1.ช่วงแรกๆ---คิดว่าจะให้3ดาว----คิดว่าเราอาจจะมีดวงชงๆกับนิยายเรื่องนี้...จะอ่านแต่ละทีรู้สึกว่ายากลำบากเหลือเกิน...ใจมันจะพาไปหาเล่มที่เร้าใจกว่า..จึงใช้เวลาอ่านนานนนนนมาก
2.ช่วงต้นๆต่อๆมา...คิดว่าจะให้3ดาวอยู่ดี...เกิดความหมั้นไส้พระเอกพี่ร่มธรรม...ดูขี้แกล้ง ขี้เก๊ก กั๊กอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง ไม่คุ้นชินพระเอกคิดเยอะ และดูเหมือนจะเล่นตัว
3.ช่วงบทที่20---เป็นแฟนกัน...อันนี้น่ารัก..พี่ร่มแสดงความรู้สึกและความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ..ชอบๆแบบนี้...คิดว่าจะให้สัก4ดาว
4.ช่วงบทที่21-22มีคิสซีนน่ารักมากกกกก...หวานน่ารักกรุบกริบ...อยากให้5ดาวเลย😍
5.ช่วงที่ยัยนาวเผยทาสแท้และขอร้องเกด...อยากให้1ดาว..ไม่ก็ไม่ให้เลย...เพลียใจมากกกกขัดใจมากกกกกหงุดหงิดมากกกก...เห็นด้วยกับประโยคที่พี่โพธิ์พูดกับพี่ธรรม...>>>"...เรื่องมันไม่เมกเซนส์ ทำไมเกดต้องทำเพื่อคนอื่นแถมคนอื่นคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่ควรแคร์ ทำไมเกดเลือกทำร้ายแกเพื่อยัยเด็กบ้านั่น"...เกดนางเอ๊กนางเอกสุดๆจนเราเพลียใจ😑😑😑😑
6.แต่ๆๆๆๆๆเพราะเหตุการณ์ข้อ5..ถือเป็นเหตุแห่งการพิสูจน์ กลั่นกรอง ไตร่ตรอง ความรู้สึกรักของทั้งคู่ว่าแท้ทรูเพียงใด เกดยังคงเป็นนางเอกใสๆซื่อๆ(และบื้อมากๆ)ได้เสมอต้นเสมอปลาย ส่วนพี่ธรรมก็มีพัฒนาการในการแสดงออกว่ารัก ซึ่งนั่นคือเรื่องดีมากๆ และหลังจากเคีลยร์กันได้มันก็โอเคต่อใจเรามากๆ...ยิ่งคำบอกรักของพี่ธรรมนี่...เยียวยาทุกอย่างจริงๆ😆(เอามือทาบอก)มันเป็นของแรร์!!ที่ทรงคุณค่ามากๆ!!!(พ่อคุณณณ!!กว่าจะบอกได้!!!😆)มันเลยกินใจเรา..และด้วยความชอบตอนท้ายๆเรื่อง ก็เลยตกลงใจว่าเอาไป4ดาวละกัน