آنچه دربارهی اهمیت این کتاب میتوان گفت آن است که مویسندهی محترم ضمن رد نظریههای گام 24 ربع پردهی آقای علینقی وزیری و 22 پردهی دکتر مهدی برکشلی، نظریهی جدیدی را تحت عنوان نظریهی «فواصل انعطافپذیر» مورد بحث قرار میدهند. همچنین با ارائهی دلایلی, عنوان دستگاه را به همهی دوازده سیستم مقامی اطلاق میکنند. از این رو در این کتاب با نگرشهای جدیدی روبرو میشویم و تحقیقات جدیدی فرا روی خوانندگان محترم قرار میگیرد. از این نظر که این نظریات با عقاید مرسوم، همسان نیست، در خود تأمل میباشد.
به نظرم بهترین کتابی هست که در مورد «ساختار» موسیقی ایرانی نوشته شده، چون خیلی تحلیلی کار کرده و نظریات مختلف رو هم نقد کرده و نظر خودش رو هم خیلی خوب توضیح داده.