Σε ένα απομονωμένο νησί στο Αιγαίο χειμώνες και καλοκαίρια εναλλάσσονται αφήνοντας τη γλυκόπικρη γεύση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Μέχρι που μια ανασκαφή θα δώσει την αφορμή για το ξύπνημα παθών και αντιπαλότητας. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον αρχαιολόγο καθηγητή Παντελή Έξαρχο και τον πρώην διευθυντή των ορυχείων της Δάρκου, τον Αργύρη Κώστογλου, θα φτάσει ένα παιχνίδι εξουσίας στα όριά του. Ο όλεθρος δεν θα αργήσει, πλήττοντας ζωές και συνειδήσεις. Πόσο μπορεί να περιμένει κανείς την πολυπόθητη κάθαρση και με ποιο τίμημα; Η Ίρια και ο Νικήτας, η Λυδία και ο Λαέρτης, η Μάρω, ο Αργύρης, ο Παντελής, μαριονέτες όλοι τους σε ένα θέατρο του παραλόγου. Αθήνα, Βενετία, Μόναχο, Κυκλάδες, 1981-2003. Μόνο συνδετικό στοιχείο στην αέναη αλυσίδα του τόπου και του χρόνου η σιωπηλή πέτρα, η γη που με φειδώ αποκαλύπτει τα μυστικά της
Η Ευρυδίκη Αμανατίδου ζει στην Αθήνα, ακόμη κι όταν βρίσκεται στον κόσμο της μαζί με τον άλλο της εαυτό, την Ερίλια. Παρά το ότι σπούδασε νομικά, της αρέσει να παίζει με τις λέξεις, τα χαρτιά και τα μολύβια. Έργα της που έχουν εκδοθεί: «ένα καπέλο για τον καθηγητή», Δελφίνι 1993 «στη Μεσόγειο κολυμπούν παράξενοι θεοί», Βασιλείου 2006 «Σιωπηλή πέτρα», Μίνωας 2007 «Η ακριβή ανάσα του νερού», Μίνωας 2009 «Ο φύλακας στο φάρο», Μίνωας 2011 «Η Πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα», Σαΐτα 2012, "Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του", Σαΐτα 2012, "Το αεράκι και η καμινάδα", Σαΐτα 2012, "Το συναχωμένο ηφαίστειο", Σαΐτα 2013, "Μαζί", (συλλογή διηγημάτων μαζί με τον Γιάννη Λαμπράκη), Σαΐτα 2013, "Όσα ποτέ δεν είπαμε" (μυθιστόρημα με τους Δημήτρη Νίκου, Τάσο Αγγελίδη-Γκέντζο, Χρύσα Λουλοπούλου και το ψευδώνυμο Νία Μαγγέλου, Ωκεανός 2013, "Έρωτας στον καθρέφτη", Μίνωας 2014, "Ένα καπέλο για τον καθηγητή", Σαΐτα 2014, "Ο Δράκος και οι Σκορδοφάγοι Ιππότες", Σαΐτα 2015, "Ημίφως", Σαΐτα 2016, "Αραμπέλα, τα όρια της πίστης", Σαΐτα 2016, "Οι νότες που ξέφευγαν", Σαΐτα 2018
Ο Ιντιάνα Τζόουνς έκανε τελικά πολύ κακό στις ηλικίες μας… ήμασταν μικρά και άβγαλτα και νομίζαμε όλα πως αρχαιολογία είναι Spielberg και Harrison Ford… με αυτή την πετριά ακόμα στο μυαλό, δανείστηκα και το συγκεκριμένο βιβλίο… Είδα αρχαιολόγους, είδα Κυκλάδες, είδα κρυμμένα μυστικά… Όμως… όμως… ενώ θα μπορούσε, δεν… Περισσότερο καλογραμμένο σενάριο θα το χαρακτήριζα… μέχρι εκεί… περιγραφή γεγονότων, το ένα ακολουθεί το άλλο, ξανά και ξανά, πουθενά όμως δεν γίνεται σκιαγραφή των χαρακτήρων… μόνο γεγονότα… και ο Κώστογλους που από την αρχή η συγγραφέας μάς ξεκαθαρίζει πως είναι ο κακός (καλά όχι και τόσο κακός όσο η αφεντιά μου…) πουθενά δεν μας έδωσε στίγμα της «κακοσύνης» του αν εξαιρέσεις μία σελίδα προς το τέλος… Η ανατροπή για την ανατροπή δεν είναι κατ’ανάγκη κάτι καλό… όλο το βιβλίο μου φάνηκε ένας αγώνας δρόμου για να αποδειχθεί ότι υπάρχουν ανατροπές, ότι άτιμε αναγνώστη δεν φαντάζεσαι τι πρόκειται να συμβεί, όμως όλο αυτό δεν νομίζω ότι τελικά εξυπηρέτησε και τίποτα… έφτασα στο τέλος με ένα ουφ! Επιτέλους… οι πράξεις των ηρώων στερούνται βάση λογικής τις περισσότερες φορές… Πολλές συμπτώσεις, απίστευτα πολλές, που ορισμένες φορές καταντούσανε γελοίες… π.χ. σε ολόκληρη την Αθήνα, δυο άσχετοι γκόμενοι της Ίριας νοίκιασαν την ίδια γκαρσονιέρα… ή το αυτοκινητιστικό ατύχημα του πατέρα της από τον Κώστογλου… Οκ! Πάμε γι’άλλα…
This entire review has been hidden because of spoilers.
Πολύ ωραίο βιβλίο.Από την αρχή έως το τέλος.Άψογη γραφή,ωραίοι διάλογοι.Μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πολλές ανατροπές,ποικίλα συναισθήματα αλλά και ωραίες διαδρομές.Συγχαρητήρια στην κυρία Αμανατίδου και εύχομαι η δημιουργικότητά της να μην την εγκαταλείψει ποτέ.