Thema’s: vriendschap, PDS, diabetes, leven met een chronische aandoening
Content Warnings: chronische aandoeningen
-
Beoordeling:
5 uit 5 sterren
Samenvatting:
In ‘Het licht in jou en mij’ volgen we het verhaal van Anne-Fleur en van Elin en hun ervaringen met het leven met een chronische aandoening.
Anne-Fleur heeft rijke ouders en niks te klagen over haar positie op school, tot ze ineens met diabetes op de spoedeisende hulp belandt. Haar hele leven lijkt ineens te zijn ingestort, moet ze allerlei aanpassingen doen en allemaal extra handelingen toevoegen aan haar leven. Het zit haar allemaal niet mee en ze heeft erg veel moeite met het doen van aanpassingen. Gelukkig krijgt Anne-Fleur hulp uit onverwachte hoek en lijkt het allemaal wat rooskleuriger te worden.
Elin, daarentegen, heeft niet erg rijke ouders, maar een heel gezellig huishouden met twee broertjes en een zusje en lieve ouders. Helaas is het ook daar niet perfect, want Elin kampt met het Prikkelbare Darm Syndroom type A: obstipatie. Ze kan vaak weken niet naar de wc en belandt daardoor regelmatig in het ziekenhuis, zo ook tijdens dit verhaal. Als ze in het ziekenhuis Anne-Fleur, niet bepaald haar vriendin, tegenkomt, wordt ze nieuwsgierig over haar aanwezigheid. Beetje bij beetje zoekt ze wat toenadering en gebeuren er dingen die ze nooit zou hebben verwacht…
Recensie:
HO-LY SH*T JACODINE WAT EEN PRACHTVERHAAL!!! Voor ik goed en wel aan mijn recensie begin, wil ik even zeggen hoe belangrijk dit boek voor mij is. Ik kamp zelf sinds een jaar met PDS (weliswaar een ander type dan Elin, maar helaas toch echt wel heel erg hinderend in mijn dagelijks leven) en andere chronische aandoeningen en voel me de laatste tijd wat buitenspel gezet in de boekenwereld. Hoewel er steeds meer verhalen verschijnen met goede disability representatie (waarvoor duizendmaal dank! Dit is absoluut heel erg welkom), heb ik het gevoel dat onzichtbare aandoeningen, die ik dus heb, nog niet in the picture zijn. Er zijn heel weinig boeken waarin ik me kan herkennen en dit boek heeft nog maar eens duidelijk gemaakt hoe belangrijk het is dat dat wel kan. Ik heb inmiddels al zo’n 10 jaar chronische pijnklachten en sinds 2 jaar een bijpassende diagnose en ik leer iedere dag nieuwe dingen over mezelf via bijvoorbeeld TikTok (net zoals Elin) en bij voorkeur ook via literatuur, maar dat blijft wat achter. Ik denk dat dit boek (samen met ‘Wie ik gisteren was’ van Pamela Sharon over CVS, dikke aanrader ook!) een hele goede stap in de goede richting is geweest en wil Jacodine en Clavis daar ontzettend voor bedanken. Aan alle lezers die ook maar enigszins geïnteresseerd zijn in dit boek, PDS, diabetes of hoe het is om te leven met een (onzichtbare) chronische aandoening: lees dit boek, het zal je niet teleurstellen.
Goed, na dit zware stukje tekst (moest me toch echt even van het hart), door naar wat ik verder van het boek vond!
Vormgeving:
Zoals ik al eerder op mijn sociale media heb gedeeld, vind ik de cover van dit boek echt prachtig! Ik hou van het kleurenpalet en de afbeelding sluit zo mooi aan bij het verhaal! Love it. Verder is het verhaal opgedeeld in twee vertelperspectieven, dat van Elin en Anne-Fleur, die afwisselend aan het woord komen. Er staat met gigantische letters boven de stukken tekst wie er spreekt en dat vond ik erg fijn, want meestal lees ik daar overheen, maar nu niet.
Schrijfstijl:
Ja, wat moet ik er nog van zeggen. Ik heb al eerder een recensie van een van Jacodine’s boeken gepost en daarin heb ik beschreven wat ik van de schrijfstijl vond en daar sluit ik me nu weer bij aan. Het boek leest zo lekker weg, ondanks dat het wat aan de dikke kant is. De schrijfstijl sleept je lekker mee het verhaal in, waardoor je er echt doorheen vliegt. Daarnaast is het op een mooie manier geschreven, wat dan weer goed bij het verhaal past.
Verhaallijn:
Het boek vertelt eigenlijk een beetje het ‘Coming of Age’ (al zou ik het eerder ‘Coming of Life Experience’ noemen) verhaal van twee tienermeiden die onverwachts dichter naar elkaar toe groeien door moeilijke perioden waar zij doorheen gaan. Het is een ontzettend mooi en ontroerend verhaal. De herkenbare uitspraken, gevoelens en handelingen van beide hoofdpersonages heeft me echt tot een paar keer toe met tranen in mijn ogen laten lezen. Zoals ik net al schreef, was het heel fijn om te zien dat ik niet alleen ben en dat mijn klachten ook niet ‘gek’ zijn. Het stelde me wat gerust om dit te lezen. Daarnaast vond ik het dan ook weer interessant om te lezen hoe het is om te leven met diabetes. Dit is een aandoening waar ik weinig kennis over heb, maar wel over wil leren, zodat ik me beter in een ander kan inleven.
Personages:
Over Elin en Anne-Fleur heb ik onderhand al genoeg losgelaten, dus hier richt ik me even op de andere personages. Hoewel de rest van de namen er te veel zijn om op te noemen, vond ik dat ze wel goed ontwikkeld waren als individuele mensen. Vaak vind ik dat bijrollen net iets te stereotyperend of ‘opvulmateriaal’ zijn, maar dat vond ik hier niet. Iedereen die bij naam genoemd werd was op hun eigen manier relevant en goed onderdeel van het verhaal.
Conclusie:
Ik geloof niet dat ik het nog eens moet benoemen, maar ik doe het lekker toch: LEES DIT BOEK! Ik zal nu heel kort zijn: het is mooi, het is prachtig, het is leerzaam en ik ben fan.