Ο Δημήτρης Φωτιάδης (Σμύρνη, 25 Μαρτίου 1898 - Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1988) ήταν Έλληνας λογοτέχνης που ασχολήθηκε εκτεταμένα με την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Γόνος εύπορης οικογένειας (πατέρας του ήταν ο μεγαλοκτηματίας Αλέκος Φωτιάδης) κατετάγη ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Με τη Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγε στην Αθήνα και έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα γράμματα με τα θεατρικά "Μάνια Βιτρόβα" και "Το μαγεμένο βιολί" το 1931, ενώ εργάστηκε και ως διευθυντής του περιοδικού Νεοελληνικά Γράμματα (1936-1941).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έφυγε στο εξωτερικό και εργάστηκε ως ανταποκριτής στο Λονδίνο και τη Μέση Ανατολή. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εξορίστηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στη Μακρόνησο, την Ικαρία και τον Άγιο Ευστράτιο, ενώ υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (1945-48). Τα Ελεύθερα Γράμματα αποτέλεσαν πεδίο έκφρασης για πολλούς διανοουμένους της εποχής όπως η Φούλα Χατζιδάκη κ.ά.
Επιστρέφοντας από την εξορία έγινε στέλεχος της ΕΔΑ. Μετά τον πόλεμο στράφηκε στην ιστοριογραφία, επικεντρώνοντας το έργο του κυρίως στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (1939) και το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας (1982, για το έργο του "Ενθυμήματα"). Από το 1974 ως το 1977 διατέλεσε πρώτος μεταδικτατορικός πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.