Όνειρα... όνειρα που μιλούν για επίγειες και επουράνιες εξουσίες και μας στοιχειώνουν, μας καθοδηγούν, μας παρασύρουν. Όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου, στον αντίποδα της πραγματικότητας και του πώς αυτή ξετυλιγόταν· ανήμπορα να βοηθήσουν το κράτημα των δεσμών μιας οικογένειας αλλά και των ανθρώπων της, καθώς σπαράσσονταν και χάνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ίσως επειδή το έφερναν οι περιστάσεισ αλλά και επειδή οι ίδιοι ις έφτιαχναν με τα μυαλά που κουβαλούσαν. Διαδρομές ζωής στη Μεταπολεμική Ελλάδα για την αναζήτηση της λύτρωσης, της δικαίωσης και της δικαιοσύνης μέχρι τα άκρα των αντοχών της κοινωνίας. Τέσσερις εκδοχές ονείρων σε αντίστοιχες ιστορίες στη ζωή μιας οικογένειας που όσο κι αν με το πέρασμα του χρόνου ματώνει και αποσαθρώνεται κάποιοι κερδίζουν τη δυνατότητα μιας ελπίδας.
Ο Νίκος Θέμελης (1947-2011) γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Από το 1981 υπήρξε στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, σε όλη τη μετέπειτα πολιτική του πορεία -στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και, τέλος, στο Μέγαρο Μαξίμου, κατά τη θητεία του ως πρωθυπουργού (1996-2004). Εργάστηκε επίσης στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών, στις Βρυξέλλες. Στο χώρο των γραμμάτων εμφανίστηκε το 1998. Έγραψε επτά μυθιστορήματα ("Η αναζήτηση" 1998, "Η ανατροπή" 2000, "Η αναλαμπή" 2003, "Για μια συντροφιά ανάμεσά μας" 2005, "Μια ζωή, δυο ζωές" 2007, "Οι αλήθειες των άλλων" 2008 και "Η συμφωνία των ονείρων" 2010), με αναφορές στον ελληνισμό των τελευταίων τριών αιώνων, τόσο στον χώρο της διασποράς όσο και στον χώρο της αναδυόμενης νεοελληνικής αστικής τάξης. Βιβλία του μεταφράστηκαν στα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά. Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και με το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" για το μυθιστόρημά του "Η ανατροπή" και το 2009 με το βραβείο "Πρωτοποριακής δημιουργίας-Γιάννος Κρανιδιώτης", στη Λευκωσία. Έφυγε από τη ζωή στις 20 Αυγούστου 2011, σε ηλικία 64 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Αν ο συγγραφέας είναι πασόκος...το βιβλίο βγαίνει αριστούργημα ! Η 4η ιστορία του family saga (θα' θελε) με την ατρόμητη γυμνάστρια-κόρη παλιού αντάρτη- που τα βάζει με τον ατρόμητο έμπορο ναρκωτικών, είναι ό,τι πιο ντροπιαστικό θυμάμαι να έχω διαβάσει πρόσφατα.
Η συμφωνία των ονείρων αποτελείται από τέσσερις διαφορετικές αλλά συνδεδεμένες ιστορίες που ουσιαστικά παρακολουθούν την ιστορία μίας οικογένειας στη μεταπολεμική Ελλάδα, από την εποχή του εμφυλίου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80. Συνδετικός κρίκος τα όνειρα, του ύπνου και του ξύπνιου, και το ρόλο που παίζουν στη ζωή τους και στη διαμόρφωση των αποφάσεων που κατά καιρούς παίρνουν οι πρωταγωνιστές της εκάστοτε ιστορίας. Μου άρεσε ιδιαίτερα η σκιαγράφηση των διαφόρων χαρακτήρων, με τα μυστικά τους και τις μικρότητές τους, τις καθημερινές τους έγνοιες και τα όνειρά τους. Η περιγραφή της γιαγιάς Μαριάνθης ήταν τόσο ζωντανή που ένιωθα σαν να την έβλεπα μπροστά μου. Αυτό που δεν μου άρεσε και τόσο ήταν το σπάσιμο των ιστοριών σε πολλά διαφορετικά κομμάτια, με διαφορετικό πρωταγωνιστή κάθε φορά. Ιδιαίτερα η τελευταία ιστόρια μου φάνηκε κάπως ξεκάρφωτη. Μέχρι τότε δεν είχαμε δει τι άνθρωπος ήταν η Μυρσίνη και δεν με ενδιέφερε και ιδιαίτερα - προτιμούσα να δω τι έγιναν η Νίκη και ο Γιάννης. Επίσης, μου έκανε εντύπωση πώς ο Θέμελης συστηματικά κράτησε όλα τα πολιτικά γεγονότα της εποχής στο background, σαν ένα πλαίσιο όπου λάμβαναν χώρα οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων του. Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να μάθω περισσότερα, να δω πώς βίωσαν τα εκάστοτε γεγονότα και όχι μία απλή αναφορά. Τέλος, και είμαι λίγο διστακτική που το γράφω αυτό - ελπίζω να μην φανώ αλαζονική - μου έκανε κακή εντύπωση η γλώσσα, ιδιαίτερα η σύνταξη. Πολλές φορές διάβαζα δυο και τρεις φορές μερικές προτάσεις και τις διόρθωνα στο μυαλό μου για να καταλάβω τι προσπαθούσε να πει. Δεν ξέρω αν ήταν λάθη της έκδοσης που είχα στα χέρια μου, αλλά με ενόχλησε γιατί με σταματούσε κάθε τόσο και με αποσπούσε από την ιστορία.
Συνοψίζοντας, είναι ένα ευχάριστο βιβλίο, διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα, αλλά δεν είναι και κάτι που μένει ή που θα ήθελα να ξαναδιαβάσω.
Η ζωή μιας οικογένειας μεταφέρει τον αναγνωςτη . στο σκηνικό της Ελλάδας την εποχή του εμφυλίου πολέμου και της μεταπολίτευσηςΗ απλή γραφή του Νίκου Θεμελη διατηρεί το ενδιαφέρον . Διάβασα το βιβλίο σε μια μέρα στις 8 Ιανουαριοι 2015.
τέσσερις φορές διάβασα το εξώφυλλο για να βεβαιωθώ ότι είναι πράγματι του Θέμελη! Ανερμάτιστο, ασύνταχτο, από τα χειρότερα βιβλία που διάβασα. Οι ήρωες χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του Θέμελη εκτός από τα δύο τελευταία του. Όλα μου άρεσαν εξαιρετικά. Έτσι έπιασα τα "όνειρα" με πολύ μεγάλες προσδοκίες. Στην αρχή πήγαινε πολύ καλά, αυτό το καλειδοσκόπιο της Ελλάδας από την Κατοχή μέχρι σήμερα μέσα από τους διάφορους χαρακτήρες της ίδιας οικογένειας το βρήκα πολύ ελκυστικό. Όσο προχωρούσε όμως ξεθύμαινε. Οι χαρακτήρες έμεναν ανολοκλήρωτοι και έδινε την εντύπωση ότι βιάζονταν να το τελειώσει. Μπορεί να είναι και έτσι μια και ύστερα από λίγο πέθανε.
Μέτριο βιβλίο από άποψη περιεχομένου κ πλοκής. Η ιστορία μιας οικογένειας που εκτυλίσσεται στην κατοχή, τον εμφύλιο και την μεταπολιτευση με βασικό γνώμονα τα όνειρα κ την ερμηνεία τους.