Yolunu Şaşıranlar

Öyküler #2

by Anton Chekhov, Mehmet Özgül (Translator)

Yolunu Şaşıranlar, Çehov’un mizah yazarlığında kalemini geliştirdiği gençlik döneminden hikâyeleri bir araya getiriyor.

1880’lerde genişleyen okur kitlesinin iştahla okuduğu Oskolki ve Budilnik gibi dergilerde yer alan hikâyeleriyle Anton Çehov mizah yazarlığında kısa sürede ustalığa erişmiştir. 1884-1886 yılları arasında yazdığı öykü ve eskizlerin yer aldığı Yolunu Şaşıranlar, çağdaş okurların görür görmez tanıyacağı tiplemeleri ve durumları özgün bir dille anlatıyor. Modern öykü türünün mucidi olarak gösterilen Çehov, öykülerinde günlük yaşamın en komik, boğucu, göz kamaştırıcı ve dokunaklı anlarını keskin bir gözle yakalıyor.

“Ayrıntı Çehov’un eserinde sabit olmayan, suskun bir varlıktır. Dünyayı kendisi gibi kaçamaklı bulur, hayatı her dalından salkım salkım öykülerin, mahrem duyguların sallandığı bir ağaç olarak hayal ederdi. Bir öykü onun için muamma olarak başlardı, muamma olarak biterdi.”
JAMES WOOD

Genres: Russian Literature

476 pages, Paperback

First published January 1, 1884

About the author

Antón Chéjov (Spanish)

Dramas, such as The Seagull (1896, revised 1898), and including "A Dreary Story" (1889) of Russian writer Anton Pavlovich Chekhov, also Chekov, concern the inability of humans to communicate.

Born ( Антон Павлович Чехов ) in the small southern seaport of Taganrog, the son of a grocer. His grandfather, a serf, bought his own freedom and that of his three sons in 1841. He also taught to read. A cloth merchant fathered Yevgenia Morozova, his mother.

"When I think back on my childhood," Chekhov recalled, "it all seems quite gloomy to me." Tyranny of his father, religious fanaticism, and long nights in the store, open from five in the morning till midnight, shadowed his early years. He attended a school for Greek boys in Taganrog from 1867 to 1868 and then Taganrog grammar school. Bankruptcy of his father compelled the family to move to Moscow. At the age of 16 years in 1876, independent Chekhov for some time alone in his native town supported through private tutoring.

In 1879, Chekhov left grammar school and entered the university medical school at Moscow. In the school, he began to publish hundreds of short comics to support his mother, sisters and brothers. Nicholas Leikin published him at this period and owned Oskolki (splinters), the journal of Saint Petersburg. His subjected silly social situations, marital problems, and farcical encounters among husbands, wives, mistresses, and lust; even after his marriage, Chekhov, the shy author, knew not much of whims of young women.

Nenunzhaya pobeda , first novel of Chekhov, set in 1882 in Hungary, parodied the novels of the popular Mór Jókai. People also mocked ideological optimism of Jókai as a politician.

Chekhov graduated in 1884 and practiced medicine. He worked from 1885 in Peterburskaia gazeta.

In 1886, Chekhov met H.S. Suvorin, who invited him, a regular contributor, to work for Novoe vremya, the daily paper of Saint Petersburg. He gained a wide fame before 1886. He authored The Shooting Party , his second full-length novel, later translated into English. Agatha Christie used its characters and atmosphere in later her mystery novel The Murder of Roger Ackroyd . First book of Chekhov in 1886 succeeded, and he gradually committed full time. The refusal of the author to join the ranks of social critics arose the wrath of liberal and radical intelligentsia, who criticized him for dealing with serious social and moral questions but avoiding giving answers. Such leaders as Leo Tolstoy and Nikolai Leskov, however, defended him. "I'm not a liberal, or a conservative, or a gradualist, or a monk, or an indifferentist. I should like to be a free artist and that's all..." Chekhov said in 1888.

The failure of The Wood Demon , play in 1889, and problems with novel made Chekhov to withdraw from literature for a period. In 1890, he traveled across Siberia to Sakhalin, remote prison island. He conducted a detailed census of ten thousand convicts and settlers, condemned to live on that harsh island. Chekhov expected to use the results of his research for his doctoral dissertation. Hard conditions on the island probably also weakened his own physical condition. From this journey came his famous travel book.

Chekhov practiced medicine until 1892. During these years, Chechov developed his concept of the dispassionate, non-judgmental author. He outlined his program in a letter to his brother Aleksandr: "1. Absence of lengthy verbiage of political-social-economic nature; 2. total objectivity; 3. truthful descriptions of persons and objects; 4. extreme brevity; 5. audacity and originality; flee the stereotype; 6. compassion." Because he objected that the paper conducted against [a:Alfred Dreyfu

Reviews

[Tuba Kılıç · Rating 4 out of 5]

Şu dünyada her şey ne çabuk olup bitiyor? Felaketin başlaması ile bitmesi bir! Onunla gereği gibi yaşamaya, içini dökmeye, ona acımaya fırsat kalmadan ölüp gitti işte. Gerçi onunla kırk yıl yaşamıştı, ama bu kırk yıl sis içinde geçmişti.

İnsan sarhoşluk, kavga, yoksulluk içinde nasıl yaşadığını anlayamıyor ki...

[Oguz Eren · Rating 4 out of 5]

Çehov'un yirmili yaşlarının ortalarında, daha çok mizah dergilerinde yayınlatmak üzere yazdığı yetmiş öykü. Memurlar, yoksul arabacılar, hizmetçiler, mürebbiyeler, köylüler, çocuklar, üniversite öğrencileri, tiyatro oyuncuları ve daha onlarca tipleme, üç beş sayfayı geçmeyen öykülerde çıkıyor karşımıza. Buna karşın son derece canlılar, gerçekler.
Bu ciltten bazı öyküleri unutmayacağım: "İstiridye", "Generalli Düğün", "Avcı", "Yaşlanmanın Sonucu", "Aşçı Kız Evleniyor", "Piyano Tıngırdatıcı", "Bu Kadarı da Fazla", "Yaşlılık", "Felaket", "Gömütlükte bir gece" ve "Acı"...

[Yusuf · Rating 4 out of 5]

Çehov her zaman okunuyor, hep de keyifle okunuyor. Öyle bir şey ki anlattığı hikayelerde, onları anlatış biçiminde görünmez bir Çehov damgası var gibi geliyor bir noktadan sonra. Büyük yazarlarda olan bir şey var, okura "iyi zaman geçirme" garantisi vermesi. Çehov'da da böyle bir durum var. Herhangi bir kitabını alıp köşene çekilebilirsin ve iyi zaman geçireceğini biliyorsun bunu yaparken. Süper bir olay.

[Kadir Kılıç · Rating 5 out of 5]

Çehov'dan bir kitap daha okudum. Hem araya başka kitaplar sıkıştırdığım için, hem de öykü kitabı olduğu için kitabı bir ayda ancak bitirebildim. Çehov'un öykülerini okumayı çok seviyorum ama genel olarak öykü yerine roman ve oyun okumaya alışkın olduğumdan dolayı, öykü kitapları elimde sürünüp duruyor. Bu duruma bir türlü çözüm bulamadım.

[Dilek · Rating 3 out of 5]

Çehov'un 1884-1886 yıllarında yazdığı öyküleri bu ciltte toplanmıştır. Toplam 70 öykü içeren kitap yine Çehov tarzında yani oldukça kısa ve akıcı. Rus edebiyatındaki Fransızlara olan kıskançlık, düşmanlık fakat aynı zamanda hayranlık hikayelerine yansımış. Ayrıca Çehov'un Puşkin'e olan hayranlığı da bir kere daha dile getirilmiştir.

[Çağrı Yıldırım · Rating 5 out of 5]

Cehov'un öykülerinin derlendiği bu ikinci kitabinda çeşit çeşit tiplemeler karsiniza cikmaktadir. Birçoğunun ortak noktalari bulunmaktadir; bencillikleri, kendini kanitlama çabası, tutanamamak.
1880li yillarda yazilmis bu oykulerdeki insan karakterine yönelik bircok tesbitin hala gunumuzde gecerli olmasi yazarin evrenselliğini ve zamanin otesinde oldugunu gostermektedir

[Arzu Onuklu · Rating 4 out of 5]

Anton çehov'un öykülerini seviyorum bazen güldürüyor bazen de duygulandiriyor kisaca hissediyorsunuz. Bir sürü kısa hikayeden ibaret bir kitaptı seriyi tamamlamayı düşünüyorum.

[Mehmet Furkan Kocaaslan · Rating 5 out of 5]

Çehov'un öykülerini okumak inanılmaz keyifli bir duygu. Öyle öyküler ki, esasında baktığında herhangi bir ilginç olay örgüsü yok, hatta bazılarında olay örgüsü denecek bir şey bile yok. Son derece sıradan fakat Çehov kalemiyle öyle güzel aktarıyor ki büyük bir keyifle okutuyor.

Sıradan insanların, hatta yer yer zavallı, acınası, gülünç denecek insanların sıradan hayatlarından öyküler ama fark şu ki Çehov'un kalemi sıradışı.