Nauwelijks lichaam

by Filip Rogiers

.

Genres: Short Stories

151 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2011

About the author

Born in 1966. Winner of the 'Vlaamse Debuutprijs' in 2012. Journalist, author and poet.

Reviews

[André · Rating 4 out of 5]

Review : De Debuutprijs 2012 -de prijs voor het beste literaire debuut van een Vlaamse auteur- ging naar Filip Rogiers voor zijn verhalenbundel Nauwelijks lichaam. Rogiers verwoordt volgens de jury “in prachtig Nederlands” hoe kleine levensdrama’s van normale mensen “soms grote drama’s in een kleine wereld worden”. En inderdaad na lezing van deze verhalenbundel kan ik de jury alleen maar volmondig gelijk geven.

Maar Filip Rogiers (°1966) is ook geen gewone debutant. Hij is een ervaren journalist (De Morgen, Knack, De Standaard) en er werden eerder al gedichten van zijn hand gepubliceerd in het poëzietijdschrift Het Liegend Konijn. Zijn verhalen figureerden in de verhalenbundel Mooie Jonge Honden. Nieuw Vlaams literair talent (2003) en in 2004 verscheen het documentaire boek Buurtpatrouille. Hoe Vlaanderen aan een nieuwe eeuw begint.



Nauwelijks lichaam, een bundeling van vijf verwante verhalen, is zijn prozadebuut en werd meteen gelauwerd. Het eerste verhaal van de bundel verscheen al in 1998 in het Nieuw Wereld Tijdschrift. In totaal vijf verhalen schetst Rogiers een reeks van gebroken levens en de dromen die eraan voorafgingen. Rogiers schrijft met verbittering, boosheid, maar ook met poëtische kracht die underdogs een heldenstatus verleent. Berenice, hoofdpersoon van het verhaal Nauwelijks lichaam komt bij haar dreigende ontslag bijvoorbeeld tot het besef dat ze altijd onzichtbaar door het leven is gegaan en volstrekt vervangbaar is. Deze plots verworven zelfkennis werkt ook erotiserend bij haar.

Met een soortgelijk gevoel van onmacht wordt ook Lillian, de hoofdpersoon uit het vijfde verhaal Aire de la Sentinelle geconfronteerd wanneer ook zij wordt ontslagen. Er zitten heel veel gelijkenissen tussen de hoofdpersonages waarvan onmacht en verborgen pijn er enkele belangrijke zijn. Filip Rogiers heeft met Nauwelijks lichaam het literair wat veronachtzaamde kortverhaal heel professioneel in de schijnwerpers gezet.

[Pi · Rating 2 out of 5]

Vrouwen van middelbare leeftijd zijn mysterieuze wezens, moet Filips Rogiers gedacht hebben. In het eerste verhaal - dat de titel van de bundel draagt dus je verwacht wel wat - koopt een poetsvrouw van middelbare leeftijd een string, waarna ze zichzelf bevredigt in de bezemkast van het bedrijf waar ze poetst. Ondertussen gaat dat bedrijf ten onder aan een corruptieschandaal. Hé, dat is best origineel (ook wel vulgair). In Wekkers verzamelt een vrouw van middelbare leeftijd wekkers. Wat er voor de rest gebeurt, is moeilijk te begrijpen: flarden van gesprekken, gedichten, gebeurtenissen. In Aire de la Sentinelle bedient een vrouw van middelbare leeftijd een dronken man in een wegrestaurant terwijl ze aan haar verdwenen man denkt. Filip Rogiers slaagt er echter in geen van deze verhalen in om zijn hoofdpersonage overtuigend en levensecht neer te zetten. Misschien had hij voor zijn eerste verhalenbundel dichter bij zijn eigen wereld moeten blijven. Dat doet hij in Pissebed namelijk wel. Met precisie beschrijft hij een stuklopende relatie tussen twee maatschappelijk werkers, maar dan komt de allerlaatste zin, die van dit gevoelige verhaal een potjesthriller maakt. Raar.

[Kato Mannaerts · Rating 2 out of 5]

Nauwelijks lichaam is een mooi geschreven boek, maar ik miste samenhang tussen de verhalen. Ik heb geen idee wat achteraf gezien de moraal van het boek moet voorstellen. De vijf aparte verhalen waren op zich heel saai en ik ervoer een gebrek aan spanning of gewoon iets dat het verhaal boeiender zou maken. Ik vond het niet per se een oninteressant boek, maar in zulke korte verhaaltjes miste ik de connectie met de personages. Sommige verhalen vond ik wel beter dan de andere. Het eerste over Bérenice die te weten komt dat ze wordt ontslagen bijvoorbeeld, vond ik wel een leuk verhaal. Het bouwde langzaam op tot een plotse reactie van haar. De rest van de verhalen vond ik minder doordat er bijna niets in gebeurde. Het boek las wel vlot, maar sommige fragmenten vond ik een beetje moeilijk om te begrijpen, bijvoorbeeld als men over familie sprak, had ik niet meteen door wie de persoon was. Voor mij is het boek niet echt een aanrader, maar laat dat jou zeker niet stoppen om het zelf eens te lezen.

[Bert · Rating 2 out of 5]

Filip Rogiers is journalist en dichter. En dat lees je in dit prozadebuut. Alsof hij de leegte tussen beide schrijven met deze verhalen wil opvullen, blijft hij nu eens afstandelijk observerend, dan weer poëtisch schilderend. En het verhaal valt met het zand mee de put in. Als lezer voel je geen band met de personages. Hun daden en karaktertrekjes stoten je ook niet af. Vlees noch vis. Bedekt met heel wat achtergelaten korreltjes poëzie. In één verhaal (Pissebed) zorgden de korrels voor een gesmaakte kruiding. Met dat stukje vis mag Rogiers een hoofdgerecht bereiden.

[Geekster]

https://www.geekster.be/books/nauweli...