Een gezellig avondje uit, gevolgd door een fataal ongeval. De hoogzwangere Nora verliest haar kind en loopt littekens op die nooit zullen verdwijnen. Er is maar één schuldige en dat is degene die in zijn dronkenschap het ongeluk veroorzaakt. Twee geliefden, hun huwelijk en het ongeluk. Nora richt zich op gerechtigheid en vergelding, maar dat is niet wat Job zoekt. Hij verloor niet alleen zijn zoon, maar ook zijn vrouw. Met zijn kunst probeert hij te herstellen wat kapotging. Niemand kan zich voorbereide op zware tegenslagen, niemand kan oefenen of voorspellen hoe je reageert als het ergst denkbare je overkomt. Waar de een wegduikt, zoekt de ander het licht op.
Het boek is opgebouwd uit een verhaallijn, die wordt verteld vanuit twee standpunten. Het ene is vanuit het standpunt van Noor, het andere is vanuit het standpunt van Job. Hierdoor vond ik het fijn om te lezen wat beide hoofdpersonen dachten en voelden.
Het verhaal is goed opgebouwd met een inleiding (gisteren), hoofdlijn (vandaag) en einde (morgen). Hierbij komen gisteren, vandaag en morgen ook nog regelmatig terug in het verhaal zelf, als schilderijen van Job.
De reden waarom ik dit boek maar twee sterren geef, is omdat ik zelf niet gelovig ben en 'het geloof' in dit boek toch een redelijk aandeel speelt. Soms heb ik hier geen problemen mee, maar helaas vond ik het in dit boek voor mijzelf een punt waardoor het verhaal minder interessant werd. De redenen waarom de hoofdpersonen sommige dingen wel of niet deden, stonden in verband met hun geloof en hier kon ik mij niet aan relateren.
Bovendien vond ik ook dat het verhaal op een gegeven moment een beetje langzaam verliep, omdat er naar mijn idee weinig gebeurde. Er werd voornamelijk veel gepraat over de gebeurtenis en over hoe de hoofdpersonen elkaar niet begrepen, omdat zij beiden anders omgaan met de gebeurtenis.
Al met al was het geen slecht boek, maar ik kan er helaas niet meer dan twee sterren voor geven. Het boek leefde niet op naar mijn verwachtingen, omdat er te weinig gebeurde.
Het enige wat er m.i. echt mis is met dit boek, is de lengte. Er werden per scene veel woorden gebruikt om steeds hetzelfde te zeggen. Veel herhaling en het verhaal leek vaak stil te staan.
Verder vond ik het bijzonder goed geschreven en het dubbele perspectief werkte goed. Twee zeer verschillende manieren om met het verlies van een kind om te gaan, allebei even geloofwaardig en hartverscheurend. De schrijver speelde het klaar om de ene hoofdpersoon zeer onsympathiek te maken, zonder dat je echt interesse verliest in wat er met haar gebeurt. Toeschouwer zijn van hoe het huwelijk in slow motion uit elkaar spat viel me zwaarder dan ik had verwacht. Niet een boek dat ik in een ruk kon uitlezen, af en toe moest ik op adem komen.
Zware kost dus, maar prachtig verwoord en zeer realistisch.