«Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου. Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου που ακόμα και τώρα με κοιτάζει με μια ελπίδα να κρυφοκαίει στο βάθος του, πως θα τα ξεχάσω όλα και θα ριχτώ ξανά στην αγκαλιά σου. Φεύγω, αλλά να ξέρεις, θα σ' αγαπώ πάντα. Ποιος ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου...»
Η σειρήνα του υπερωκεάνιου ήρθε να διακόψει τις σκέψεις της. Το καράβι έφευγε.
Ποιος αποφάσιζε, αλήθεια, για λογαριασμό της Χρύσας όταν άφηνε τον Αλέκο, τον άντρα που αγαπούσε, για να μεταναστεύσει στην Αυστραλία; Ένα επεισόδιο, μια παρεξήγηση.
Kαι ποιος αποφάσιζε όταν, δέκα χρόνια αργότερα, έπαιρνε κι εκείνος το δρόμο για την Αυστραλία; Σίγουρα όχι ο ίδιος. Αποφάσιζε μήπως η μοίρα, που ήρθε με τη μορφή της ξένης εισβολής, του πολέμου, της καταστροφής, της προσωπικής του τραγωδίας, κι έδειχνε και σ' εκείνον το δρόμο της μετανάστευσης;
Εκεί, στην ξένη γη, θα ξυπνήσει το παρελθόν, ακατάσχετο, αμείλικτο...
Όχι. Δεν μου άρεσε. Δεν έχει βάση η πλοκή, το τέλος δεν πείθει, ούτε η ιστορία της παιδικής ηλικίας της Χρύσας, εκτός κι αν είσαι δεκαεξάχρονη, και σίγουρα δεν σε πείθει αν είσαι γονιός. Λίγο σώζεται η κατάσταση με την περιγραφή των γεγονότων της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο, αλλά αυτό κρατάει κάνα δυο- τρεις σελίδες. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο μου φάνηκε περιληπτικό,σαν να είναι ας πούμε η βασική δομή της ιστορίας και πρέπει να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες, να μπουν περιγραφές που θα δώσουν ένταση, να γραφτεί κάτι που θα με κάνει να θυμάμαι το βιβλίο για μέρες. Κρίμα, νομίζω οτι ο κ. Αβραμίδης δεν μου ταιριάζει ως συγγραφέας.
Με αυτό το βιβλίο γνώρισα τον Αβραμίδη. Ίσως το καλύτερό του. Με είχε συγκινήσει τότε. Ίσως επειδή ήταν το πρώτο του που διάβασα. Σ' όλα τα υπόλοιπα ένιωσα πως επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο, με λιγότερο πετυχημένο τρόπο.
το πρωτοδιαβασα στα 18 μου,είναι το βιβλίο που με έκανε να αρχίσω να διαβάζω συστηματικά λογοτεχνία. Δεν μπορώ να πω ότι έχει φοβερή λογοτεχνική άξια κοιτώντας το τώρα τόσα χρονιά μετά πάραυτα τότε που το διάβασα το λάτρεψα και εξακολουθώ να το λατρεύω και για την πλοκή του που τότε έκλαψα με μαύρο δάκρυ άλλα και γιατί αυτό ήταν η αίτια από τότε να ταξιδεύω μέσα από βιβλια.θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου
Aπο τα πιο εκπληκτικα βιβλια. επαθα πλακα.το διαβασα με την μια,δε το αφησα ουτε λεπτο.ο συγγραφεασ περναει πολλα μηνυματα.διαβαζοντας το εκλαψα,στεναχωρηθηκα,νευριασα αλλα στο τελος απλα πιστευα οτι ηταν απο τα πιο απιστευτα βιβλια που εχω διαβασει.οι μεγαλες αγαπες δεν πεθαινουν ποτε και αυτο το νιωθεις στο περιεχομενο το μαγικου αυτου βιβλου.
Ενα βιβλιο αγαπης,βαθια συγκηνιτικο,προσφερει δακρυα χαρας αλλα και λυπης.. Η ιστορικη του αναφορα καθε αλλο παρα κουραστικη ή βαρετη ειναι,χαριζοντας μας την λεπτομερη αναφορα σκληρων γεγονοτων που συνεβησαν στον πολεμο. Είναι μια ιστορία για τον έρωτα,τον πόλεμο και την ξενιτιά,για την αγάπη που ποτέ δεν πεθαίνει όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η ιστορία της Χρύσας και του Αλέκου, της Κύπρου που αιμορραγεί και της Αυστραλίας που αποτελεί τη νέα ελπίδα. Εντονα συναισθήματα,κινηματογραφική γραφή που σου κόβει την ανάσα.Απλά όμορφο.
by Kalli's blog Το συγκεκριμένο βιβλίο μπορείς να το διαβάσεις μέσα σε μερικές ώρες. Και αυτό γιατί όταν το ξεκινήσεις δεν μπορείς να σταματήσεις εάν δεν διαβάσεις το τέλος. Τα συναισθήματα, οι αγωνίες, οι προβληματισμοί των ηρώων σε κατακλύζουν. Βυθίζεσαι μέσα στις σελίδες και νοιώθεις πως και εσύ ζεις μαζί με τους ήρωες. Παράλληλα, μας ξυπνά μνήμες από την τραγική εισβολή στην Κύπρο. Μην το ξεκινήσετε βράδυ... θα σας βρει το ξημέρωμα.
The story is written from a man's point of view and fails to enter the woman's psychosynthesis.It is also very depressing and although it touches a lot of serious subjects, it focuses on a passion that fails to excite .
Το βιβλίο αυτό το είχα πρωτοδιαβάσει πριν 20 χρόνια περίπου. Την πλοκή της ιστορίας δεν την θυμόμουν, όμως αυτό που σίγουρα θυμόμουν ήταν πως αυτό το βιβλίο το είχα αγαπήσει πολύ. Και σήμερα κατάλαβα γιατί είχε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στο μυαλό μου. Μου αρέσει πολύ η γραφή του κ. Αβραμίδη. Δεν σε κουράζει στιγμή με περιττές περιγραφές και λεπτομέρειες και τα βιβλία του είναι από αυτά που όταν τα ξεκινήσεις δεν τα κλείνεις αν δεν φτάσεις μέχρι και την τελευταία σελίδα. Οι περιγραφές του είναι τόσο «ζωντανές», λες και παρακολουθείς κινηματογραφική ταινία.
Ένας έρωτας, μια αγάπη δυνατή γεννιέται ανάμεσα στον Αλέκο και την Χρύσα. Ζουν 2 ευτυχισμένα χρόνια μαζί, ώσπου μια παρεξήγηση στέκεται ικανή για να τους χωρίσει. Ο εγωισμός και η πληγωμένη αξιοπρέπεια της Χρύσας την οδηγούν σε μια φυγή για την οποία αργότερα θα μετανιώσουν και οι δύο. Εκείνη φεύγει στην Αυστραλία και προσπαθεί να «ξαναχτίσει» την ζωή της από την αρχή. Εκείνος, θα μείνει πίσω στην Κύπρο και θα προσπαθήσει να μαζέψει τα σπασμένα κομμάτια της πληγωμένης του καρδιάς.
Η μοίρα όμως δεν έχει ρίξει το τελευταίο της χαρτί. Χρόνια αργότερα, όταν θα ξαναβρεθούν, μια ματιά θα είναι αρκετή για να διαπιστώσουν και οι δυο πως δεν έπαψαν στιγμή να αγαπιούνται και η φλόγα της αγάπης τους όλα αυτά τα χρόνια σιγόκαιγε. Όμως, για ακόμη μια φορά κάτι πέρα από αυτούς αποφασίζει για την ζωή τους…
** Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και στο θάνατο. Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί. Άφησέ με να’ρθω μαζί σου. (από την ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ του Γιάννη Ρίτσου)----------------> σελίδα 7
** «Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου. Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου, που ακόμη και τώρα με κοιτάζει με μια κρυφή ελπίδα και σιγοκαίει στο βάθος του, πως θα τα ξεχάσω όλα και θα ριχτώ ξανά στην αγκαλιά σου, θα σου ζητήσω να με κρατήσεις σφιχτά πάνω σου. Ποιος ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου! Φεύγω, αλλά να ξέρεις, θα σ’αγαπώ για πάντα. Όταν βραδιάζει, εκεί που πάω, το φεγγάρι θα’ρχεται προς εσένα κι εγώ κάθε βράδυ θα τ’ακολουθώ, θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου». -----> σελίδα 11
Ένα μικρό μυθιστόρημα, αλλά περιεκτικό. Περιγράφει ωραία τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του πρωταγωνιστή του. Αν και εστιάζει στον έρωτά του με τη Χρύσα, στον αναγνώστη μένει περισσότερο η περιγραφή της κατάστασης κατά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, που τη βλέπει μέσα από τα μάτια του Αλέκου, ο οποίος το βιώνει με το χειρότερο τρόπο. Το μόνο μειονέκτημα του βιβλίου είναι η έλλειψη ανάλυσης κάποιων χαρακτήρων του. Γενικά όμως είναι ένα αξιόλογο βιβλίο, που σίγουρα αξίζει να διαβαστεί.
Ενα μικρό βιβλιαράκι που διαβάζεται εύκολα και γρήγορα. Προτείνεται σε αναγνώστες που δεν έχουν υψηλές απαιτήσεις και δεν ψάχνουν ιστορικά βάθη και πλάτη. Θα πάρετε μια γενική ιδέα για την Κύπρο, τις ομορφιές της και τις δεκαετίες πριν και μετά την εισβολή.
Η κατάληξη του βιβλίου δεν μου άρεσε, αλλά και πάλι ότι διαβάζει κανείς καλό ειναι..
Εξαιρετικό βιβλίο!!!! Μικρό, χωρίς περιττές λεπτομέρειες και ευανάγνωστο. Με έβγαλε από το reading slump αρκετών μηνών διαβάζοντας το με κομμένη την ανάσα μέσα σε δύο απογεύματα. Ανυπομονούσα να βρεθούν ξανά, να φουντώσει ξανά ο έρωτας του Αλέκου και της Χρύσας και να κάψει τα πάντα στο πέρασμά του. Αλλά... Πιστεύω δεν έχω κλάψει ποτέ περισσότερο διαβάζοντας ένα βιβλίο....
This entire review has been hidden because of spoilers.
Με ταξίδεψε το βιβλίο. Ένα μπράβο για την προσπάθεια καθώς ψάχνοντας για Ελληνικά audiobooks έπεσα πάνω του και δεν το μετάνιωσα. Είναι από τα λίγα ελπίζω στο μέλλον να βγουν περισσότερα.
Προσοχή SPOILERS Κακογραμμένο, με έναν "πρόλογο" κι έναν "επίλογο" πολύ καλογραμμένους όμως.
Κύπρος. Η Χρύσα γνωρίζει τον Αλέκο κι αγαπιούνται κλπ. Από μια παρεξήγηση όμως ο Αλέκος νομίζει ότι έχει γκόμενο κι η Χρύσα, πληγωμένη, μεταναστεύει στην Αυστραλία όπου την περιμένει ο θείος της (μιλάμε για δεκαετία του 1960). Ο Αλέκος παντρεύεται στην Κύπρο και την ημέρα της εισβολής των Τούρκων στο νησί η οικογένειά του δολοφονείται. Κατατάσσεται στον στρατό για εκδίκηση κι όταν τα πράγματα καταλαγιάζουν ο παιδικός του φίλος τον καλεί στην Αυστραλία, όπου μετανάστευσε κι αυτός πριν χρόνια, νυμφευόμενος συμπτωματικά την αδερφή του συζύγου της Χρύσας και έπαθε σοκ όταν ανακάλυψε τη Χρύσα, που του εξομολογήθηκε ότι ακόμη δεν ξέχασε τον Αλέκο. Ο Άλεξ-Αλέκος προοδεύει (φυσικά) και παρόλες τις προπάθειες του κοινού τους φίλου Νίκου να μην αποκαλυφθεί η σύμπτωση η Χρύσα κι ο Αλέκος συναντιούνται σε μεγάλη δεξίωση. Τελικά ο Αλέκος δολοφονείται από αγνώστους λόγω οικονομικών συμφερόντων της εταιρείας που δούλευε κι η Χρύσα ακολουθεί τη σορό του πίσω στην Κύπρο, όπου αυτοκτονεί στον τάφο του.
Υπόθεση τραβηγμένη από τα μαλλιά και δυστυχώς η γραφή δε σε βοηθά να την πιστέψεις. Κι εδώ οι ήρωες κοιτούν τα ρολόγια τους κάθε τρεις και λίγο, το ίδιο κι ο αναγνώστης. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι για μια παρεξήγηση και μάλιστα ερωτική θα μεταναστεύσω στην άλλη άκρη της γης, με τίποτα όμως! Αν δε με ξέρει τόσο καλά κι αν με προσβάλει, μη σώσει και συνεχίσει μαζί μου, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές! Μα στην Αυστραλία; Μια ιστορία που με το ζόρι ρίχνονται μέσα οι ανατροπές. Μια ερωτική ιστορία, που ξεκινά τρυφερά (ωραία η σκηνή του πλοίου), διαλύεται και ξαφνικά εισβάλλουν οι Τούρκοι στο νησί; Έλεος! Oι ήρωες έχουν ένα background, κινούνται σε κάποιο πλαίσιο, σε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο (η κατάταξη των παιδικών φίλων Νίκου και Αλέκου στην ΕΟΚΑ στα νιάτα τους δεν το σώζει), δε γίνεται ξαφνικά να βρίσκονται σε έναν κυκεώνα γεγονότων και εξελίξεων! Λάθος του συγγραφέα που θεωρεί δεδομένο ότι ο αναγνώστης ξέρει τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάληψη από τους Τούρκους και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνες τις τραγικές μέρες. Και να τα ξέρει ο αναγνώστης εκεί είναι η μαγκιά του συγγραφέα να εισαγάγει τον αναγνώστη αυτόν στο βιβλίο του, εκεί σε θέλω να δω γραφή και πλοκή.
Άλλο λάθος είναι το εξής: σε πολλές επικεφαλίδες γράφονται χρονολογίες. Ε δεν μπορείς να μου γράφεις 1964 και να ακολουθείς χρονολογική σειρά αλλά στην αρχή να μου πετάς ένα 1945 για να γνωρίσουμε την παιδική ζωή της Χρύσας που δεν πιάνει πάνω από 2 σελίδες και στο ίδιο κεφάλαιο να γυρίζεις πίσω στο παρόν χωρίς χρονολογική επισήμανση. Το ίδιο λάθος γίνεται και στο τρίτο μέρος, όπου γνωρίζουμε το παρελθόν της οικογένειας Βανέζη στην Αυστραλία και πώς έγιναν πλούσιοι χωρίς καμία χρονολογία στα παρελθόντα!
Κι άλλο ένα λάθος μάλλον λιγότερο σημαντικό: μια γυναίκα όσο και να βαριέται, όσο και να κοπροσκυλιάζει από καναπέ σε κρεβάτι και τανάπαλιν σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δε θα ανοίξει το Εκόνομιστ για να το δει αδιάφορα, δεν είναι το Hello ή το ΟΚ να ξεφυλλίσει φωτογραφίες διασήμων, είναι οικονομική εφημερίδα, ΤΕΛΟΣ (βλέπε Καθημερινή), άσε που λερώνει! Δεν υπάρχει γυναίκα μη-επιχειρηματίας στον πλανήτη που να ανοίξει οικονομική εφημερίδα για να περάσει την ώρα της! Θα βάψει νύχι, θα πάρει τηλέφωνο τις φίλες της, θα βγει με τις φίλες της, άντε το πολύ πολύ να ταϊσει τα παιδιά της!!!Λίγη προσοχή, μας βλέπουν (ή μάλλον μας διαβάζουν).
Σε γενικές γραμμές δεν θα το σύστηνα με τίποτα. Παρόλο που επιμένω ότι αν ήταν γραμμένο αλλιώς στο τέλος θα δάκρυζα γιατί ήταν πολύ ωραίο το φινάλε. Επίσης καλογραμμένες οι σκηνές της αυστραλέζικης φύσης και γενκά το Σίδνεϋ και η Νέα Ζηλανδία. Αλλά πέραν τούτου ουδέν!
Η ιστορία του Ομήρου Αβραμίδη διαδραματίζεται με φόντο τα τραγικά γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Δεν είναι απλά ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά η αφήγηση μιας δυνατής ερωτικής σχέσης που ξετυλίγεται μέσα στο χάος και τον πόνο του πολέμου. Ο συγγραφέας, ως αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, ενσωματώνει προσωπικές μνήμες και βιώματα, δίνοντας μια αυθεντική και συγκλονιστική διάσταση στην πλοκή. Παρακολουθούμε πώς οι ζωές των ηρώων ανατρέπονται βίαια, πώς ο έρωτας δοκιμάζεται από τον ξεριζωμό, την απώλεια και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Το βιβλίο εστιάζει στα ανθρώπινα ιδανικά, στην επιβίωση και στην ανάγκη να κρατηθούν ζωντανές οι μνήμες, ακόμα και όταν η πραγματικότητα είναι σκληρή. Είναι μια ματιά στο πώς ο πόλεμος επηρεάζει τις προσωπικές ιστορίες και πώς η αγάπη γίνεται το καταφύγιο ενάντια στη φρίκη. Πέρα από τα γεγονότα, το βιβλίο μιλάει για την ελπίδα και την ανθρώπινη αντοχή. Ο συγγραφέας αναδεικνύει τις συνέπειες της εισβολής και πώς ο λαός της Κύπρου προσπάθησε να ξανασταθεί στα πόδια του. Είναι μια κουβέντα για το χρέος στη μνήμη και την ανάγκη για ειρήνη. Η γραφή είναι άμεση και ρεαλιστική, με έναν τρόπο που σε τραβάει μέσα στην ιστορία. Η γλώσσα ρέει φυσικά, κάνοντας την ανάγνωση γρήγορη, παρά το βαρύ θέμα. Η αφήγηση είναι φορτισμένη συναισθηματικά. Οι χαρακτήρες είναι ρεαλιστικοί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που βρέθηκαν στη δίνη του πολέμου. Οι ήρωες είναι καλά δουλεμένοι, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Συνολικά, ένα πολύ καλό βιβλίο, ειδικά αν σας ενδιαφέρει η σύγχρονη ελληνική ιστορία και η Κύπρος. Μια ανάγνωση που αξίζει τον χρόνο σας. Αν θέλετε να νιώσετε την ιστορία ζωντανή μέσα από μια ερωτική ιστορία, αυτό το βιβλίο είναι για εσάς.
Πραγματικά είναι ένα υπέροχο βιβλίο. Ο κύριος Αβραμίδης με τα λόγια του μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Πιο πολύ όχι στην ερωτική ιστορία ανάμεσα στον Αλέκο και στην Χρύσα αλλά μου κίνησε το ενδιαφέρον για την εποχή όπου η Κύπρος δεινοπαθούσε. Συγκινήθηκα στα περισσότερα σημεία του βιβλίου και κάθε σελίδα γυρνούσε όλο και πιο γρήγορα. Το ύφος του έχει κάτι το διαφορετικό και νομίζω ότι αξίζει πραγματικά να διαβάσεις κάποιο βιβλίο του. Εγώ έτυχε να διαβάσω αυτό. Σίγουρα δεν θα το αφήσω έτσι. Θα ψάξω να βρω και άλλες δημιουργίες του. Ευχαριστώ για το όμορφο αλλά και οδυνηρό ταξίδι!!!
Merged review:
Πραγματικά είναι ένα υπέροχο βιβλίο. Ο κύριος Αβραμίδης με τα λόγια του μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Πιο πολύ όχι στην ερωτική ιστορία ανάμεσα στον Αλέκο και στην Χρύσα αλλά μου κίνησε το ενδιαφέρον για την εποχή όπου η Κύπρος δεινοπαθούσε. Συγκινήθηκα στα περισσότερα σημεία του βιβλίου και κάθε σελίδα γυρνούσε όλο και πιο γρήγορα. Το ύφος του έχει κάτι το διαφορετικό και νομίζω ότι αξίζει πραγματικά να διαβάσεις κάποιο βιβλίο του. Εγώ έτυχε να διαβάσω αυτό. Σίγουρα δεν θα το αφήσω έτσι. Θα ψάξω να βρω και άλλες δημιουργίες του. Ευχαριστώ για το όμορφο αλλά και οδυνηρό ταξίδι!!!
Ένα υπέροχο και συγκινητικό βιβλίο και συγχρόνως πολύ θλιβερό.Είναι ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει και μάλιστα δύο φορές.Ειδικά ο τρόπος περιγραφής των γεγονότων στην Κύπρο με συγκλόνισαν.Αξίζει να διαβαστεί.
I honestly don't know how to feel about this one. I am really conflicted. The characters and story were really dull, but the prologue and epilogue were quite good.
Τα 4 αστέρια του αξίζουν για τις ιστορικές αναφορές της Κύπρου κατά την στιγμή της εισβολής. Διηγήσεις που αν έχεις την τύχη να τις ακούσεις από άτομα που έζησαν τη φρίκη τους, δεν μπορείς παρά να νοιώσεις απέραντη θλίψη και συγκίνηση.. Πέρα από την παγωνιά του πολέμου όμως και της εισβολής, η ιστορία είναι πικρόγλυκα όμορφη. Οι ήρωες της πλέκουν τις ζωές τους με τέτοιον τρόπο που είναι αδύνατον να ξεφύγεις.. "Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον" έλεγαν οι αρχαίοι, και είναι μια φράση που μπορεί να χαρακτηρίσει απόλυτα αυτό το βιβλίο, από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ο Αλέκος, η Χρύσα, η Ειρήνη, ο Νικόλας και η Πώλα, θα ζήσουν μια ζωή που κανένας δεν θα μπορούσε να φαντασθεί τις συμπτώσεις που θα τους έκρυβε. Στην αρχή η Κύπρος. Με τις ομορφιές της, αλλά και τη φτώχεια και τις δυσκολίες της. Και ύστερα η Αυστραλία. Η νέα γη της απαγγελίας. Για τον καθένα τους με διαφορετικό τρόπο. Σε διαφορετική χρονική στιγμή. Ο ένας όμως, έχοντας πάντοτε τη βοήθεια του άλλου και μια ελπίδα ζωγραφισμένη μέχρι το τέλος, αλλάζοντας κάθε φορά χέρια για όποιον την είχε ανάγκη, σε μια προσπάθεια να μην σβήσει και χαθεί.. Κι όμως, η αληθινή φιλιά και προπάντων η πραγματική αγάπη θα τους φέρουν κοντά, όσες δυσκολίες κι αν περάσουν. Για να φτάσουν στο σημείο να αντιληφθούν ότι όσα πλούτη κι αν έχουν στη ζωή, όσο σκληρά κι αν εργαστούν για να τα αποκτήσουν και να αποδείξουν στους άλλους πόσο ικανοί και άξιοι είναι για να μπουν στα μεγάλα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας, στο τέλος το μόνο που τους απομένει είναι ένα η πικρή αίσθηση της ζηλοφθονίας. Μενουν όμως για πάντα χαραγμένες στην καρδιά τους, η φιλία, η αγάπη και οι αναμνήσεις μιας ζωής, που τελικά δεν έζησαν όπως ήθελαν...