Als de eigenaars van een chique stoeterij besluiten om het kalmer aan te gaan doen en eindelijk van het leven te genieten, komt de familiebusiness met raspaarden van het gezin Van Loo in handen van hun drie kinderen. Niet lang daarna is een van hen het slachtoffer van een aanrijding. Als hij uiteindelijk aan zijn verwondingen bezwijkt, komen Maud en haar rechercheurs op de proppen. De man blijkt namelijk onder mysterieuze omstandigheden overleden op de operatietafel...
Wat een verschrikkelijk boek is dit. Gelukkig niet te dik en het was voor de Forumchallenge dus even doorzetten. De jonge Alex wordt dood gevonden, met naast zich zijn 7- jarige nichtje Amber. Degene die hem heeft aangereden, is er van door gegaan en daardoor wordt de recherche ingeschakeld onder leiding van Maud Gelderman. Ik weet niet veel van de Belgische politieregels, maar de regels waar men zich in dit boek aanhoudt zijn heel vreemd in mijn ogen. En zo'n beetje iedereen heeft iets, van Asperger, autisme, jaloezie tot prostitutie en gokverslaving en dat allemaal in 161 bladzijdes. En aan het einde wist ik nog steeds niet wie nu wat had gedaan en wie de uiteindelijke moordenaar/res is. Een 1,5 maar hier een 1.
Het derde boek dat ik lees van deze auteur en tevens haar tweede in de reeks. De cover is heel mooi en heeft iets sereens. De titel is goed gekozen. Als je de achterflap leest, zie je dat het eerst over de rijke familie Van Loo gaat en daarna komt er melding over het verhaal van Inez. Ik vond het dan ook vreemd dat het boek net met een deel over Inez begint, maar goed. Het boek start heel sterk, net zoals al haar boeken trouwens maar gaandeweg vind ik het verslappen. Het slot, wat normaal gesproken voor mij het hoogtepunt zou moeten zijn, is net een laagtepunt. Ik heb nog heel wat vragen waar ik geen antwoord op ken en dat is altijd spijtig. Tenzij het natuurlijk verder gaat in een vervolg. Dit is hier niet het geval, denk ik. Het gaat wel steeds over hetzelfde onderzoeksteam maar verder hebben de verhalen niets met elkaar te maken. Jammer dat ik een beetje met het gevoel van 'was dit het?" blijf zitten. Voor mij zit er ook geen vloeiende lijn in en dat breekt de vaart die nodig is in een thriller. Wat me ook opvalt dat bepaalde woorden, vooral werkwoorden, in een totaal andere betekenis worden gebruikt. Daardoor fronsten mijn wenkbrauwen zich meer dan eens. Ik vraag me dan opnieuw af : wat doet een redactie? Ergens in het begin van het verhaal wordt er iets meegedeeld aan de politie. Rond pagina 140 wordt hetzelfde feit aangehaald, net alsof ze het net ontdekt hebben. Jammer.
Conclusie
De auteur weet zeker goede ideetjes maar vaak voldoet, voor mij, de uitwerking ervan niet. 2,5 sterren.