Powieść o współczesnej bohemie, która żyje chwilą bieżącą i czyni to z entuzjazmem budzącym zazdrość innych. Ciekawe połączenie humoru, seksu, mistycyzmu, tarota i kabały. Gretkowska pozostaje wierna Paryżowi, który w tarocie jest labiryntem kultury. Podążając drogami tego labiryntu w poszukiwaniu tajemnicy, obsesyjnie miesza to, co metafizyczne, z tym, co duchowe.
Gretkowska studied philosophy at the Jagiellonian University in Kraków. In 1988 she left Poland to live in Paris, where she studied anthropology at École des hautes études en sciences sociales. It was France where she wrote her first short stories.
Gretkowska's literary debut was the novel We Are Immigrants Here (My zdies' emigranty) (1991), in which she ironically described the experiences of the young generation leaving Poland. Gretkowska's next three books described the life of a modern artistic-intellectual bohemian living in France: Paris Tarot (1993), Metaphysical Cabaret (1994), and Textbook for people. Skull: The First and Last Volume (1996) connects gnosis, kabbala, the character of Mary Magdalene and the skull motif in global culture. In this period, the writer earned the title of "scandalist" and "postmodernist." Manuela Gretkowska's prose eschewed grandiose language, more similar to the ease and austerity of the essay. In 1996, Gretkowska wrote a screenplay for the Andrzej Żuławski film Szamanka (She-Shaman).
In 1997, Gretkowska moved to Sweden, where she published several collected stories in the book Namiętnik (The Passionate One) (1998), notes from her world travels in Światowidz (World-View) (1998), and her columns, under the collective title Silikon (Silicon) (2000). She also co-wrote the screenplay for the first season of the TV series Miasteczko (Small Town) (2000).
Gretkowska's newest work is more personal, almost intimiate prose. Polka (Polish woman) (2001) was the writer's pregnancy journal, while Europejka (European Woman) (2004) presents a humorous view of a changing Poland through the eyes of Gretkowska the intellectual. In 2003 the author, together with her partner Piotr Pietucha wrote Scenes from Extramarital Life.
Niesamowite, jak źle książki potrafią się zestarzeć, i że zachwycają gdy czytamy je w wieku 20 lat, a po 30-tce i w innej epoce przyprawiają o ciarki żenady…
Tarot paryski to powieść pełna kawiarni, muzeów, bohemy artystycznej i duchowych odniesień; książka łączy mistycyzm z codziennością, a tarot i symbolika kart są obecne w narracji jako wyrazisty motyw
styl powieści to taka moizaika scenek z życia bohaterów – niby połączonych wspólną ideą, ale całość może wydawać się trudna do uchwycenia; narracja jest ciekawa, choć chwilami chaotyczna. odczyty kart tarota są wplecione w tekst wręcz nachalnie, pojawiają się symbole ale trudno odnaleźć ich znaczenie w odniesieniu do postaci czy fabuły
głównym problemem jaki miałam z tą książką, było niewystarczające przedstawienie świata i bohaterów; dialogi, które miały oddać ich charakter i emocje, wydawały się zbyt powierzchowne. nie poczułam ich głębi ani tego, co rzeczywiście ich napędza choć książka miała potencjał w kreowaniu atmosfery, brak wyrazistych postaci i klarownej symboliki sprawił, że pozostało to bardziej wrażeniowe niż fabularne doświadczenie
ogólnie koncepcja książki dość ciekawa, taka narracja z nutą mistycyzmu
,,Tarot paryski'' to książka o niczym. Trochę w niej tytułowego tarota, trochę rozważań o religii i sztuce oraz mnóstwo dziwacznych relacji międzyludzkich. Jedynym plusem tego utworu jest jego długość (170 stron), jednak i tak uważam czas poświęcony na czytanie tej lektury za stracony.