میشد با توجه به برخی نکات مثبت، برای این کتاب سه ستاره در نظر گرفت؛ ولی با وجود چنین سخنانی، جای آن در کتابخانه، کنار نوشتههای چریکها، رهبران حزب توده و امثال پرویز ثابتی است. نمیشود هم از اللهیار صالح و غلام حسین صدیقی و خلیل ملکی و حتی مهدی بازرگان ستایش کرد، هم چنین گفت: : «نهضت آزادی ایران، اولین حزبی بود که با ایدئولوژی منطبق و مأخوذ از اسلام، توانست فعالیتهای سیاسی- ملی را، با نهضت روحانی هماهنگ سازد و در جریان پیشرفت و تکامل، ̋ تنها ̏ راه مبارزه با رژیم شاه را، که مبارزهی مسلحانه بود، هموار کند.»
اثر ستودنی، جامع و مفید تاریخ ایران. مرحوم نجاتی سه ویژگی مهم را در این اثر ـ از نظر امین! ـ جاری ساخته است: اول، پرهیز از تفصیل بیش از حد (که در برخی کتب تاریخی کشنده است). دوم، رعایت انصاف و بیطرفی (که در برخی کتب تاریخی ...). و سوم پرداختن به بعضی موضوعاتی که کمتر به آنها پرداخته شده است. به عنوان مثال، این کتاب منبع خوبی برای روایت نهضت مقاومت ملی و یا سرنوشت شاه پس از خروج از ایران در 1357 است و بسیار به کار می آید
بیش از حد جهتدار، بسیار مفصلتر از چیزی که باید میبود. به قول امروزیها اورریتد! در مجموع انتشار کتاب تاریخی زیر فشار سانسور موجود در ایران کاری غیرمتعهدانه و مضحکه.