Διαβάζοντας, πλέον, τον πρώτο τόμο της ιστορίας του Δον Κιχώτη, μπορώ να καταλάβω τους λόγους που θεωρείται καταγωγικό έργο. Είναι γεγονός ότι το διάβασα αργά (δεν σήκωνε μεγαλύτερη ταχύτητα). Απόλαυσα τους βασικούς χαρακτήρες. Την αθωότητά τους, την αφέλεια, τον (αυτο)σαρκασμό, την αίσθηση υπεροψίας, το χιούμορ... Είναι μεγάλος ο πλούτος του έργου από όλες τις πλευρές (ποια είμαι εγώ τώρα που λέω και κρίνω...). Πέρα από την απόλαυση όσο διάβαζα (με περιμένει ένας τόμος ακόμα), ένιωσα να μαθαίνω το πώς της λογοτεχνίας. Τελικά, μάλλον ήταν καλύτερα που άργησα να το διαβάσω. Η καθυστέρηση αυτή (μου) έφερε μεγαλύτερη και βαθύτερη κατανόηση.