اوّل اینکه، در پایان هر بخش، یهجمله داشت که گاهی هیچربطی بهاونبخش نداشت! صرفاً چون بهچیز نزدیکی اشاره کرده. ولی مضمونش متفاوت بود. بعضی از اصولی که میگف، خیلی دیگه با ادبانه بودن! ادب بهنظرم زیادیش رفتار آدمـو مصنوعی و نچسب میکنه و از خودِ واقعیت، اونچیزی که واقعاً هستی، دورت میکنه. البتّه گفتم زیادیش. گاهی یهسری چیزا در همین دستهی زیادی قرار میگرفتن. وگرنه کلاً چیز خوبی بود.