Στην Αθήνα της δεκαετίας του '50 μεταφέρει τον Δημήτρη Κούκο, το μικρό ήρωα του αφηγήματός του "Τώρα θα δεις. . ." ο Δημήτρης Γκιώνης. Και πάλι μια σειρά από εικόνες γεμάτες τρυφερότητα και χιούμορ μέσα από τα μάτια ενός χωριατόπουλου, που αφυπνίζεται σιγά σιγά σε μια Αθήνα που απλώνεται - και αλώνεται - για να χωρέσει αυτούς που εγκαταλείπουν την επαρχία για να μοιραστούν μεταξύ πρωτεύουσας και ξενιτιάς.
Λιτή γραφή κι άμεση. Ζωγραφίζει πολύ παραστατικά την Αθήνα του '50, μέσα από τα μάτια του μικρού πρωταγωνιστή, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πως είναι κι αυτός εκεί. Πανεύκολο στο διάβασμα, φεύγει νεράκι, αλλά λίγο φτωχό σε συναισθήματα, εξού και τα 3 αστέρια αντί για 4.
Ο συγγραφέας Δημήτρης Γκιώνης συνεχίζει την αυτοβιογραφία του με το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το "Περίπτερο". Στα δώδεκα του ανεβαίνει στην καρότσα ενός φορτηγού κι αφήνει το χωριό του για την Αθήνα, όπου παλεύει να βγάλει τα προς το ζειν μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια του κάνοντας μια σειρά από επαγγέλματα. Η Αθήνα του '50 ζωντανεύει μέσα από την αφήγηση του Γκιώνη, ο οποίος μας περιγράφει τα πάντα με ένα απολαυστικά απλοϊκό, σχεδόν ναΐφ ύφος.
Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας περιγράφει την Αθήνα της δεκαετίας του ’50. Μέσα από μικρές λεπτομέρειες και λαογραφικά στοιχεία, ένιωσα ότι περπάτησα στους δρόμους της πόλης εκείνης της εποχής, με τις μυρωδιές, τους ήχους και τις εικόνες της καθημερινότητας. Η νοσταλγική ατμόσφαιρα είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου και δίνει μια ζεστασιά στην ανάγνωση, θυμίζοντάς μας βέβαια και το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό της εποχής.
Συνολικά, μπορεί να μην είναι ένα έργο που θα μείνει αξέχαστο, αλλά είναι μια καλή επιλογή για όποιον θέλει να ταξιδέψει για λίγο στην παλιά Αθήνα μέσα από μια απλή και τρυφερή αφήγηση.