Η "Χωματερή" δεν έχει ήρωες ανθρώπους, παρά συγχυσμένα σκουλήκια, διαβολικές κατσαρίδες, φασιστικά μυρμήγκια, παρανοϊκούς γλάρους, ποντίκια στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και αυτοκτονικού ντελίριου, κρανία που φιλοσοφούν και καρχαρίες που τρώνε ό,τι βρουν μπροστά τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών τους. Σε έναν βιομηχανικό πολιτισμό που παράγει μόνο σκουπίδια, η "Χωματερή" ήρθε να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να απολαύσει χαιρέκακα το δύσκολο θάνατο της ειρωνείας.
Είχε κυκλοφορήσει πρώτα μέσα στο 9 στα τεύχη 39, 41, 43-64 και 66 από τον Μάρτιο ως τον Νοέμβριο του 2001.
Καλή συλλογή στο σύνολο της, είχε κάποια στριπ που πνιγόντουσαν απ'τα μεγάλα μπαλονάκια αλλά τα περισσότερα μου έσκασαν χαμόγελα και τίμιο προβληματισμό. Αν τώρα, 18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του προκαλεί αίσθηση, τότε θα έφερε τα πάνω κάτω. Νομίζω ότι ξεχωρίζει ανάμεσα από τα εκατοντάδες άλλα κακογραμμένα κόμικ πολιτικής σάτιρας της εγχώριας παραγωγής που δυστυχώς είναι τσι μοδός από...πάντα. Ίσως να φταίνε και τέτοιοι τίτλοι όπως ο παρών που είχαν πραγματικό γούστο και δουλειά πάνω τους, έθεσαν τον πήχη ψηλά και δημιούργησαν ψευδαισθήσεις στον κάθε καημένο πως άμα κράζει το σύστημα με σκατολογικό και φθηνό χιούμορ θα γίνει πετυχημένος κομίστας.
Γούσταρα φουλ τα μυρμήγκια, σε έφταναν σε σημείο να τα λυπάσαι μέσα στην άγνοια και την κακομοιριά τους. Αντιθέτως, τα περισσότερα στριπ με τους γλάρους και το κρανίο ήταν fillers και τα πέρναγα στα γρήγορα, πολλή βαρεμάρα. Το ίδιο συνέβη και σε αυτό που έβαλε μέσα τον εαυτό του. Τρελές ατάκες είχαν τα ποντίκια και η γάτα στο κουτί που ήταν η πιο έξυπνη προσθήκη στο καστ της χωματερής.
Θα ήθελα να το είχε συνεχίσει για περισσότερα χρόνια.
Μια χωματερή με κάθε καρυδιάς καρύδι. Μια νεκροκεφαλή που προσφέρει τηλεφωνική ψυχολογική υποστήριξη, κάποια σκουλήκια σε σύγχυση, κάποια ακροδεξιά μυρμήγκια, κάποιες αναρχικές κατσαρίδες που πίνουν μεσκάλ και γράφουν το πρωτόκολλο των μυρμηγκιών στα παλιά τους τα παπούτσια, κάποιοι νοικοκυραίοι γλάροι, κάποιοι παμφάγοι καρχαρίες και κάποιοι καταθλιπτικοί αρουραίοι κατεστραμμένοι από πειράματα.
Αρχές 00ς και ο ήδη αγαπημένος Λέανδρος (για όσους διαβάζαμε Βαβέλ) έγραφε την ιστορία σε συνέχειες στο ιστορικό “9” της Ελευθεροτυπίας και άθελα του (ή όχι) έλεγε για όλα όσα θα καταντούσαν χωματερή τη χώρα, λίγα μόλις χρόνια πριν σκάσουν τα μνημόνια και την αποφορά που έφερε εκείνη η εποχή αφού φαίνεται πως πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα είχαμε κρύψει όλα τα σκουπίδια κάτω από το χαλί... Καλό σκίτσο, μαύρο χιούμορ σε σουρεάλ σκηνικό, κάποια στριπάκια κάνουν κοιλιά σε στιγμές αλλά γενικά άνω του μέσου όρου…