In 1990 wilde fotograaf Michiel Hendryckx een jongensdroom waarmaken: in het gezelschap van een muilezel vanuit Gent te voet naar de Olympos in Athene trekken. Maar deze merkwaardige reis verliep niet helemaal zoals gepland...
Michiel Hendryckx lezen is altijd leuk - ik hou erg van zijn stukjes in De Standaard met de bijhorende foto. Hier dacht ik er zelf de foto.s af en toe bij - dat was eigenlijk het enige dat ontbrak in het boekje. Net zoals de boeken van Tim Voors gaf dit boek een ontzettende wandellust - en aangezien het zich in Europa afspeelt leek het ook heel dichtbij! Een ‘gouwe ouwe’ kun je het kleinood noemen!
Michiel Hendryckx is a Belgian photographer famous for writing short essays for Belgian newspaper(s) and for TV shows he made together with famous Belgians like Wim Opbrouck, and others.
This little book ‘Twee ezels’ (Two Donkeys) is incredible. I have it in my possession for over a decade. But I don’t remember buying it… I think I found it once? Or it was given to me by a friend. I remember picking up the book several times. And I never started reading in it. Now, after another moving adventure, I unpacked a look of boxes with books I didn’t open for many years. And I re-found this little book by coincidence in my new house. I felt time to read it. I finished it in one day… starting in the morning in our new house and finishing it in the evening on the train.
It’s an amazing book. Hendryckx writes light hearted, funny and honest. It’s an unbelievable story of a world that no longer exists. Hendryckx writes about the year 1991, being 40y old, and going on the road with a donkey… He doesn’t really have a goal. He travels for the sake of traveling. There is no time pressure… There are no smartphones yet. It’s a slower world with less tech features. Reading the novel makes you nostalgic. During his slow journey, at the pace of the donkey, he sees the transformation of Europe: the first HST in Germany, new highways to the East, the start of the Serbian-Yugoslavian war, the stereotypes of nations, etc.
He writes in short chapters, often only 2-3 pages long. Every ‘chapter’ is a diary note or a letter to a beloved one, and once in a while a half forgotten memory. It’s the perfect style- gently combining stylistic form and content. Reading the book feels a bit like traveling. I really really enjoyed reading this playful and boyish novel. One day I’ll make a same-like journey and learn about the mystic truths of the world myself.
: Reisverhalen;Mood: Prettig, licht Citaat : Er gebeurt niet echt iets, alleen wordt de ontroering ondraaglijk. Eenmanstheater voor twee ezels. De regisseur is zijn eigen slachtoffer geworden. Review : Eén van mijn passies is reizen. Een andere passie is lezen. Bijgevolg is het dus maar één stap om die twee te combineren. De reisverhalen van Paul Theroux of Bruce Chatwin ken ik haast van buiten. Onlangs een pareltje van een reisboek ontdekt, namelijk Twee ezels van Michiel Hendryckx.
Op veertigjarige leeftijd, in 1990, besluit het hoofdpersonage, journalist en fotograaf Michiel Hendryckx, een jongensdroom waar te maken en een voetreis vanuit Gent naar de Olympos in Griekenland te maken.
Via dagboekfragmenten en brieven maakt de auteur ons op een heel warme manier getuige van hilarische maar ook intieme reismomenten. Tot diep in Beieren is het muildier Odin zijn reisgezel en zijn bagagedrager. Maar dan moet het dier afhaken wegens een te pijnlijke rug. Omdat hij het niet ziet zitten om zijn bagage te dragen, leent hij van een boer een tractor om de reis te vervolgen. Tijdens het lezen zag ik hem op die stokoude traktor aan de snelheid van een voetganger door berg en dal hossen... Fantastisch!
Een heel bijzonder boek waarin een man boeiend vertelt over zijn jongensdroom, nu vanuit het perspectief van een volwassene
Heel dun boekje. Reisverslag van zijn trektocht met muildier van Gent naar de Olympusberg. Odin heeft onderweg last van zijn rug en wordt vervangen door een oude tractor. Het is het verhaal van een man die een jongen is gebleven.
Twee Ezels is een ontwapenend verslag van een voetreis, van Gent naar de Olympus. Doorspekt met oprecht directe brieven naar het thuisfront, wordt het niet enkel een sentimenteel dagboek maar ook een tijdloze ode aan het onderweg zijn.
"Ik wil hier eigenlijk niet zijn. Onderweg hebben ze het me duizend keer gevraagd. "Naar waar gaat ge, wat is het doel van uw reis?" En telkens heb ik uit pure lafheid geantwoord: "De Olympus in Griekenland." Het echte antwoord was onuitspreekbaar eenvoudig, ik wil gewoon reizen, bewegen om te vergeten wat ik me herinner en alleen maar te onthouden wat mij verrast."