Η ρίζα της γιαπωνέζικης ποίησης είναι η ανθρώπινη καρδιά και τα φύλλα της είναι οι αναρίθμητες λέξεις. Στον κόσμο αυτό οι άνθρωποι απασχολούνται με πολυποίκιλα πράγματα και η ποίηση πρέπει να εκφράσει με λόγια τι σκέφτονται οι άνθρωποι, τι ακούουν και τι αισθάνονται. Αν ακούσουμε τη φωνή του αηδονιού που τραγουδάει μέσα στα λουλούδια ή το κόασμα των βατράχων μέσα στο νερό, αμέσως σκεφτόμαστε πως ίσως δεν υπάρχει στον κόσμο πλάσμα που να μην τραγουδάει το δικό του τραγούδι....