Brad Winning op zijn best. Een boek uit de Santoriaanse Kronieken. Hoe sergeant Hiu Warg en zijn troep ruige Neyfalym, het volk wat eens de macht had, maar nu de verschoppelingen zijn van de maatschappij, in het web terecht komen van heksen en demonen. Brad beschrijft hoe het vergaat met de troep ongeregeld en ruige mannen en hoe hun sergeant Hui Warg heel tegendraad reageert op alle manipulaties. Het is een wervelende roman geworden met snelheid geschreven. Er is volop actie, maar ook tijd voor de personen. Zo zie je dat Hui een ruwe bolster is, maar met een blanke pit en lang niet zo dom als er over het algemeen over de Neyfalym wordt gedacht. Heksenjacht mag er zijn, voor mensen die van een Fantasy houden met een bite.
De kracht van Heksenjacht ligt (naar mijn mening) in de combinatie én dosering van de juiste ingrediënten. Dat maakt dit boek niet alleen tot heerlijk leesvoer, het maakt het tot een verrukkelijk maal. Eentje waarna je voldaan en tevree op de bank gaat liggen, om even "uit te buiken" en na te genieten.
Heksenjacht heeft met de monsterlijke Neyfalym en huurlingenleider Hiu Warg een onwaarschijnlijk hoofdpersonage. Zijn gruwelijke gedaante herbergt echter een ontwikkelde geest met nobele intenties. Wanneer hij bijna per ongeluk opgezadeld raakt met de jonge Aislyne als gevolg van een geslaagde heksenjacht, start een avontuur dat hem naar de duistere diepten in zijn ziel leidt. Face your demons had nog nooit zo’n persoonlijke achtergrond.
Sinds de laatste keer dat ik een kort verhaal van Alex de Jong las (die hier schrijft onder zijn pseudoniem Brad Winning – een verwijzing naar zijn wens om ooit van skrieven zijn broodwinning te maken), zijn er vele jaren voorbij gegaan. En het is duidelijk dat De Jong niet heeft stilgezeten. Er is flink gepolijst aan de schrijfstijl en dat is zeker de nodige complimenten waard. Dankzij de nadruk op beschrijvende lichaamstaal en het feit dat De Jong niet terugdeinst voor een beetje actie, is het voor de lezer gemakkelijk om zich een onderdeel van deze fantastische wereld te wanen. De lezer leest niet; de lezer ervaart. En je kunt maar beter je gordel omdoen! Desondanks is de hoofdverhaallijn niet bijzonder sterk en zullen doorgewinterde fantasy-liefhebbers een bekend thema herkennen. Hoewel ondergetekende de tientallen hints niet nodig had om te beseffen waar het verhaal heen ging, deed het slechts een weinig afbreuk aan het leesplezier. Er bleef voldoende mysterie rondom het hoofdpersonage bestaan om die doorzichtigheid te vergeven.
In het Nawoord schrijft de auteur dat hij dit boek in 45 dagen heeft geschreven en hoewel dit een bewonderingswaardige discipline weergeeft, was iets meer tijd wellicht het boek ten goede gekomen. Af en toe zijn er vreemde breuken te vinden tussen scenes, bijna alsof De Jong dan net iets te ongeduldig of beknopt heeft willen schrijven. Door de slechte afronding van sommige scenes, ontstaat soms ook een tegenstrijdige herhaling die de aandachtige lezer kan afleiden en de minder aandachtige lezer kan verwarren. Ook over het gehele boek genomen zijn de overgangen niet altijd even soepel. Het begin is goed, maar al gauw kakt het verhaal in als de broodheer van Warg niet goed lijkt te weten wat hij met de huurlingenleider aan moet – het lijkt haast een poëtische weerspiegeling van de relatie tussen de auteur en de lezer. Iets verderop herpakt De Jong zich echter weer en hoewel de verwarring dan toeslaat bij zowel de lezer als Warg, blijven er toch voldoende aanknopingspunten om de fascinatie vast te houden. De toevoeging van humor richting het einde van het boek is zeer welkom en zorgt ervoor dat het boek vanuit zijn low fantasy genre niet escaleert in high fantasy. Het einde zal niet alle lezers tevreden stellen en ook bij mij bleven meer vragen dan antwoorden over. Zo’n semi-open einde is ongetwijfeld een bewuste keuze van de auteur zelf, maar de afronding had ook hier wel iets eleganter gemogen. Het zijn dit soort zaken (het einde van scenes en boekonderdelen, alsmede de overgang tussen scenes en boekonderdelen) waar De Jong nog wat steekjes laat vallen. De lezer weet niet altijd of het de bedoeling is dat hij zich identificeert met het hoofdpersonage of dat hij toch een all seeing eye perspectief krijgt.
Ondanks dat het verhaal dus technisch af en toe wat stroef loopt, leest het dankzij de beschrijvende stijl van De Jong en zijn innemende personages toch met een rap tempo door. De Jong heeft een rijke woordenschat, een gedurfte houding ten opzichte van seks en geweld en weet creatief om te gaan met het perspectief waaruit zijn verhalen worden verteld, waardoor een orgineel boek is ontstaan.
Heksenjacht is een boek met een krachtig thema en een interessant gekozen lezersperspectief. De grote verhaallijn is vrij voorspelbaar, maar niettemin fascinerend. Hoewel De Jong soms heel sterke scenes schrijft, worden ze ook regelmatig afgewisseld met zwakkere scenes en dat voorkomt dat dit boek zijn volledige potentie benut. Maar dit is wellicht eerder het resultaat van de recordsnelheid waarmee het boek op papier is komen te staan, dan de schrijverskwaliteiten van De Jong. Het boek krijgt van mij krap aan vier sterren, met als sterkste punt ongetwijfeld het ongewone perspectief waarvoor De Jong heeft gekozen bij het vertellen van dit verhaal.
Tot slot wil ik nog even kwijt dat de pedofiele insinuaties in het verhaal mij af en toe erg ongemakkelijk maakten. Het is mij niet duidelijk waarom de schrijver het nodig vond dat het meisje 6 jaar oud is, in plaats van bijvoorbeeld 16. Gecombineerd met het monsterlijke uiterlijk van Hiu Warg is er al een zekere mate van bestialiteit aanwezig en het was mijns inziens niet nodig de shockfactor te vergroten met de leeftijd.
De overeenkomst tussen de Neyfalym en de Nephilim is overigens door ondergetekende opgepikt. Daarvoor mijn saluut.
Sergeant Hiu Warg is geboren in de laagste kaste van Hastyr. Nu werkt hij als huurling voor Jules Montarde. Samen met zijn troep gaat hij op heksenjacht. Zijn opluchting is groot als blijkt dat de karavaan, waarmee de heks reist, al is overvallen. Zijn soldaten maken de rest van de klus af, niemand van de karavaan overleefd het. Behalve Aislyne, een meisje van zes. Zij gaat met de troep mee en al snel komen ze in complexe situaties terecht.
Ik had enorm veel moeite met dit boek. Na 41 bladzijdes wilde ik al opgeven. Het trok mij totaal niet en er waren al wat dingen gebeurt waar ik niet achter sta. Maar ik besloot door te zetten. Het werd alleen niet beter.
Hoe verder het verhaal zich vordert, hoe moeilijker het wordt. Het wordt steeds ingewikkelder. Op een gegeven moment was ik de draad helemaal kwijt. Het werd te verwarrend. Eigenlijk kan ik er vrij weinig over zeggen. Ik snapte er gewoon niks van en het trok mij niet. Er gebeuren ook dingen in het boek die ver over de grens gaan.
De hoofdpersoon is een Neyfalym, wat dus een ork is onder een andere naam. Hij neemt het zesjarige meisje mee. Dit meisje gedraagt zich totaal niet als een zesjarige. Beide personages vond ik ook niet leuk. Eigenlijk kan ik geen één leuk personage noemen.
Ik had een enorme moeite om dit boek goed te vinden. Om te beginnen voelt het begin aan als een saaie, clichémonoloog van een slechterik waar we maar wat voor moeten voelen. Die slechterik blijkt een heks die zich transformeert in een zesjarig meisje. De hoofdpersoon(een Neyfalym, oftewel een ork, alleen heet het anders) komt haar tegen en zij gedraagt zich ondertussen absoluut niet naar haar leeftijd. De Neyfalym komt haar tegen in een karavaan waar hij op een heks moest jagen, en hij denkt dat hij haar vermoord heeft, maar dan pakt hij dat zesjarige meisje op. Op de één of andere manier komt het pas heel laat in hem op dat dat zesjarige meisje misschien ook wel een heks is.
Het boek wordt aan het eind ingewikkeld en spreekt zichzelf tegen. Daarnaast zitten er behoorlijk wat gruwelijkheden in die wat mij betreft nogal over de grens gaan(die heks, in de vorm van dat zesjarige meisje, vraagt aan onze hoofdpersoon of hij haar alsjeblieft wil nemen). Ik heb de indruk dat de schrijver probeerde om George R.R. Martin te zijn, maar het grote probleem is dat Martin echt een stuk beter schrijft. Het eind is verwarrend en moeilijk te begrijpen en toen ik het boek uit had, was ik eerder opgelucht dat het uit was, dan triest dat het voorbij was en dat ik meer wilde lezen.
Dit boek raad ik niet aan voor fantasyliefhebbers. Er zijn meer dan genoeg goede andere boeken, deze kan je gerust overslaan.
Dit boek vond ik een beetje een twijfel geval. Op de helft had ik bijna de handdoek in de ring gegooid, zo saai was dit boek. Toen begon het toch wel interessant te worden alleen blijf ik dit een beetje een vreemd boek vinden. Ik weet nog steeds niet wat Nefalym eigenlijk zijn en ineens was het boek uit. Best wel teleurstellend. Dit was mijn eerste kennismaking met Brad Winning maar ik denk, tevens mijn laatste.