Jeroen Brouwers was a Dutch journalist and writer.
From 1964 to 1976 Brouwers worked as an editor at Manteau publishers in Brussels. In 1964 he made his literary debut with Het mes op de keel (The Knife to the Throat).
He won the Ferdinand Bordewijk Prijs in 1989 for De zondvloed, and in 1995 the Prix Femina for International works for his book Bezonken rood (Sunken Red). In 2007 he refused the Dutch Literature Prize (Prijs der Nederlandse Letteren) - the highest literary accolade in the Dutch-speaking world - because he considered the prize money of €16,000 too low for all his work.
Citaat : Ik wil het wel op mij nemen, de geschiedenissen van al dezen te schrijven, mijn toon is die van solidariteit...
Review : Met De zwarte zon brengt Jeroen Brouwers een bundeling van essays over literaire zelfdoders die in de vergetelheid dreigen te geraken. Jeroen Brouwers tracht door een analyse van het werk van deze schrijvers aan te tonen wat wellicht de motivatie kan geweest zijn om de ultieme stap te zetten. In het werk van de meeste van hen is de drang naar wegvluchten en soms expliciet naar zelfdoding overheersend. Meestal onstond deze drang door een trauma, bij anderen is de motivatie dan weer te zoeken bij het niet erkend worden als schrijver.
Jeroen Brouwers maakt zijn essays zéér onderhoudend maar blijft toch ook het nodige respect betonen voor de ultieme stappen die deze schrijvers hebben gezet. Door deze essays zou je bepaalde schrijvers willen gaan lezen of herlezen.
De figuur van de joods Oostenrijkse schrijver Jean Améry heeft mij altijd uitermate geboeid. Aanvankelijk stelde filosoof, essayist en journalist Jean Améry zich nogal radicaal tegen zelfdoding op. Naarmate hij ouder werd en zijn angstgevoelens met de dag sterker werden, begon hij zijn mening over zelfdoding te herzien.
Jeroen Brouwers maakte een mooi literair portret van deze man die uit 'noodzaak' aan vroegere ideeën verzaakte en het recht op vrijwillig waardig sterven opeiste. Met dit werk vraagt Jeroen Brouwers andermaal via een literaire uitlaatklep aandacht voor een onderwerp dat maatschappelijk nog altijd moeilijk bespreekbaar is. Ook brengt hij op heel intense soms zelf grappige of badinerende manier hulde aan een aantal schrijvers wier leven én werk aan de aandacht van de huidige generatie dreigt te ontsnappen.