What do you think?
Rate this book
Land der Väter und Verräter. Erzählungen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
February 26, 2020
Σχεδόν άγνωστος ο συγγραφέας στην Ελλάδα. Και λέω σχεδόν, γιατί τουλάχιστον ένα του βιβλίο, το συγκεκριμένο, μεταφράστηκε εδώ και μια εικοσαετία από έναν εξαιρετικό εκδοτικό οίκο, τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ζήτημα των Εβραίων και του Ολοκαυτώματος, το οποίο βιβλίο έπεσε στα χέρια μου κατά τύχη, σκαλίζοντας τα ράφια της γερμανικής λογοτεχνίας στη δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης μου. Ο Maxim Biller, από τα λίγα που κατόρθωσα να μάθω γι' αυτόν καθώς δεν είμαι γερμανομαθής, γεννήθηκε στην Πράγα από Εβραίους γονείς και μετανάστευσε στη Γερμανία σε ηλικία 10 ετών μετά τα γεγονότα που έμειναν στη ιστορία ως "Η Άνοιξη της Πράγας", γεγονός που υπήρξε γι' αυτόν ιδιαιτέρως τραυματική εμπειρία. Ζει και εργάζεται στη Γερμανία ως δημοσιογράφος και (βραβευμένος) συγγραφέας.
Στα 16 διηγήματα του τόμου, που εκδόθηκαν μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, οι κεντρικοί ήρωες, όλοι εβραϊκής καταγωγής, προσπαθούν να διαχειριστούν την εβραϊκότητά τους, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε μεταξύ Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και πτώσης του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, σε μια γεωγραφική περιοχή εντοπισμένη κυρίως μεταξύ Γερμανίας και χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ, αλλά και στο Ισραήλ. Στον τίτλο, ΓΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ, Πατέρες και Προδότες ταυτίζονται, καθώς αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τον συγγραφέα είναι, όπως λέει και ο εβραίος συγγραφέας/ήρωας του τελευταίου διηγήματος, να τα ψάλει στους δικούς του, γεγονός βέβαια άκρως σοκαριστικό για τον αναγνώστη:
"Έγώ τα είχα γράψει όλ' αυτά τα βιβλία; Στεκόμουν μπροστά απ' τη βιβλιοθήκη στο σαλόνι, εκεί όπου παλιότερα βρίσκονταν τα λεξικά και οι εγκυκλοπαίδειες του παππού και κοιτούσα τους τίτλους στις πλάτες των γερμανικών βιβλίων μου. Έβγαζα έναν έναν τους τόμους απ' τα ράφια και τους ξεφύλλιζα σαν αναποφάσιστος πελάτης βιβλιοπωλείου. Διάβαζα στο ένα κάποιον διάλογο, στο άλλο κάποια σκηνή, όταν πρόσεξα κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει πρωτύτερα: τον σκληρό τόνο, τη σχεδόν αδιάκριτη ευθύτητα της γραφής μου, τις συνεχείς χλευαστικές εκφράσεις και το αλαζονικό ύφος - έκαναν όλα μια τόσο έντονη και παράξενη εντύπωση, που ακόμα και τώρα απορώ πώς με τύπωσαν και πώς με διάβασαν. Κατάλαβα ότι είχα συνεχώς ένα απολογητικό ύφος, ότι εντέλει τα έψελνα περισσότερο στους δικούς μου παρά στους ναζί κι ότι μάλλον αυτό αποτελούσε το μυστικό της επιτυχίας μου." [σελ. 371 της ελληνικής έκδοσης]
Σίγουρα άνισα τα διηγήματα μεταξύ τους: αρκετά κάπως άστοχα ή τουλάχιστον ακατανόητα για τον έλληνα αναγνώστη, κάποια μέτρια. Κάποια όμως αφήνουν το αποτυπωμά τους στη μνήμη και τη ευαισθησία μας... Προσωπικά, δύσκολα θα ξεχάσω το εβραιόπουλο με τα άρεια χαρακτηριστικά που ταξιδεύει στο τρένο για την Πολωνία και τα εβραϊκά γκέτο, διαβάζοντας τους ΜΠΟΥΝΤΕΝΜΠΡΟΥΚ του Τόμας Μαν από μια σπάνια έκδοση του 1903. Η συνάντησή του με ένα γερμανό στρατιώτη των SS θα αποβεί καθοριστική για το μέλλον του τελευταίου:
"Γιατί τώρα πια ήξερε πολύ καλά ότι αυτό που τον είχε κάνει συγγραφέα ήταν ο πόλεμος και μόνο ο πόλεμος. [Από το διήγημα Πώς ο Κράμερ έγινε αξιόλογος άνθρωπος, σελ. 116]
Στα 16 διηγήματα του τόμου, που εκδόθηκαν μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, οι κεντρικοί ήρωες, όλοι εβραϊκής καταγωγής, προσπαθούν να διαχειριστούν την εβραϊκότητά τους, έτσι όπως αυτή διαμορφώθηκε μεταξύ Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και πτώσης του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, σε μια γεωγραφική περιοχή εντοπισμένη κυρίως μεταξύ Γερμανίας και χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ, αλλά και στο Ισραήλ. Στον τίτλο, ΓΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ, Πατέρες και Προδότες ταυτίζονται, καθώς αυτό που ενδιαφέρει κυρίως τον συγγραφέα είναι, όπως λέει και ο εβραίος συγγραφέας/ήρωας του τελευταίου διηγήματος, να τα ψάλει στους δικούς του, γεγονός βέβαια άκρως σοκαριστικό για τον αναγνώστη:
"Έγώ τα είχα γράψει όλ' αυτά τα βιβλία; Στεκόμουν μπροστά απ' τη βιβλιοθήκη στο σαλόνι, εκεί όπου παλιότερα βρίσκονταν τα λεξικά και οι εγκυκλοπαίδειες του παππού και κοιτούσα τους τίτλους στις πλάτες των γερμανικών βιβλίων μου. Έβγαζα έναν έναν τους τόμους απ' τα ράφια και τους ξεφύλλιζα σαν αναποφάσιστος πελάτης βιβλιοπωλείου. Διάβαζα στο ένα κάποιον διάλογο, στο άλλο κάποια σκηνή, όταν πρόσεξα κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει πρωτύτερα: τον σκληρό τόνο, τη σχεδόν αδιάκριτη ευθύτητα της γραφής μου, τις συνεχείς χλευαστικές εκφράσεις και το αλαζονικό ύφος - έκαναν όλα μια τόσο έντονη και παράξενη εντύπωση, που ακόμα και τώρα απορώ πώς με τύπωσαν και πώς με διάβασαν. Κατάλαβα ότι είχα συνεχώς ένα απολογητικό ύφος, ότι εντέλει τα έψελνα περισσότερο στους δικούς μου παρά στους ναζί κι ότι μάλλον αυτό αποτελούσε το μυστικό της επιτυχίας μου." [σελ. 371 της ελληνικής έκδοσης]
Σίγουρα άνισα τα διηγήματα μεταξύ τους: αρκετά κάπως άστοχα ή τουλάχιστον ακατανόητα για τον έλληνα αναγνώστη, κάποια μέτρια. Κάποια όμως αφήνουν το αποτυπωμά τους στη μνήμη και τη ευαισθησία μας... Προσωπικά, δύσκολα θα ξεχάσω το εβραιόπουλο με τα άρεια χαρακτηριστικά που ταξιδεύει στο τρένο για την Πολωνία και τα εβραϊκά γκέτο, διαβάζοντας τους ΜΠΟΥΝΤΕΝΜΠΡΟΥΚ του Τόμας Μαν από μια σπάνια έκδοση του 1903. Η συνάντησή του με ένα γερμανό στρατιώτη των SS θα αποβεί καθοριστική για το μέλλον του τελευταίου:
"Γιατί τώρα πια ήξερε πολύ καλά ότι αυτό που τον είχε κάνει συγγραφέα ήταν ο πόλεμος και μόνο ο πόλεμος. [Από το διήγημα Πώς ο Κράμερ έγινε αξιόλογος άνθρωπος, σελ. 116]
December 12, 2020
In dem Buch „Land der Väter und Verräter“ von Maxim Biller, sind 16 Gesichten versammelt. Die Geschichten handeln von den unterschiedlichsten Themen: Familie, Liebe, Rache, den Holocaust und um das Leben als Jude in einem fremden Land. Als Jude mit osteuropäischer Familiengeschichte, kann Biller von Erfahrungen berichten und Geschichten erzählen, die andere Autoren nicht liefern können.
Allen voran sind seine Erzählungen eine Konfrontation von jüngeren Menschen und solchen die Überlebende des Holocausts sind. Um es dem Leser nicht allzu einfach zu machen, spielt Biller mit der Oper- und Täter- Konstellation. So werden nicht alle Deutschen als Täter abgestempelt und nicht alle Juden heilig gesprochen.
Biller beweist wieder auf eine eindrucksvolle Art und Weise, dass er ein einzigartiger Stilist ist. Die Geschichten glänzen durch viel Ironie und Humor, sodass es eine richtige Freude war sie zu lesen. Ganz einfach ist es jedoch nicht Biller zu lesen, da die Themen, die er anspricht, nicht immer leicht zu verarbeiten sind und oft hilft eine zweite oder gar dritte Lektüre des Buches, um seine Texte besser zu verstehen. Doch jeder der nicht zurückschreckt ein bisschen in seine Lektüre zu Investieren, wird hier mit 16 herausragenden Geschichten belohnt.
Eine klare Leseempfehlung!
Allen voran sind seine Erzählungen eine Konfrontation von jüngeren Menschen und solchen die Überlebende des Holocausts sind. Um es dem Leser nicht allzu einfach zu machen, spielt Biller mit der Oper- und Täter- Konstellation. So werden nicht alle Deutschen als Täter abgestempelt und nicht alle Juden heilig gesprochen.
Biller beweist wieder auf eine eindrucksvolle Art und Weise, dass er ein einzigartiger Stilist ist. Die Geschichten glänzen durch viel Ironie und Humor, sodass es eine richtige Freude war sie zu lesen. Ganz einfach ist es jedoch nicht Biller zu lesen, da die Themen, die er anspricht, nicht immer leicht zu verarbeiten sind und oft hilft eine zweite oder gar dritte Lektüre des Buches, um seine Texte besser zu verstehen. Doch jeder der nicht zurückschreckt ein bisschen in seine Lektüre zu Investieren, wird hier mit 16 herausragenden Geschichten belohnt.
Eine klare Leseempfehlung!
September 20, 2018
Bom dia literarni rodino.
Jestli me jeste nekdy napadne cist sestnact zidovskych povidek za sebou, tak me hodte pod kamion. Povidky jsem vam strucne shrnul zde: Fnukani, nuda, zidi, zidi, fnukani, zidi, fnukani, ublizenost, minulost, tanky, komunisti, Nemci, nuda, fasisti, zidi, fnukani.
Jestli me jeste nekdy napadne cist sestnact zidovskych povidek za sebou, tak me hodte pod kamion. Povidky jsem vam strucne shrnul zde: Fnukani, nuda, zidi, zidi, fnukani, zidi, fnukani, ublizenost, minulost, tanky, komunisti, Nemci, nuda, fasisti, zidi, fnukani.
October 6, 2012
Excellent short stories about Jewish life in 90s Germany. Rather funny at times, often cruel.
June 29, 2021
Ein Buch voll von Geschichten. Leider mag ich laengere Geschichten besser.
January 31, 2015
Vrátil jsem se k Maximu Billerovi. Po Obyčejných láskách další porce zvláštních příběhů rozpadu, konců, nevyřízených účtů a smutných setkání. Je to někdy těžké čtení: chybí v tom opravdový cit. Zlo i dobro prostupují příběhy, ale chybí láska. Autor vyhořel, jako já.
-----
Jak Lev jednoho dne pochopil, žije člověk jen a jen proto, aby mohl zpětně přezkoumat, jestli mělo všechno nějaký smysl, a budoucnost je vždy jen součástí minulosti.
Čím více se Meyer zabýval historií své rodiny, tím více si uvědomoval něco jiného – že se chystá postihnout základní problém dějepisectví, a tím všech vědních oborů. Uvažoval, jak je možné, že věci, které se v určitém okamžiku stanou a zažije je více svědků současně, jsou v historické retrospektivě líčeny jen zlomkovitě a většinou velmi rozdílně. Tento moment zatemnění se kupodivu ještě prohluboval, když se někdo rozhodl, že minulost osvětlí. Muselo uplynout mnoho času a bylo třeba vykonat spoustu práce, než bylo možné na základě pramenů, dokumentů a zpráv očitých svědků přeci jen prohlásit: Ano, tak se to stalo – každopádně tak nějak.
Otec mlčel a já taky nic neříkal, cítil jsem smutek a zároveň uspokojení. Už jsem znal odpověď téměř na všechno, a přemýšlel jsem, jestli mám přesto pokračovat, jestli se ho mám ještě zeptat na tu věc v Chustu, na banderovce a na Plwno. Ale najednou mi to bylo úplně jedno, bylo mi to jedno, protože jsem pochopil, že nejstrašnější dobu všech dob můžou přežít jen ti, co vždy cítí a myslí správně, ale nikdy nejednají statečně.
-----
Jak Lev jednoho dne pochopil, žije člověk jen a jen proto, aby mohl zpětně přezkoumat, jestli mělo všechno nějaký smysl, a budoucnost je vždy jen součástí minulosti.
Čím více se Meyer zabýval historií své rodiny, tím více si uvědomoval něco jiného – že se chystá postihnout základní problém dějepisectví, a tím všech vědních oborů. Uvažoval, jak je možné, že věci, které se v určitém okamžiku stanou a zažije je více svědků současně, jsou v historické retrospektivě líčeny jen zlomkovitě a většinou velmi rozdílně. Tento moment zatemnění se kupodivu ještě prohluboval, když se někdo rozhodl, že minulost osvětlí. Muselo uplynout mnoho času a bylo třeba vykonat spoustu práce, než bylo možné na základě pramenů, dokumentů a zpráv očitých svědků přeci jen prohlásit: Ano, tak se to stalo – každopádně tak nějak.
Otec mlčel a já taky nic neříkal, cítil jsem smutek a zároveň uspokojení. Už jsem znal odpověď téměř na všechno, a přemýšlel jsem, jestli mám přesto pokračovat, jestli se ho mám ještě zeptat na tu věc v Chustu, na banderovce a na Plwno. Ale najednou mi to bylo úplně jedno, bylo mi to jedno, protože jsem pochopil, že nejstrašnější dobu všech dob můžou přežít jen ti, co vždy cítí a myslí správně, ale nikdy nejednají statečně.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews