Με τον όρο Δίκη των έξι έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν από την επαναστατική επιτροπή για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής εκστρατείας, κοινώς για την Μικρασιατική καταστροφή: Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επι των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.
Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία δίκη των έξι δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια σχεδόν ημέρα στην περιοχή του Γουδή. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την κορύφωση αλλά και τον επίλογο του Εθνικού Διχασμού.
Ο Αλέξανδρος Kοτζιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926.
Στην Kατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1961 ως το 1967 είχε την επιμέλεια της φιλολογικής σελίδας της εφημερίδας Μεσημβρινή, όπου έγραφε και βιβλιοκρισίες. Ως κριτικός εργάστηκε και στο Βήμα (1971-1972).
Τον καιρό της δικτατορίας υπέγραψε τη Δήλωση των 18 Συγγραφέων (1969) και μετείχε στην εκδοτική ομάδα που δημοσίευσε τα Δεκαοχτώ Κείμενα (1970), τα Νέα Κείμενα Ι και ΙΙ (1970-1971) και το περιοδικό Η Συνέχεια (1973). Το 1976 οργάνωσε την Φιλολογική Καθημερινή της οποίας είχε την επιμέλεια έως ότου αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1982.
Το 1965 έλαβε το Βραβείο Πεζογραφίας της Ομάδας των Δώδεκα για το μυθιστόρημά του H απόπειρα και το 1986 το Α΄ Κρατικό Bραβείο Μυθιστορήματος για τη Φανταστική περιπέτεια. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, διετέλεσε αντιπρόεδρός της από το 1982 ως το 1984.
εντυπωσιακό ότι ο Κοτζιάς εκτός από καλύτερος έλληνας λογοτέχνης είναι ίσως και ο καλύτερος Έλληνας ιστορικός. Απίστευτα καλογραμμένο, περιλαμβάνει όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς για το θέμα. Καταφέρνει ακόμα να ζωντανέψει τους χαρακτήρες, ιδίως τον Νικόλαο Στράτο
(μετά από δεύτερη ανάγνωση) η έκδοση αυτή είναι φθηνή κι εύκολα την παίρνει κανείς για ένα ευρώ από ένα περίπτερο. Δυστυχώς, δεν έχει όλες τις εντυπωσιακές εικόνες που έχει η αυθεντική έκδοση του Φυτράκη. Ευτυχώς όμως, έχει όλο το κείμενο του Κοτζιά, και η ανάλυσή του παραμένει αξεπέραστη. Ίσως ενοχλήσει μερικούς ακραίους φιλοβενιζελικούς (πχ ο Καψής τον είχε κατηγορήσει για φιλοβασιλικό από αυτό εδώ το βιβλίο), καθώς δεν διστάζει να δείξει πόσο αιμοχαρείς ήταν ορισμένοι από τους βενιζελικούς της εποχής. Δεν είναι όμως καθόλου φίλος ούτε των αντιβενιζελικών, καθώς αποτυπώνει τις αποτυχίες της αλλά και το ήταν εκτός τόπου και χρόνου ακόμα και όταν δικάζονταν για τη ζωή τους. Σαν ποιότητα γραφής, το βιβλίο αυτό είναι εκεί μαζί με την Αντιποίηση Αρχής. Ο συγγγραφέας του, αν και δεν είναι επαγγελματίας ιστορικός, σαν καλός λογοτέχνης, καταφέρνει να επιλέξει τα λεγόμενα των άλλων που ταιριάζουν καλύτερα με το βιβλίο, χωρίς να αναδημοσιεύει τεράστια σεντόνια από τσιτάτα. Όσοι ενδιαφέρονται για την περίοδο και θέλουν να ξεκινήσουν από κάπου, καλό να ξεκινήσουν από εδώ!
Αρκετά καλό, αλλά δε δίνονται οι απαραίτητες πληροφορίες για να καταλήξει κανείς σε ένα ασφαλές συμπέρασμα. Ίσως αυτό, όμως, να είναι εν μέρει αναπόφευκτο σε ένα τέτοιο θέμα.