What do you think?
Rate this book
Istenek nyomában
A két világháború közötti időszakban egy nemzedék kelt útra. Németh László San Remóba, majd Romániába, Cs. Szabó László "Kárpát kebelében" kalandozott, Illyés Gyula Oroszországot fedezte föl, Márai Sándor pedig elindult az Istenek nyomában. A hajdani "riporter" aki végighaladt ezen a varázslatos úton, elsősorban élményeket gyűjtött, kötetének is ezt az alcímet adta Útirajz.
- GenresNonfiction
214 pages, Hardcover
First published January 1, 2011
7 people are currently reading
110 people want to read
About the author
Sándor Márai
176 books1,275 followersSándor Márai (originally Sándor Károly Henrik Grosschmied de Mára) was a Hungarian writer and journalist.
He was born in the city of Kassa in Austria-Hungary (now Košice in Slovakia) to an old family of Saxon origin who had mixed with magyars through the centuries. Through his father he was a relative of the Ország-family. In his early years, Márai travelled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings. He settled in Krisztinaváros, Budapest, in 1928. In the 1930s, he gained prominence with a precise and clear realist style. He was the first person to write reviews of the work of Kafka.
He wrote very enthusiastically about the Vienna Awards, in which Germany forced Czechoslovakia and Romania to give back part of the territories which Hungary lost in the Treaty of Trianon. Nevertheless, Márai was highly critical of the Nazis as such and was considered "profoundly antifascist," a dangerous position to take in wartime Hungary.
Marai authored forty-six books, mostly novels, and was considered by literary critics to be one of Hungary's most influential representatives of middle class literature between the two world wars. His 1942 book Embers (Hungarian title: A gyertyák csonkig égnek, meaning "The Candles Burn Down to the Stump") expresses a nostalgia for the bygone multi-ethnic, multicultural society of the Austro-Hungarian Empire, reminiscent of the works of Joseph Roth. In 2006 an adaptation of this novel for the stage, written by Christopher Hampton, was performed in London.
He also disliked the Communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, California, in the United States.
He continued to write in his native language, but was not published in English until the mid-1990s. Márai's Memoir of Hungary (1944-1948) provides an interesting glimpse of post World War II Hungary under Soviet occupation. Like other memoirs by Hungarian writers and statesmen, it was first published in the West, because it could not be published in the Hungary of the post-1956 Kádár era. The English version of the memoir was published posthumously in 1996. After his wife died, Márai retreated more and more into isolation. He committed suicide by a gunshot to his head in San Diego in 1989.
Largely forgotten outside of Hungary, his work (consisting of poems, novels, and diaries) has only been recently "rediscovered" and republished in French (starting in 1992), Polish, Catalan, Italian, English, German, Spanish, Portuguese, Czech, Danish, Icelandic, Korean, Dutch, and other languages too, and is now considered to be part of the European Twentieth Century literary canon.
He was born in the city of Kassa in Austria-Hungary (now Košice in Slovakia) to an old family of Saxon origin who had mixed with magyars through the centuries. Through his father he was a relative of the Ország-family. In his early years, Márai travelled to and lived in Frankfurt, Berlin, and Paris and briefly considered writing in German, but eventually chose his mother language, Hungarian, for his writings. He settled in Krisztinaváros, Budapest, in 1928. In the 1930s, he gained prominence with a precise and clear realist style. He was the first person to write reviews of the work of Kafka.
He wrote very enthusiastically about the Vienna Awards, in which Germany forced Czechoslovakia and Romania to give back part of the territories which Hungary lost in the Treaty of Trianon. Nevertheless, Márai was highly critical of the Nazis as such and was considered "profoundly antifascist," a dangerous position to take in wartime Hungary.
Marai authored forty-six books, mostly novels, and was considered by literary critics to be one of Hungary's most influential representatives of middle class literature between the two world wars. His 1942 book Embers (Hungarian title: A gyertyák csonkig égnek, meaning "The Candles Burn Down to the Stump") expresses a nostalgia for the bygone multi-ethnic, multicultural society of the Austro-Hungarian Empire, reminiscent of the works of Joseph Roth. In 2006 an adaptation of this novel for the stage, written by Christopher Hampton, was performed in London.
He also disliked the Communist regime that seized power after World War II, and left – or was driven away – in 1948. After living for some time in Italy, Márai settled in the city of San Diego, California, in the United States.
He continued to write in his native language, but was not published in English until the mid-1990s. Márai's Memoir of Hungary (1944-1948) provides an interesting glimpse of post World War II Hungary under Soviet occupation. Like other memoirs by Hungarian writers and statesmen, it was first published in the West, because it could not be published in the Hungary of the post-1956 Kádár era. The English version of the memoir was published posthumously in 1996. After his wife died, Márai retreated more and more into isolation. He committed suicide by a gunshot to his head in San Diego in 1989.
Largely forgotten outside of Hungary, his work (consisting of poems, novels, and diaries) has only been recently "rediscovered" and republished in French (starting in 1992), Polish, Catalan, Italian, English, German, Spanish, Portuguese, Czech, Danish, Icelandic, Korean, Dutch, and other languages too, and is now considered to be part of the European Twentieth Century literary canon.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
October 2, 2019
Az a helyzet, hogy még nem olvastam Márait. Nagyon bírtam a 26 éves tudósító hangját, a számomra Rejtőt idéző humorát (pedig Rejtő később írt ugyanezekről a tájakról, emberekről, a francia idegenlégióról). A píszít egyikükön sem lehet nyilván számon kérni, de az elején zavart az x csoport tagjai ilyenek, y csoport tagjai olyanok szöveg. Később talán kevesebb volt ezekből vagy el tudtam engedni ezt az elvárást. Sokat idéztem belőle, és van, ami kiragadva nem működik, érdemes az egészet elolvasni. Érdekes volt, hogy milyennek látta Egyiptomot, Palesztinát, Szíriát, Törökországot Márai 1926-ban. És fejben óhatatlanul továbbgondolni, mi következett hamarosan, mi történik most ezeken a helyeken, mit látott nagyon tisztán akkor, mit nem. Időnként eszébe jutott, hogy a lezáráshoz kéne valami fontosat mondani, valami epés megjegyzést tenni az aktuális helyzetre, és volt, amikor nem bízta az olvasóra, hogy érteni fogja, mit akart, a biztonság kedvéért a szájába is rágta. Ezeket hajlamos vagyok a fiatalság számlájára írni, bár mondom, nem olvastam még mást tőle. (A rengeteg idézetet leszámítva.)
Személyes széljegyzet: valamikor ezt a könyvet éveken át vadászta az egész családunk, mert Anyu szerette, és nem lehetett kapni. Aztán egyszer besétáltam egy antikváriumba, és az esélytelenek nyugalmával feltettem a szokásos kérdést. Az eladólány azt mondta, persze, kettő is van. Kiderült, hogy csak egy, azt viszont nagyon boldogan hoztam el. A következő egy-két hét alatt pedig mindenkinek bejöttek az előjegyzései is, így lett a családban vagy öt példány. Jó volt arra gondolni, hogy ugyanazt olvasom, hogy ugyanazokon nevetek. Jó, hogy így még lehet kapcsolódni ahhoz is, akihez máshogy már nem. Szóval előfordulhat, hogy kissé elfogult a csillagozás.
Személyes széljegyzet: valamikor ezt a könyvet éveken át vadászta az egész családunk, mert Anyu szerette, és nem lehetett kapni. Aztán egyszer besétáltam egy antikváriumba, és az esélytelenek nyugalmával feltettem a szokásos kérdést. Az eladólány azt mondta, persze, kettő is van. Kiderült, hogy csak egy, azt viszont nagyon boldogan hoztam el. A következő egy-két hét alatt pedig mindenkinek bejöttek az előjegyzései is, így lett a családban vagy öt példány. Jó volt arra gondolni, hogy ugyanazt olvasom, hogy ugyanazokon nevetek. Jó, hogy így még lehet kapcsolódni ahhoz is, akihez máshogy már nem. Szóval előfordulhat, hogy kissé elfogult a csillagozás.
July 5, 2021
4,5 +
Warto porównać z pierwszymi częściami "Na wschód do Tatarii" Roberta D. Kaplana. Tempus fugit
Warto porównać z pierwszymi częściami "Na wschód do Tatarii" Roberta D. Kaplana. Tempus fugit
October 15, 2021
„Śladami bogów” Sandora Marai to zdecydowanie najlepsza książka, jaką przeczytałam w tym miesiącu.
Opowiada o podróży na wschód, podróży do Boga, podróży do samego siebie. Autor, podobnie jak wielu przed nim i wielu po nim, na wschodzie poszukuje. Nie chodzi jednak o zabytki archeologiczne, sensacje, wrażenia czy badania. Wybiera się na wschód by odnaleźć to, co zgubiło się w Europie, do czego młody Francuz czy Węgier, mający dostęp do licznych cywilizacyjnych dóbr, dostęp utracił. Największe wrażenie wywarł na mnie esej o modlącym się człowieku, który został zamieszczony mniej więcej w połowie książki.
Ciekawe były również spostrzeżenia autora dotyczące kultur arabskiej i żydowskiej - książka pisana była w 1926 roku, obserwował więc dopiero początki powstawania państwa Izrael. Wiele tu błyskotliwych i celnych diagnoz, z perspektywy czasu można zauważyć, ze niektóre jego hipotezy się urzeczywistniły.
Książka nie jest jednak kulturoznawczym podręcznikiem, traktuje raczej o zjawiskach typowo europejskich, zmaganiach z „Fin de siecle” i postępie oddalającym od istoty. Marai zachwyca się, krytykuje, patrzy z dystansem lub z emocjami.
Polecam każdemu, skłania do refleksji i wzrusza.
Opowiada o podróży na wschód, podróży do Boga, podróży do samego siebie. Autor, podobnie jak wielu przed nim i wielu po nim, na wschodzie poszukuje. Nie chodzi jednak o zabytki archeologiczne, sensacje, wrażenia czy badania. Wybiera się na wschód by odnaleźć to, co zgubiło się w Europie, do czego młody Francuz czy Węgier, mający dostęp do licznych cywilizacyjnych dóbr, dostęp utracił. Największe wrażenie wywarł na mnie esej o modlącym się człowieku, który został zamieszczony mniej więcej w połowie książki.
Ciekawe były również spostrzeżenia autora dotyczące kultur arabskiej i żydowskiej - książka pisana była w 1926 roku, obserwował więc dopiero początki powstawania państwa Izrael. Wiele tu błyskotliwych i celnych diagnoz, z perspektywy czasu można zauważyć, ze niektóre jego hipotezy się urzeczywistniły.
Książka nie jest jednak kulturoznawczym podręcznikiem, traktuje raczej o zjawiskach typowo europejskich, zmaganiach z „Fin de siecle” i postępie oddalającym od istoty. Marai zachwyca się, krytykuje, patrzy z dystansem lub z emocjami.
Polecam każdemu, skłania do refleksji i wzrusza.
June 25, 2025
Historia podróży autora, którą odbył w 1926 r. Wypływając z Marsylii, odwiedził w tym czasie Egipt, Palestynę, Liban, Syrię, a także Turcję, Grecję i Włochy. Choćby z tego powodu (kontekst historyczny) warto tę książkę przeczytać, choć tego świata, który opisuje Márai już nie ma. Autor bardzo obrazowo i trafnie opisuje zalążki powstania państwa żydowskiego, sposób prowadzenia polityki przez Anglików (Palestyna) i Francuzów (Syria, Liban), co tylko świadczy o jego instynkcie geopolitycznym. Niestety w 1926 r. Márai, jeszcze jako młody pisarz/felietonista, nie ma dla nas dobrych wieści na przyszłość. Daje się odczuć, że Europa która niedawno przeżyła Wielką Wojnę i Rewolucję bolszewicką, nie wyciągnęła z tych lekcji dobrych wniosków i zmierza ku kolejnym katastrofom.
September 29, 2024
Równia pochyła. Co zaczęło się od wielkich oczekiwań (Marai! Podróże! Bliski Wschód!) i fascynujących pierwszych rozdziałów (Egipt!) przechodzi w niezbyt odkrywczą politykę i wyraźny brak szacunku dla odwiedzanych miejsc. Być może kiedyś tak się pisało o podróżach, ale z dzisiejszej perspektywy trochę to kłuje w oczy. Dobrze, że nie było to dłuższe, bo z taką tendencją trudno powiedzieć gdzie by się to skończyło
February 16, 2018
Tetszettek ezek az útleírások, jó képet adnak a korról, Márai stílusban. Különösen tetszett az rész, ahol az angolokat összehasonlítota a franciákkal. Ami engem még jobban érdekelt volna: hogyan utazott, hogyan kommunikált, hogyan intézte a napi dolgait - ezekről sajnos nincs szó.
June 4, 2022
Barwny opis podróży i doskonały zmysł obserwacji. Obraz świata sprzed stulecia.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews