What do you think?
Rate this book
ฝนปรายรัก
“เดี๋ยวสิคุณ” วิสูตรเดินเข้ามาแล้วคว้าข้อมือหญิงสาวเอาไว้ รุ่งทิวาสะบัดมือเล็กน้อยแต่แล้วเธอก็ต้องหยุดเมื่อสัมผัสได้กับไออุ่นจากสัมผัสนั้น ปากที่กำลังจะอ้าเพื่อที่จะประทุษร้ายเขาทางคำพูด ก็เหมือนจะเบื้อใบ้ไปทันทีเมื่อเห็นสายตานั้น แล้วอาการที่ไม่กล้าสู้หน้าคนก็กลับมาอีก
“มีอะไรล่ะ ปล่อยมือก็ได้ฉันไม่หนีหายไปไหนหรอกน่า” กว่าที่หญิงสาวจะหาปากและเสียงของตัวเองเจอก็พบว่ามันนานและยากเย็นอยู่เหมือนกัน
“ผมจะจับเอาไว้ เพราะผมมั่นใจว่าหากผมจะเริ่มต้นพูดต่อไปคุณต้องหนีไปแน่ ๆ”
“เรื่องอะไรฉันจะต้องหนีคุณด้วย ปล่อยได้แล้ว” มือของเธอที่พยายามแกะมือของเขาที่เกาะกุมข้อมืออีกข้างของเธออยู่นั้นต้องหยุดไปเมื่อชายหนุ่มเอามืออีกข้างมาคว้ามันไว้ นี่ถ้ามีมืออีกข้างหนึ่งเขาคงจะประคองดวงหน้าเธอให้มองตรงมาที่เขาไม่ให้ก้มหน้าก้มตาหลบแบบนี้
“ก็ผมไม่มีความมั่นใจเสียเลยสิ ผมน่ะอุตส่าห์กล้าที่จะพูด แต่คนฟังน่ะกลับวิ่งหนีทุกที เมื่อคืนผมตัดสินใจแล้วว่าคนขี้ขลาดน่ะต้องจับมาตีเสียให้เข็ด”
“คุณจะตีฉันเหรอ” รุ่งทิวาเงยหน้าเขาแล้วทำสีหน้าตกใจ
“เอ จะทำดีไหมนะ ดูคุณสิเห็นเก่ง ๆ อย่างนั้นทีแท้ตัวก็เล็กนิดเดียว ดูข้อมือสิผมน่ะไม่กล้าบีบแรงเลยกลัวว่ามันจะเป็นรอยช้ำเสียเปล่า”
“แต่คุณบอกว่าคุณจะตีฉัน”
“ผมบอกว่าผมจะตีคนขี้ขลาดนี่นา แต่คุณไม่ได้ขี้ขลาดนี่” ดวงตาเขาเป็นประกายระยับนึกสนุกที่ได้แกล้งหญิงสาว
“ฉันไม่ได้ขี้ขลาด” ปากคอที่เริ่มสั่นของเธอบอกเขาออกไป
“ดีจังงั้นเงยหน้ามองผมสิ”
“แล้วไงล่ะพูดมาเร็วๆ สิ” รุ่งทิวากระแทกเสียงเงยหน้าขึ้นมาทำตาเขียวใส่เขา และแล้วชายหนุ่มก็เริ่มขบขันอีกครั้งทำไมผู้หญิงตรงหน้าช่างมีอาการน่ารักได้ใจเขาเสียยิ่งกระไร
“ผมชอบคุณ”
“มีอะไรล่ะ ปล่อยมือก็ได้ฉันไม่หนีหายไปไหนหรอกน่า” กว่าที่หญิงสาวจะหาปากและเสียงของตัวเองเจอก็พบว่ามันนานและยากเย็นอยู่เหมือนกัน
“ผมจะจับเอาไว้ เพราะผมมั่นใจว่าหากผมจะเริ่มต้นพูดต่อไปคุณต้องหนีไปแน่ ๆ”
“เรื่องอะไรฉันจะต้องหนีคุณด้วย ปล่อยได้แล้ว” มือของเธอที่พยายามแกะมือของเขาที่เกาะกุมข้อมืออีกข้างของเธออยู่นั้นต้องหยุดไปเมื่อชายหนุ่มเอามืออีกข้างมาคว้ามันไว้ นี่ถ้ามีมืออีกข้างหนึ่งเขาคงจะประคองดวงหน้าเธอให้มองตรงมาที่เขาไม่ให้ก้มหน้าก้มตาหลบแบบนี้
“ก็ผมไม่มีความมั่นใจเสียเลยสิ ผมน่ะอุตส่าห์กล้าที่จะพูด แต่คนฟังน่ะกลับวิ่งหนีทุกที เมื่อคืนผมตัดสินใจแล้วว่าคนขี้ขลาดน่ะต้องจับมาตีเสียให้เข็ด”
“คุณจะตีฉันเหรอ” รุ่งทิวาเงยหน้าเขาแล้วทำสีหน้าตกใจ
“เอ จะทำดีไหมนะ ดูคุณสิเห็นเก่ง ๆ อย่างนั้นทีแท้ตัวก็เล็กนิดเดียว ดูข้อมือสิผมน่ะไม่กล้าบีบแรงเลยกลัวว่ามันจะเป็นรอยช้ำเสียเปล่า”
“แต่คุณบอกว่าคุณจะตีฉัน”
“ผมบอกว่าผมจะตีคนขี้ขลาดนี่นา แต่คุณไม่ได้ขี้ขลาดนี่” ดวงตาเขาเป็นประกายระยับนึกสนุกที่ได้แกล้งหญิงสาว
“ฉันไม่ได้ขี้ขลาด” ปากคอที่เริ่มสั่นของเธอบอกเขาออกไป
“ดีจังงั้นเงยหน้ามองผมสิ”
“แล้วไงล่ะพูดมาเร็วๆ สิ” รุ่งทิวากระแทกเสียงเงยหน้าขึ้นมาทำตาเขียวใส่เขา และแล้วชายหนุ่มก็เริ่มขบขันอีกครั้งทำไมผู้หญิงตรงหน้าช่างมีอาการน่ารักได้ใจเขาเสียยิ่งกระไร
“ผมชอบคุณ”
132 pages, ebook
Published January 1, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 17, 2017
ชื่อเรื่อง – ฝนปรายรัก เรื่องสั้นชุดรักปลายฤดู
ผู้แต่ง – กิดาการ
ตัวละคร
รุ่งทิวา (ฝน)
วิสูตร (ป๋อง)
รีวิวหลังอ่าน
เรื่องนี้สนุกๆ เป็น 1 ใน 3 เรื่องสั้นของชุดรักปลายฤดู ของพี่ยุ้ย เมเปิ้ลสีขาว เราอ่านไปแล้วเรื่อง “ฟ้าพร่างในคืนหนาว” เราว่าเราชอบ “ฝนปรายรัก” มากกว่า มันฮามากเลยอ่ะ
ยิ่งอ่านช่วงแรกๆ ยิ่งขำอ่ะ นางเอกขอผู้ชายตามไดอารี่ของแม่ โดยตะโกนขอกับพระจันทร์ จนโดนข้างบ้านด่า ฮ่าๆๆๆๆๆ บ้านนางเอกเป็นภัตตาคารจีนที่พ่อนางเอกอยากให้นางเอกมาทำร้านต่อมากๆ ร้านนี้ดังสุดๆ แต่นางเอกก็ขอทำงานตามที่อยากทำไปก่อน
เธอจะไปรับงานที่โรงแรมตามที่หัวหน้าสั่ง ปะทะกับพระเอกเข้าแบบหกล้มแล้วปากจูบกัน 555+ ความโรแมนติกมันไม่มีอ่ะนะ สภาพนางเอกเละเทะมาก แถมยังโดนผู้หญิงที่เกาะพระเอกแน่นถ่ายรูปตอนจูบไว้ด้วย ซึ่งไม่ได้ทำให้พระเอกเห็นแล้วอยากเซพเก็บไว้นะ ได้แต่ตามไปลบทิ้งให้ด้วย
คือแอบรำคาญยัยผู้หญิงที่ตามพระเอกสุดๆ ชื่อจันทร์จรี พระเอกคอยปฏิเสธเธอก็ยังตามตลอด แต่เรางงๆ นะ เพราะช่วงท้ายดันบอกว่าชื่อกันทิชา 555+ จนเรางงว่าจันทร์จรีไปเปลี่ยนชื่อเหรอ น่าจะพิมพ์ผิดแหละ
เรื่องมีส่วนเชื่อมโยงกับเรื่อง “กาแฟ น้ำชา และกาน้ำ” เพราะพระเอกเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับเจ้าของร้าน นิยายที่เราอ่านสมัยอยู่มัธยมอ่ะ นานแล้วเนอะ นานจนจำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ เดี๋ยวหาเวลาย้อนไปอ่านใหม่
แอบคิดว่าช่วงกลางๆ กำลังสนุกดีนะ นางเอกก็เถียงกับเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน แถมสุดท้ายเพื่อนดันไปรักกับจันทร์จรีจนชวนงง 555+ แต่พอช่วงท้ายๆ เราว่ามันเหมือนจบรวบรัดไปหน่อย จนน่าเสียดายอ่ะ อยากให้มีต่อสัก 2-3 บทอ่ะ
แต่โดยรวมอ่านแล้วชอบค่ะ อมยิ้มไปกับเรื่องราว พระเอกไม่ได้ชอบนางเอกเพราะจูบแรก แต่ชอบเพราะเธอเป็นตัวของเธอเอง ทำอะไรที่เป็นตัวเองออกมา และชอบในนิสัยของนางเอกที่เป็นแบบนี้
Start 11.04 น. Fri 1 Jul 2016
End 17.21 น. Fri 1 Jul 2016
Review Date 12.32 น. Mon 4 Jul 2016
ผู้แต่ง – กิดาการ
ตัวละคร
รุ่งทิวา (ฝน)
วิสูตร (ป๋อง)
รีวิวหลังอ่าน
เรื่องนี้สนุกๆ เป็น 1 ใน 3 เรื่องสั้นของชุดรักปลายฤดู ของพี่ยุ้ย เมเปิ้ลสีขาว เราอ่านไปแล้วเรื่อง “ฟ้าพร่างในคืนหนาว” เราว่าเราชอบ “ฝนปรายรัก” มากกว่า มันฮามากเลยอ่ะ
ยิ่งอ่านช่วงแรกๆ ยิ่งขำอ่ะ นางเอกขอผู้ชายตามไดอารี่ของแม่ โดยตะโกนขอกับพระจันทร์ จนโดนข้างบ้านด่า ฮ่าๆๆๆๆๆ บ้านนางเอกเป็นภัตตาคารจีนที่พ่อนางเอกอยากให้นางเอกมาทำร้านต่อมากๆ ร้านนี้ดังสุดๆ แต่นางเอกก็ขอทำงานตามที่อยากทำไปก่อน
เธอจะไปรับงานที่โรงแรมตามที่หัวหน้าสั่ง ปะทะกับพระเอกเข้าแบบหกล้มแล้วปากจูบกัน 555+ ความโรแมนติกมันไม่มีอ่ะนะ สภาพนางเอกเละเทะมาก แถมยังโดนผู้หญิงที่เกาะพระเอกแน่นถ่ายรูปตอนจูบไว้ด้วย ซึ่งไม่ได้ทำให้พระเอกเห็นแล้วอยากเซพเก็บไว้นะ ได้แต่ตามไปลบทิ้งให้ด้วย
คือแอบรำคาญยัยผู้หญิงที่ตามพระเอกสุดๆ ชื่อจันทร์จรี พระเอกคอยปฏิเสธเธอก็ยังตามตลอด แต่เรางงๆ นะ เพราะช่วงท้ายดันบอกว่าชื่อกันทิชา 555+ จนเรางงว่าจันทร์จรีไปเปลี่ยนชื่อเหรอ น่าจะพิมพ์ผิดแหละ
เรื่องมีส่วนเชื่อมโยงกับเรื่อง “กาแฟ น้ำชา และกาน้ำ” เพราะพระเอกเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับเจ้าของร้าน นิยายที่เราอ่านสมัยอยู่มัธยมอ่ะ นานแล้วเนอะ นานจนจำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ เดี๋ยวหาเวลาย้อนไปอ่านใหม่
แอบคิดว่าช่วงกลางๆ กำลังสนุกดีนะ นางเอกก็เถียงกับเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน แถมสุดท้ายเพื่อนดันไปรักกับจันทร์จรีจนชวนงง 555+ แต่พอช่วงท้ายๆ เราว่ามันเหมือนจบรวบรัดไปหน่อย จนน่าเสียดายอ่ะ อยากให้มีต่อสัก 2-3 บทอ่ะ
แต่โดยรวมอ่านแล้วชอบค่ะ อมยิ้มไปกับเรื่องราว พระเอกไม่ได้ชอบนางเอกเพราะจูบแรก แต่ชอบเพราะเธอเป็นตัวของเธอเอง ทำอะไรที่เป็นตัวเองออกมา และชอบในนิสัยของนางเอกที่เป็นแบบนี้
Start 11.04 น. Fri 1 Jul 2016
End 17.21 น. Fri 1 Jul 2016
Review Date 12.32 น. Mon 4 Jul 2016
Displaying 1 of 1 review