De titel is alvast heel goed gekozen, het verhaal is zoals we gewoon zijn van Toni Coppers. Goed, doorspekt van enige informatie en een verrassend plot. Je voelt hoe Liese Meerhout groeit in zijn boeken. Ik heb dit boek, net zoals de vorige 5, graag gelezen. Van mij krijgt het een verdiende 4 sterren in zijn genre.
De Liese Meerhout-serie bevalt me alleszins. Een zeer onverwachte dader, goede spanningsopbouw en sympathiek hoofdpersonage ook weer in dit boek zorgen ervoor dat ik graag meer verhalen over Liese en de Antwerpse moordbrigade lees. I said it once and I will say it again: Baantjer, maar dan zonder de randstedelijke arrogantie.
Een van mijn favoriete Vlaamse auteurs, die alweer mijn verwachtingen inlost. Ik had zo mijn twijfels over de verhuis van Liese Meerhout naar Antwerpen. De vorige boeken in de reeks die Toni Coppers neerzet speelden zich immers af in mijn geliefde Brussel. Toni Coppers liet zelf de hoofdstad achter zich en verplichtte zo zijn hoofdpersonage mee te verhuizen. De relatie met antiek-handelaar Simon de Veere ligt achter haar en in Antwerpen wil ze in de nabijheid van de Antwerpse zoo een nieuw leven beginnen.
Samen met haar nieuwe collega's gaat ze op zoek naar 'de Schim' die moordend een spoor door de havenstad trekt.
Als iemand een mal zou moeten maken waarmee de Vlaamse Misdaadroman zou moeten worden gegoten, mag dit gerust door Toni Coppers worden gedaan.
Goed uitgebouwde personages, maatschappelijke inslag en een magistrale twist maken van Zwerfvuil zijn beste roman tot nu toe...
Zwerfvuil, het zesde boek in de reeks rond commissaris Liese Meerhout, kreeg onlangs een prachtig nieuw jasje. Het is bovendien een belangrijk deel in de reeks, want in dit verhaal verhuist Liese van Brussel naar Antwerpen na een dramatische gebeurtenis die haar leven grondig door elkaar schudt.
Het was al een tijdje geleden dat ik nog een boek uit deze reeks las, maar zodra ik begon te lezen voelde het meteen vertrouwd. De personages voelen ondertussen zo herkenbaar aan dat het bijna als thuiskomen is. Dat is één van de sterke punten van Toni Coppers: hij slaagt erin om personages te creëren die blijven hangen en die doorheen de reeks echt gaan leven.
Omdat ik de reeks zelf pas later ben beginnen lezen, vond ik het extra interessant om terug te keren naar een eerder moment in het verhaal van Liese. Vooral de begindagen van haar samenwerking met Michel Masson vond ik boeiend om te volgen. Het is leuk om te zien hoe hun professionele band stilaan vorm krijgt en hoe hun samenwerking zich ontwikkelt. Ook de andere personages zorgen voor fijne momenten van herkenning.
Zoals in zijn andere boeken neemt Toni Coppers ook hier de tijd om zijn verhaal rustig op te bouwen. Het onderzoek naar de moorden krijgt de nodige aandacht, waardoor de spanning geleidelijk wordt opgebouwd en het mysterie zich stap voor stap ontvouwt. Tegelijk verliest hij zijn hoofdpersonage nooit uit het oog.
Bij Liese is duidelijk voelbaar dat ze nog worstelt met wat er gebeurd is. Haar verdriet heeft ze nog geen plaats kunnen geven en ze lijkt het eerder te verdringen dan er echt mee om te gaan. Het delen ervan met anderen lukt haar voorlopig nog niet. Toch blijft ze op professioneel vlak gedreven. Ze blijft vastberaden zoeken naar dat ene detail dat het mysterie rond de moorden kan verklaren. Daarbij toont ze opnieuw dat ze sterk in haar schoenen staat en zich niet zomaar laat behandelen als een teer poppetje wanneer ze overtuigd is van haar gelijk.
Toni Coppers blijft voor mij één van de sterkere Vlaamse thrillerauteurs. Hij combineert een spannend en goed opgebouwd plot met veel aandacht voor zijn personages en hun emoties. Zwerfvuil is opnieuw een sterk deel in de reeks en bevestigt nog maar eens waarom ik fan ben van zijn werk.
Opnieuw een spannende Toni Coppers. 3 moorden die mogelijk iets met elkaar te maken hebben maar dit duurt het hele boek lang voor ze hier het antwoord op weten. Goede plottwist over de dader.
De zesde in de reeks, herlezen nav. de heruitgave in feb.26. Dit is het ideale instapboek wil je beginnen aan de serie. Na het debacle in Oostende en haar breuk met Simon laat Liese zich detacheren van Brussel naar Antwerpen. Ze vindt er een flat bij de Zoo, van waaruit ze de giraffen kan zien. Nauwelijks ingeburgerd wacht haar een eerste zware taak; in Antwerpen waart een "Schim"rond die marginalen vermoord. Er blijkt geen verband tussen de slachtoffers en de pers laat niet los. Ook Liese komt in zijn vizier. We maken voor het eerst kennis met de heerlijke Masson, met Maité, Laurent (jammer dat die uit de reeks geschreven is), Torfs, Sofie en wetsdokter Fabian Steppe. Een vlotte thriller over een sterke vrouw op zoek naar zichzelf, maar vastberaden en een vleugje panache. Aanrader!
Liese Meerhout heeft Brussel vaarwel gezegd. Na de pijnlijke afloop van haar vorige zaak kwam het tot een breuk met Simon en besloot ze te verhuizen naar Antwerpen. Intussen woont en werkt ze hier twee maanden en heeft ze haar plekje al veroverd bij de recherche, met een aantal nieuwe collega's die haar helpen en bijstaan. Maar het verleden laat zich niet zomaar wegduwen dus de pijn blijft hangen.
Als op een avond twee mensen vermoord worden, twee mensen die op de rand van de maatschappij leven, wordt het team van en met Liese ingezet om beide zaken te onderzoeken en welke link er kan zijn tussen deze twee moorden. Maar al snel blijkt dat een seriemoordenaar rondwaart in de stad die zich richt op diegene die net op die rand van de marginaliteit leven. Het duurt dan ook niet lang eer nog een slachtoffer valt en Liese met haar handen in haar haar zal zitten. Welk aanknopingspunt is er om te ontdekken wie achter deze moorden zit? 'De Schim' dwaalt rond en als een echte 'Jack the Ripper' laat deze het ene lijk na het ander achter op de straat!
Door de verhuis van het hoofdpersonage en heel wat nieuwe nevenpersonages te introduceren heeft Toni met dit boek zijn reeks destijds een nieuw elan gegeven. Blijkbaar vond hij dat het verhaal in Brussel uitverteld was en dat er in Antwerpen meer te rapen viel qua misdaad en moord. Doordat ik natuurlijk al enkele verhalen in de reeks die later uitkwamen las wist ik wel dat Liese die stap ooit zou zetten. Ook door de tv-serie destijds was ik al op de hoogte, onder andere ook kwamen daar al de personages Laurent en Michel Masson voor.
Persoonlijk vind ik het ene geweldig goede keuze van Toni om de verhuis te maken. En doordat Liese reeds in het vorige verhaal niet meer in Brussel werkte (zij maakte even een zijsprongetje naar Oostende in 'Stil Bloed') was de overgang sowieso al minder abrupt. Het zorgt alvast voor heel wat nieuwe uitdagingen en nieuwe zaken maar niet zonder het verleden van Liese Meerhout te blijven respecteren. Simon zal ook nog wel eens terugkomen in de reeks. Ook komt in 'Zwerfvuil' een personage voor de eerste maal voor die ik al kende uit het twintigste verhaal, namelijk Andy, zoon van één van de slachtoffers in dit boek.
Benieuwd wat er nog allemaal in het verschiet ligt voor één van de sterkste vrouwen uit de Vlaamse literatuur. Is het verkeerd dat ik me telkens Annick Lambert, Toni's vrouw, voor me zie als ik over Liese Meerhout lees?
Ik zet dit jaar alvast door met het lezen van de boeken van Toni Coppers, iets wat ik al veel te lang uitstel. Dus deze zomer mag je zeker nog minstens een recensie verwachten van een Liese Meerhout verhaal. Tegen het nieuwe boek van Toni verschijnt wil ik bijgebeend zijn.
Zwerfvuil, het 6de boek uit de Inspecteur Liese Meerhout reeks, is mijn inziens de beste uit de reeks tot dus ver. Fijne verhaallijnen, diepgang in de personages, een verrassend plot. Kortom genoten ! Mijn eerste vier sterren voor Toni Coppers zijn een feit. Ik kijk al uit naar de volgende boeken in de reeks.
Maandelijkse afspraak met Liese Meerhout, jammer genoeg niet meer in Brussel. Ook voor mij even wennen aan Antwerpen, maar nog steeds spannend, vlot geschreven. Ontspanning 's avonds op de e-reader en ja, soms ten koste van wat slaap...
A figure in a long, black coat is murdering drug addicts, prostitutes and homeless people in Antwerp. There are some weird characters in the book, among which an autistic boy who can't stand cruelty to animals. But will it be enough for him to kill for? Absolutely not. In fact, all the people that seem vaguely suspicious in this novel, turn out to be innocent. The real murderer is a side character of whom up to the very end nothing is said except that she has a lovely personality. Then, in the last pages, like a deus ex machina, new information about her past changes that perception. That sudden and totally unannounced switch makes the story impossible to swallow for any reader. It's almost as bad as saying: "The butler did it", in a detective novel that didn't even have a butler to begin with.
Iemand ruimt het zwerfvuil in Antwerpen op. Zwerfvuil houdt in dit geval in: vermoorden van zwervers, drugsgebruikers, hoeren. Volk aan de zelfkant van de maatschappij, die voor overlast zorgen.
Liese Meerhout is sinds kort commissaris in Antwerpen en krijgt deze zaak op haar bordje. Getuigen hebben een grote gedaante gezien met een zwarte cape en wit lang haar, een schim. De pers maakt dankbaar gebruik van de schim.
Liese worstelt met haar overplaatsing, ze komt van Brussel waar ze niet meer door een deur kon met de hoofdcommissaris. Bij een vorige zaak is ze neergeschoten, in de buik en ze heeft daardoor haar ongeboren kind verloren. Daarmee is ze nog niet rond, emotioneel. Het heeft haar haar relatie met de vader van het kind gekost.
Liese Meerhout kan soms een harde tante zijn, maar ze is vooral heel eigengereid en koppig.
De verhaallijn van de moordcommissaris is steengoed. Je leeft met haar haar leven en gevoelens. Dit stuk is echt 5 sterren. De te onderzoeken moorden hebben aanvankelijk wel een boeiende lijn, maar dit verflauwt in de loop van het boek. Toch bovengemiddeld, ik wil nog meer over Liese Meerhout lezen.