بعد از ادبیات شیرین و خوب پارسال با داستانها و متنهای نظم و نثر جذابی که داشت این کتاب اصلا برایم جالب نبود.البته یک علت خوب بودن کتاب پارسال این بود که همه اش برایم جدید بود ولی این را هم نکات درسی و هم بعضی متن هایش را قبلا خوانده بودم و حوصله ام را سر می برد. بهترین بخشش به نظرم شعر محمدکاظم کاظمی بود ولی توی انتخاب بعضی جاهایش واقعا بی سلیقگی کرده بودند.مثلا برای ادبیات نمایشی چرا بچه های آسمان که اینقدر تکراری است؟یا بینوایان مثلا.من کباب غاز را هم دوست نداشتم حتی. مایع حرفشویی خوب بود و زبان جالبی داشت. شعر نوهایش هم که ....ماشاالله سلیقه!من از شعرنو خوشم نمی آید ولی قطعا شعرهای بهتر امیدوارکننده تری می توانستند بگذارند،اخوان و نیما کنار هم اشک آدم را درمی آوردند.بعد می گویند چرا جوانها افسرده اند!! خلاصه خیلی خوب نبود.ولی چاره چیست؟ما باید همین ها را صدباره بخوانیم و بخوانیم تا بالاخره شاید خودمان به یک جایی برسیم و یک تغییر اساسی توی این کتاب درسیهای ملال آور بدهیم. شعرحفظی هایش خوب بود(به جز سهراب،شعر نو واقعا حفظ کردن نداره دیگه)و مخصوصا شعر فخرالدین عراقی خیلی خیلی عالی بود و من واقعا از مولفین ممنونم که به اجبار هم شده یک ذره دانش آموزان را با شعر به معنای واقعی آشنا می کنند.