داستانی با زمینهی پلیسی که در کشوری خیالی رخ میدهد. مایههای مورد علاقهی نویسنده در این نمایشنامه به وضوح خود را نشان میدهند: علایق سیاسی، فضای کافکایی تلخ، استعاره و تمثیل و قدرت داستانگویی.
رضا سرور رو به خاطر ترجمههاش میشناختم. دو نمایشنامه ازش خوندم. اولی اتاق صدا، که مونولوگی بود که توی کتاب تنها روی صحنه ۲ چاپ شده بود و دومیش هم همین نمایشنامه. وقتی تموم شد با خودم گفتم ایبابا این که مارتین مکدونای فارسیه! قصهش قوی و پر کشش بود، با کارتهایی که کمکم برات رو میکرد. ایده اجراییش هم جذاب و جدید بود و چقدر به روی تمِ روایت مینشست. وقتی میخونیش، ممکنه با خودت بگی که نویسنده چقدر باهوشه. حتمن بخونید از رضا سرور و لذتشو ببرید!
پلات جالبی داشت و فرم اجراییش هم ندیده جالب به نظر می رسد اما لحن و شکل دیالوگ ها برایم کمی آزاردهنده بود. انگاری نمایشنامهٔ ترجمه شده ای به جای نمایشنامه ای فارسی میخواندم!