écht uit de startblokken schiet?
Is het een bewijs dat ‘opgelegd schrijven’ maar zelden iets oplevert dat het anekdotische overschrijdt?
Feit is dat je op geen enkel moment enige urgentie voelt.
Integendeel.
Vaak lijkt het op wat zeng-zeng de hitte zeurt mooie-zinnen-na-elkaar hé nu hervertel ik Repelsteeltje op poëtische wijs laa-die-dam, laa-diedie-dam.
Niet alleen de hitte zeurt.
En dat maakt ‘Augustus’ even onvergetelijk als de afgelopen zomer.
Mja, mij kon het niet bekoren, dit laatste boekje in de maanden-reeks van DasMag. Ik keek nochtans al lang uit naar nieuw werk van Van den Broeck, maar dit voelt wat te geforceerd en wisselvallig. Een beetje te pamfletterig ook. En bij wijlen veel te veel clichés en te puberaal.
Er zitten nochtans uitstekende elementen in. De verwerking van de sprookjes en de mythologie is een interessant concept, maar het werd allemaal nogal weinig beklijvend uitgewerkt. Veel emotie en minder inhoud, veel dingen die niet worden uitgesproken maar wel onderhuids worden opgevoerd, en laat dat soort gaslighting nu net zijn wat dit boekje wil aanklagen. Dacht ik toch.
Veelbelovend, maar ik vind helaas het niveau van Waagstukken niet terug.
Het laatste deeltje in de serie boekjes van Das Mag waarbij telkens een maand van het jaar centraal stond. Er zaten een paar sterken bijdragen bij, maar over het algemeen was deze reeks geen hoogvlieger. Het werk van Charlotte Van den Broeck stelde me tot op heden nooit teleur en dat doet het ook deze keer niet. Deze dame kan schrijven. Toch is dit binnen haar oeuvre verre van een hoogtepunt. ‘Wat is geweld?’ luidt de prikkelende openingsregel. Vervolgens schotelt Van den Broeck ons het verhaal van twee vrouwen op een strand in Corfu voor en vermengt dit met reflecties op delen uit de Odyssee van Homerus. Op zich een boeiend uitgangspunt, maar de uitwerking had beter gekund.
De reviews die bij dit boek zijn geschreven, vind ik echt te laag. Het boek is poëtisch geschreven, met een prachtige zinsopbouw die je helemaal het verhaal in trekt en emoties losmaakt waarvan je niet eens wist dat ze er zaten. Het heeft ook bij mij veel losgemaakt.
Wat is geweld? Je staat er niet altijd bij stil dat geweld van binnenuit kan groeien. Dat iemand gewelddadig kan zijn zonder dat je het meteen doorhebt. Dat sprookjes nooit echt zijn wat ze lijken.
Charlotte heeft een schitterend boek geschreven en ik zou het iedereen aanraden. Ik weet zeker dat ik er nog een tijdje over na zal denken.
Ik ben bevooroordeeld want Charlotte is een van mijn favoriete schrijfsters, maar ik vond het een super goed boek. Maak er een dichtbundel over, over het persoonlijk voornaamwoord, de scheuren, de sprookjes, de mythen.
'(..) en ze trilt, ze braakt bijna en het lijkt erop dat de werkelijkheid in tweeën scheurt, maar misschien denkt ze dat omdat men weleens zegt dat 'de grond onder je voeten wegschuift ' en misschien denkt ze vooral aan die manier van uitdrukken en niet aan de scheur zelf'
Gekocht in Amsterdam bij De Slegte op een warme augustusdag. ‘Wat opvalt: zijn gezicht is in het liegen identiek aan het gezicht dat gisteren tegen haar voorhoofd aan lag en in de overeenstemming tussen het liegende gezicht en het eerlijke gezicht ligt het vernietigende besef van de totale onmogelijkheid om geluk van vals geluk te onderscheiden. Dus wordt de Geliefde boos, wat eigenlijk betekent machteloos, wat eigenlijk betekent bedreigd en ja, op dat moment is ze in staat tot geweld.’
Augustus was het laatste boekje uit de reeks dat werd gepubliceerd. Ik lees deze in een andere volgorde dus eindig ik met de boekjes die oorspronkelijk het eerst werden uitgegeven...
Charlotte Van den Broeck (Belgische auteur en dichter) vertelt in Augustus over twee fel vermagerde vrouwen op het zinderend hete strand van Corfu, tijdens het hoogseizoen in een overvol strand als een mierennest, heeft één van de twee vrouwen in het achterhoofd een vraag die steeds terugkomt: 'Wat is geweld?'
Door verhalen, uit de Griekse mythologie, en sprookjes aan elkaar te vertellen zoeken ze een antwoord. Maar de hitte is niet het enige dat zindert, maar ook een verborgen gehouden emotie, een onuitgesproken gevoel, een geheim...
De verhalen uit deze boekjes wisselen vaak af qua kwaliteit en qua hoeveel het me kan boeien en wat ik eruit kan halen. En dit boekje is tot nu toe een van de weinige waar ik weinig feeling mee had omdat er heel veel niet wordt gezegd. Maar het is ook niet zo dat je je verbeelding heel erg hard los kan laten en hopen de antwoorden daar te vinden, daarvoor wordt er te weinig verteld. Het is ook maar een zeventigtal pagina's lang en doordat de helft ervan ook nog eens wordt ingevuld met de verhalen over Odysseus die op Corfu belandt en sprookjes die letterlijk worden naverteld, lijkt het ook niet echt origineel. Misschien had Charlotte Van den Broeck hier wat dieper mogen op ingaan. Jammer, want dit was mijn kennismaking met de auteur.
“Ik zou alles uit de bodem ruimen als ik daarna eindelijk even rustig kan liggen, maar ik vergis me, zoals vaker, in de gedachte dat orde aanbrengen in de wereld rondom garandeert dat ik er vanzelf deel van word.”
Een mooie raamvertelling met als thema 'wat is geweld?' Sprookjes over leugens en bedrog komen voorbij (waaronder Repelsteeltje, een persoonlijke favoriet van mij) en verhalen uit de Griekse mythologie. Een van mijn favorieten van de maandenreeks tot nu toe!
Ik begon op 1 augustus met dit 96 blz tellende boekje en ik heb hem vandaag, 19 augustus, pas uit. Dat zegt volgens mij wel genoeg over de mate van enthousiasme waarmee ik het heb gelezen…
Boek is te kort voor het verhaal, waardoor het voor mij wat warrig overkwam. De schrijfstijl van Van den Broeck is erg prettig, daar ligt het zeker niet aan.
Laatste deel uit de maandserie van uitgeverij Das Mag. Ik kon maar weinig samenhang ontdekken in dit warrige boekje. Te fragmentarisch. Misschien te kort om er een serieus plot van te maken.