"Ο θάνατος υποθέτει την οριστική παύση της δραστηριότητας του σώματος, που είναι η πρώτη εστία μας στον κόσμο, όμως δεν είναι σε θέση να εξοντώσει το βαθύτερο ον το οποίο κατοικεί σε αυτό. Ο πυρήνας αυτού που υπήρξε κάθε άνθρωπος ξεδιπλώνεται με το θάνατο του σώματος, με τον ίδιο τρόπο που κάθε νύχτα ο νους ξεδιπλώνεται στον κόσμο των ονείρων. Αυτός ο πυρήνας της πραγματικής φύσης κάθε ανθρώπου αντιπροσωπεύει την ουσία του, όπου έχουν συγκεντρωθεί οι εντυπώσεις από εμπειρίες συσσωρευμένες στη διάρκεια πολλών ζωών". Εκτός από θεμελιωτής του διασημότερου μαθηματικού θεωρήματος, ο Πυθαγόρας ο Σάμιος ήταν ένας μυστικιστής που αναζήτησε τη γνώση μέσα από πολλές οδούς. Ταξίδεψε σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, αναζητώντας μια ικανοποιητική απάντηση στο ζήτημα της ύπαρξης, και δημιούργησε μια κοινότητα συνεχιστών της σκέψης του στο Νότο της Ιταλίας, με στόχο την πρακτική εφαρμογή των ιδεών του στην κοινωνία και την πολιτεία.Τις δύσκολες ώρες πριν από το θάνατό του, ο φιλόσοφος κάνει μια ανασκόπηση της ζωής του συζητώντας με τον Άμσετ, έναν από τους γιους του θεού Ώρου και Φύλακα του Θανάτου, συνθέτοντας τη μουσική ενός πνεύματος που ήθελε να αγκαλιάσει το φως και το σύμπαν.
Το συγκεκριμένο βιβλίο, αν και εντάσσεται στα ιστορικά μυθιστορήματα, είναι πιο πολύ ένα έργο φιλοσοφίας για πολύ αρχάριους όπως εγώ. Μέσα από τη διήγηση του ετοιμοθάνατου Πυθαγόρα, ο οποίος κάνει την ανασκόπηση της ζωής του, παρουσιάζονται βιογραφικά στοιχεία και οι βασικές αρχές τις διδασκαλίας του. Είναι ένα βιβλίο δύσκολο, που φέρνει τον αναγνώστη σε επαφή με έννοιες όπως αυτή του θανάτου, της ψυχής, της εξύψωσης/εξέλιξης του ανθρώπου. Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει κάποιος να το διαβάσει, γνωρίζοντας όμως ότι δε θα διαβάσει το ιστορικό μυθιστόρημα με τη γρήγορη πλοκή ή την ωραία γλώσσα, αλλά μια προσπάθεια προσέγγισης της πυθαγόρειας φιλοσοφίας. Πατάει σε αληθινά βιογραφικά στοιχεία και είναι γραμμένο με τρόπο που να γίνεται κατανοητό ακόμα και αν δεν έχεις επαφή με τη φιλοσοφία, έτσι δεν έχω να κάνω ουσιαστική κριτική. Νομίζω πως είναι από τα έργα που ή το σε ρουφάει ή το αφήνεις από την αρχή. http://diavazontasvivlia.blogspot.com...
Με κέρδισε ο γιος της σιωπής, εάν κρίνω από την ταχύτητα με την οποία (ξανα)διάβασα αυτό το βιβλίο. Συνειδητοποίησα, κατόπιν, ότι δεν ήταν αυτός καθαυτός ο γιος της σιωπής μου με κέρδισε, αλλά συγγραφέας του βιβλίου, Μπενίνιο Μορίγια. Διαβάζοντας το βιογραφικό του, δεν μου προκάλεσε την παραμικρή έκπληξη το γεγονός ότι έχει ασχοληθεί με την ανατολική φιλοσοφία, όπως επίσης και με την ψυχολογία. Η ανάλυση των χαρακτήρων και των γεγονότων υποδηλώνει κάποιον με βαθιά γνώση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Εάν παντρέψουμε αυτή τη γνώση με έναν τόσο χαρισματικό χαρακτήρα όπως αυτόν του Πυθαγόρα, σε συνδυασμό με τον αιγυπτιακό αποκρυφισμό, τί παίρνουμε; Μια τρομερά ενδιαφέρουσα ιστορία.
Καταπληκτικό, συγκινησιακό,σε απορροφά μέχρι την τελευταία σελίδα! Σε εισάγει στον μυστηριώδη κόσμο του Πυθαγόρα ,συστήνοντας τον πεφωτισμένο διδάσκαλο πίσω από το μαθηματικό μυαλό ,αναδεικνύοντας το μεγαλείο πίσω από τους αριθμούς και την θεία υπόστασή τους...
Εξαίρετο βιβλίο , σε κρατάει σε αμείωτο ενδιαφέρον και σε μεταφέρει στην περίοδο της ζωής του Πυθαγόρα. Μοιάζει σαν ο συγγραφέας να έκανε αναδρομή σε ζωή που έζησε κοντά του , τόσο ζωντανά κα ιγλαφυρά τα μεταφέρει όλα.
"Quem se sente vazio por dentro adorna-se por fora com colares, pulseiras, brincos e toda a espécie de ornamentos. Uma tal pessoa é como um pavão que abre a cauda em forma de leque, aparentando um poder e uma beleza que não possui se não se socorrer deste artifício. Mas quem por dentro se cultiva e descobre um tesouro no seu modo correto de pensar, bem como nos seus nobres sentimentos, não só não necessita de adornos que obnubilam as almas cândidas, como nem sequer repara neles; sente sobejamente que as qualidades daqueles que as possuem cintilam através dos seus olhos, das suas palavras e até quando se calam".