این کتاب گزیدهای است از نامههای نیچه به مادرش، از خردسالی، کودکی، نوجوانی تا پایان عمرش یعنی یک سال پیش از فروپاشی روانیاش. نخستین این نامهها را نیچه در 5 سالگی (آگوست 1850) و آخرین نامه را در دوران میانسالی (دسامبر 1888) نگاشته است.
Friedrich Wilhelm Nietzsche was a German classical scholar, philosopher, and critic of culture, who became one of the most influential of all modern thinkers. He began his career as a classical philologist before turning to philosophy. He became the youngest person to hold the Chair of Classical Philology at the University of Basel in 1869 at the age of 24, but resigned in 1879 due to health problems that plagued him most of his life; he completed much of his core writing in the following decade. In 1889, at age 44, he suffered a collapse and afterward a complete loss of his mental faculties, with paralysis and probably vascular dementia. He lived his remaining years in the care of his mother until her death in 1897 and then with his sister Elisabeth Förster-Nietzsche. Nietzsche died in 1900, after experiencing pneumonia and multiple strokes. Nietzsche's work spans philosophical polemics, poetry, cultural criticism, and fiction while displaying a fondness for aphorism and irony. Prominent elements of his philosophy include his radical critique of truth in favour of perspectivism; a genealogical critique of religion and Christian morality and a related theory of master–slave morality; the aesthetic affirmation of life in response to both the "death of God" and the profound crisis of nihilism; the notion of Apollonian and Dionysian forces; and a characterisation of the human subject as the expression of competing wills, collectively understood as the will to power. He also developed influential concepts such as the Übermensch and his doctrine of eternal return. In his later work, he became increasingly preoccupied with the creative powers of the individual to overcome cultural and moral mores in pursuit of new values and aesthetic health. His body of work touched a wide range of topics, including art, philology, history, music, religion, tragedy, culture, and science, and drew inspiration from Greek tragedy as well as figures such as Zoroaster, Arthur Schopenhauer, Ralph Waldo Emerson, Richard Wagner, Fyodor Dostoevsky, and Johann Wolfgang von Goethe. After his death, Nietzsche's sister Elisabeth became the curator and editor of his manuscripts. She edited his unpublished writings to fit her German ultranationalist ideology, often contradicting or obfuscating Nietzsche's stated opinions, which were explicitly opposed to antisemitism and nationalism. Through her published editions, Nietzsche's work became associated with fascism and Nazism. 20th-century scholars such as Walter Kaufmann, R.J. Hollingdale, and Georges Bataille defended Nietzsche against this interpretation, and corrected editions of his writings were soon made available. Nietzsche's thought enjoyed renewed popularity in the 1960s and his ideas have since had a profound impact on 20th- and early 21st-century thinkers across philosophy—especially in schools of continental philosophy such as existentialism, postmodernism, and post-structuralism—as well as art, literature, music, poetry, politics, and popular culture.
وجه جذاب این کتاب و کتاب های مشابه، مواجهه با جنبه ای خصوصی و تاریخی از زندگی اشخاصی است که تصویرشان در ذهن ما شبیه تصاویر فاخری است که در نقاشی های نقاشان بزرگ مثل داوینچی دیده ایم. بعد، وقتی در کتابی می خوانی که نیچه در نامه اش به مادرش تقاضای نخ و سوزن برای دوختن لباس هایش می کند، نوعی احساس خودمانی تر با او پیدا می کنی. متوجه می شوی که او هم نخ و سوزن دستش می گرفته، غذا می خورده، چه بسا از بقالی ماست و شیر و شکر و چای می خریده! دیگر حول برت نمی دارد که اووووه، این نیچه است!!!!!
من نه جناب نیچه رو میشناختم، و نه کتابی از ایشون خونده بودم، تصویر جلد کتاب جذبم کرد و از دوستم تقاضا کردم تا کتاب را چند روزی به من امانت دهد، سیر نامه ها خیلی جالب بودند، از دغدغه های عادی مثل پاره شدن شلوار شروع شده بود و کم کم به دغدغه های متعالی رسیده بود، کتاب تایم لاین خوبی از زندگی نیچه به من داد، به حدی کنجکاو در مورد افکار و زندگیش شدم که تصمیم گرفتم کتابهاش را سریع و عمیق بخونم.
"البته من خودم بهقدر کافی انسانشناس هستم تا این را بفهمم که طی پنجاه سال آتی قضاوت دربارهی من از این رو به آن رو میشود و بعدا نام پسرت در شکوه و عظمت توام با احترام واقعی خواهد درخشید، به خاطر همان چیزی که تا کنون، به من، آنها به سهم خود بدرفتاری کردهاند و به خاطرش فحش و ناسزا خوردهام."
همیشه مجموعه نامهها را دوست داشتم، نوشتههایی که نه به قصد چاپ و نه برای مخاطب عام ایجاد شدهاند. در واقع دسته اول هستند و شخصیت نویسنده را واقعیتر به نمایش میگذارند. این کتاب هم همینطور بود، نامههای صمیمانه نیچه به مادرش از پنج سالگی تا چهل و سه سالگی.
این کتاب میتونه اطلاعات زیادی رو دربارهی شخصیت نیچه در اختیار ما قرار بده. به خصوص اگر کتاب رو با توجه به سیر تاریخی مطالعه کنیم و تاریخ ارسال هر نامه رو با دوران زندگی نیچه و کتابهای نیچه در اون دوران تطبیق بدیم بسیار جالب خواهد بود. جذابترین بخش کتاب نامههای پایانی نیچه است پیش از اونکه به قول داریوش آشوری، ذهن آتشفشاناش متلاشی شود... و دردناکترین چیز، رنجها و بیماریهای طاقتفرسایی است که این بزرگمرد تحمل کرده.
با این کتاب به نیچه میتوان بیش از هر زمان دیگر نزدیک شد. اندیشهها و احساسات او به شکلی صمیمانه و صادقانه بازتاب یافتهاند. کتاب هر چه بیشتر پیش میرود و نیچه به جنون - مرگ نزدیکتر میشود، پرشورتر میگردد. در آخر، گویی نیچه استقبال عمومی از آثارش را پیشبینی میکند و شادمانه آن را جشن میگیرد. این هدیه زیبا را از آهوی قشنگم گرفتم. دستش را میبوسم.
برای منی که نیچه قهرمان دوران کودکی ام بود خواندن نامههایش برایم بیاندازه جالب بود و درعین حال قدم به قدم همراه شدن با نیچه از کودکی تا فروپاشی ذهنیاش خیلی آزاردهنده بود، که کسی را که اینقدر دوست داری چطور از رنج و دردهای جسمانیاش می گوید که چطور به آخر خط می رسد
آرمانیترین فعالیت هم زمانی که به سمت کار "اداری" و "وظیفهی شغلی و حرفهای" بودن سوق مییابد، تبدیل به زنجیری میشود که در این میان بیصبرانه تاب و توانِ آدم را میگیرد و ذره ذره آدم را میساید.