Daria kochała męża. I zabiła go. Z miłości. Znacznie od niej starszy Edward był redaktorem naczelnym pisma literackiego. Widział w niej zdolną pisarkę i fascynująca kobietę. Nikt jednak nie znał prawdziwego oblicza ich związku - miłości, która stała się toksyczną i niebezpieczną grą. Skazana na dwanaście lat za zbrodnię w afekcie Daria trafiła do więzienia. Do piekła, które okazało się dla niej czyśćcem. Drogę do samej siebie odnalazła dzięki drugiej kobiecie...
Iš aprašymo kūrinys atrodė būsiantis kiek kitoks nei paskutinės skaitytos lengvos dramos. O knygų apie moterų kalėjimus nėra tiek ir daug, gal todėl ši ir atkreipė mūsų dėmesį. Tačiau dideliam nusivylimui kalėjimo bei jo kultūros, ne tiek jau ir daug. Pasakojimo fonas pripildytas lesbietiškų gyvenimo peripetijų tarsi tai vienintelis dalykas, ką būtų galima parašyti apie moterų įkalinimo vietas. Autorės pasirinkta tema įdomiai atrodo tik knygos anotacijoje, nes tekste įvairovės ir tikroviškumo mažoka. Pasakojimas skurdus, daugiau remiamasi prisiminimais nei dabartimi. Pagrindinės veikėjos elgesys nesuprantamas, tokios greitos nuotaikų ir norų kaitos jau senokai neteko skaityti jokioje knygoje. Įkalinta už vyro nužudymą Darja ir prisiminimuose nesiliauja galvoti būtent apie jį (nors meilės niekada ir nebuvo, moteris kentėjo išdavystes ir panieką). Skaitytojas vedamas klaidžiais praeities įvykiais, įsipina kadaise pažinoti ir sutikti žmonės, kurie visiškai atitraukia nuo pagrindinės kūrinio minties. Daug vietos skiriama santykiams su Iza, kurie taipogi, lieka neapibrėžti. Kitos kameros draugės tik išryškina autorės fantazijos trūkumą. Kalinėms duodamos tos pačios pravardės pridedant tik skirtingą numerį kaip Mulkintoja Vienas ir Mulkintoja Du. Nužudymo motyvas miglotas, šiek tiek nuspėjamas, tačiau iki galo viskas taip ir neaprašoma, tad skaitytojas gali pasijusti it musę kandęs. Veikėja suteikusi vyrui leidimą leisti laiką su kitomis moterimis, staiga to nebeištvėrė ir pasijuto įskaudinta. Apibendrinant kūrinys smarkiai nuvylė ir nė iš tolo negali lygintis su kitomis knygomis apie kalėjimus. Tokia knyga puikus pavyzdys autoriams, kad rašant reikėtų įsigilinti į tai apie ką pasakojama.
Nie zgadzam się z niektórymi fragmentami tej książki i (przez wielowątkowość) jest napisana w sposób trochę chaotyczny, wątki są urywane i czasem trudno było mi się połapać o co chodzi, ale widzę, że informacje na temat więzienia są rzetelne i można trochę się dowiedzieć jak to wszystko funkcjonuje. Co ważne, czytając tę pozycję można wyciągnąć wnioski o tym jak manipulacje, brak właściwej komunikacji i stawiania granic mogą wywrzeć fatalny wpływ na dalsze życie człowieka i jego poczucie własnej wartości.
"Drzwi do piekła" to najśmielsza książka, jaka do tej pory wyszła spod ręki Marii Nurowskiej. Autorka pisze bez ogródek o kontrowersyjnych tematach, które nadal uznawane są za tabu. Główną bohaterką a zarazem narratorka jest Daria Tarnowska - młoda pisarka, która poznajemy w momencie, gdy ma odbyć karę 12 lat więzienia za zastrzelenie swojego męża Edwarda. Ich małżeństwo z pozoru udane a w rzeczywistości dwoje raniących się nawzajem ludzi. Gra, wymyślona przez żonę, w której on spotykał się z innymi kobietami przekroczyła granice. Żadna kobieta nie lubi być zdradzana, a już na pewno nie chciałaby wybierać mu kochanek. Miłość między nimi zatruwała ich niczym jad, aż w końcu doszło do tragedii. Po rozprawie Daria trafia do więzienia kobiecego i ma wrażenie, że trafiła do piekła. Wkrótce okazuję się, że to piekło ma swoje dobre strony. Życie z współwięźniarkami nie jest łatwe, zwłaszcza, że większość z nich to zdeklarowane homoseksualistki nie kryjące swojego zainteresowania nowa koleżanką. Przyszłość Darii poznajemy równocześnie z wydarzeniami z celi. Opowiada nam swoją historię przeplatając z wydarzeniami z chwili obecnej i z wspomnieniami z dzieciństwa oraz małżeństwa. Książka skłania do refleksji Nie wiele potrzeba, by z normalnej kobiety stać się kryminalistką. Wystarczy mały impuls. Bohaterka pokazuje nam swoje współwięźniarki w innym świetle i z czasem zaczynamy na nie patrzeć jak na zwykłe kobiety a nie przestępczynie. Powieść niezwykle przejmująca, szokująca i odważna. Nie można się od niej oderwać. Napisana żywym i lekkim językiem, dlatego czyta się bardzo szybko. Na pewno wywoła wiele przemyśleń. Polecam! Bez wahania!
Oczyszczające Drzwi do piekła Drzwi do piekła Marii Nurowskiej to niedługa, ale mocna książka o kobiecej naturze, wewnętrzej ‘spowiedzi’, zagubieniu i odkrywaniu siebie i niejako oczyszczeniu.
Daria, pisarka, trafia do więzienia za zamordowanie męża. Motywy nie są jednoznaczne, tak jak osobowość głównej bohaterki, jej toksyczny związek małżeński, historia jej życia oraz innych skazanych kobiet. Daria to osoba, która najmniej pasuje do szarego więziennego krajobrazu, ale na swój sposób odnajduje się w nowej sytuacji, staje się powierniczką, obserwatorką kobiecych romasów (tych chcianych i nie chcianych), opekunką więziennej biblioteki oraz lustrem samej siebie, czasem mocno popękanym. Książka Nurowkiej to patchwork stworzony z historii kobiet, ich dramatów, wyborów, podjętych prób, niepowodzeń i powodzeń. Mocny i niełatwy, ale jednocześnie delikatny. Takie wielobarwne świadectwo kobiecej duszy, wzruszające, ale i wstrząsające. Warte pochwycenia.
Kontynuacji tej historii będę poszukiwać w drugiej części: DOM NA KRAWĘDZI.
nie mogłam zmęczyć tej książki. jak dla mnie każda książka tej autorki jest ba jedbo kopyto. za każdą ponoć zabierala sie latami. myslalam ze chociaż ta będzie miala cos wciągającego w fabule ale znów sie zawiodłam. więcej po książki tej autorki nie sięgnę.