Gabriel Saviela je slep. Celo življenje je izpostavljen materinemu poniževanju, dokler se nekega dne ne odloči, da jo ubije, njeno truplo pa da svojemu psu, čivavi po imenu Tamagochi. To je šele začetek nenavadnega vrtinca smrti, ki vodi zgodbo in Gabriela spremeni v prvega slepega morilca v zgodovini človeštva.
Roman v tipični tradiciji nenavadnega španskega humorja, ki ga širša javnost večinoma pozna preko Almodovarjevih filmov, vseeno pa ga najdemo tudi na področju književnosti, na primer v pikaresknem romanu. V Zajcu in pol so pikareskni satirični in komični prizori, ki pogosto prehajajo meje dobrega okusa, uporabljeni v okviru sodobne detektivke. Roman, ki ima potencial, da privabi širok spekter bralcev, v celoti ohranja visoko raven kakovosti, s čimer zahtevnim bralcem nudi izjemen vpogled v prizadevanja sodobne španske književnosti, vsem ostalim pa obljublja zabavno branje.
Stieg Larsson + Roberto Benigni = Manuel Manzano. - Giuseppe Genna, italijanski literarni kritik
Titulo: Capitan de las sardinas Autor: Manuel Manzano Motivo de lectura: #The52BookClub2024 Lectura / Relectura: Lectura Mi edicion: Electronico Puntuacion: 3/5
Definitivamente esta es una historia poco comun. Hay muchas personas que se refieren a esta novela como "humor negro", pero en realidad yo la calificaria como miseria humana.
El protagonista (Gabriel Saviela) es expuesto a un maltrato constante, lo cual a veces puede ser la genesis de un monstruo. El autor Manuel Manzano explora la esencia humana, los grises, lo irreversible, las consecuencias funestas.
Es una novela que no pasa desapercibida, con un enorme potencial, con un inicio muy prometedor, pero que en cierto punto comienza a desinflarse un poco. Recomendaria leerla porque es una idea bastante original, dificil de clasificar en un genero y con un final ciertamente llamativo.
Gabriel Saviela es un hombre ciego que un día mata a su madre y después a casi todo aquel que se le pone por delante. Boris Beria es el subinspector de homicidios encargado de la investigación del caso, como ayudante tiene a Nicodemo, un personaje deforme y extraño. También aparece en la historia Manuel Bun, un periodista encargado de la sección de crucigramas, deprimido porque lo ha abandonado Emma, pero que al conocer a Gabriel encontrará el valor perdido que nunca ha tenido. Personajes y trama absurdos, toda la novela es un enorme despropósito. "Humor pasado de vuelta y absurdo" según palabras del propio autor. No es aburrido, no está mal escrito, pero no puedo recomendarlo porque no es el tipo de humor ni de lectura que me gusta. Eso sí, es un libro cortito y ligero que se lee en un rato. Y creo acertar si digo que puede gustar a los lectores que disfruten con novelas tipo "El misterio de la cripta embrujada", con personajes grotescos y situaciones inverosímiles (personalmente me ha gustado más este libro que el de Mendoza). *2,5/5
Descubrí esta maravilla a mis 15 años gracias a las recomendaciones de lectura del instituto. No sé si lo recomendaron porque les hizo gracia el nombre o sabían lo que hacían, pero gracias a este libro tengo hoy día el humor negro que tengo. Muchas gracias, Manuel Manzano.
Manuel Manzano é um escritor espanhol nascido em 1965 e que tem dois livros publicados em Portugal – “O Capitão das Sardinhas” e “O Homem de Plasticina” (Ulisseia) - e é justamente considerado como um dos mais originais escritores da “novela negra policial”. Em “O Capitão das Sardinhas” (primeiro livro da trilogia) acompanhamos a vida Gabriel Saviela, o primeiro serial killer cego da história da humanidade, que farto das humilhações da mãe, decidi matá-la, esquartejá-la e cozinhá-la – misturando-a com arroz agulha (porque fica sempre mais solto) e servindo-a ao seu cão “Chihuahua”, de nome Tamagochi, que em consequência das suas deficiências cardio-respiratórias, acaba por morrer de enfarte após tão original repasto. Gabriel Saviela nessa sua “loucura” demencial manda desta para melhor um casal de reformados que frequentava a casa da mãe. No intuito de eliminar vestígios pega fogo à casa – três cadáveres calcinados – e um crime hediondo sem solução à vista. Surge em seguida o infame inspector Boris Beria Fuensanta, como o polícia mais sacana e corrupto do hemisfério norte, coadjuvado pelo seu auxiliar Nicodemo, criatura corcunda e de aspecto horripilante que têm a tarefa de investigar e parar os assassínios de Gabriel Saviela. Para complementar a história aparece um jornalista fracassado e hipocondríaco Manuel Bun apaixonadíssimo pela belíssima Ema. Uma novela de humor cáustico e absolutamente delirante que se torna num livro de enredo original e cómico, fora dos estereótipos da literatura “normal” policial.
Un libro que parece haber sido escrito solo para compatriotas, ya que no entendí su humor y hasta el título tuve que investigarlo, pues no tenía idea del significado de la expresión "capitán de las sardinas" . Tampoco la novela da luces para asimilar el concepto (al menos en mi opinión) para que lectores en latinoamérica lo entendamos mejor.
Lo compré pensando que leería una comedia original, con humor tonto, tanto como pueda esperarse del argumento con un asesino serial totalmente ciego; pero lo cierto es que me ha aburrido la mayor parte del tiempo. El personaje principal solo aparece para matar, y los que orbitan a su alrededor son patéticos, sobre todo Manuel. Si acaso el final me ha parecido relevante, por el giro que da con Enma. Hay mucho contexto a base de recuerdos y nada eso ayuda a una cohesión de la historia, mas bien parece relleno no cómico.
No es que libro sea malo, simplemente se aleja de lo que a mi gusto personal considero gracioso.
Una obra bastante bizarra con partes graciosas, otras raras, aburridas que en definitiva me dejó sentimientos encontrados con respecto a que tanto me gustó. Si te gustan los relatos cargados se locura, premisas sacadas se quién sabe dónde y personajes más bien desagradables...es tu novela. No me pareció mala, para nada. Tiene lo suyo. Pero es en definitiva, muy rara.
Novela negra de humor muy negro con un desenlace bastante negro. Muy buena novela, que envuelve mientras se van abriendo las capas de todos los personajes que van interviniendo hasta llegar a un final ¿merecido? Quizás, parecía predestinado.