Een verrassing voor wie gewend is aan de latere avonturen van de Schaduw. Niet alleen is de hoofdpersoon hier Silvère, die nog ongetrouwd is, er is ook nog amper sprake van de bombastische en humoristische taal die zo kenmerkend zal zijn voor de reeks.
Dit verhaal doet qua stijl zelfs eerder aan Edgar Allan Poe denken, inderdaad horror, dan aan een detective. Het bovennatuurlijke speelt een belangrijke rol en zal nooit echt ontkent worden.
De beklemmende sfeer kan zo uit een boek van Poe komen, de uiteindelijke oplossing van de moord hoort ook eerder in esoterische sferen thuis.
Wat wel al volledig in stijl is met de latere avonturen is het feit dat de bevindingen van Silvère en op de tweede plaats de Schaduw slechts monjesmaat worden bekend gemaakt. Pas op het einde komt er een dramatische ontknoping waarbij het volledige redeneer proces wordt getoond en een vonnis wordt voltrokken.
Must read uiteraard voor Havank fans, en ook voor liefhebbers van Poe.