این کتاب به زبان فرانسه نوشته شده و سال 58 به فارسی منتشر شده.
از دیدن چنین عنوان در اون سال خیلی تعجب کردم. کتاب با در نظر داشتن ارتباط بین سرمایهسالار شدن جامعهی ایران و ایجاد اشکال جدید روایی به سراغ بررسی چند رمان از دهههای مختلف میره: مثل بوف کور، زیبا، حاجی آقا، مدیر مدرسه و دو کار دیگه از آل احمد.
دستهبندیها و چارچوببندی کتاب رو دوست داشتم، تحلیل داستانهاش هم جالب بود، با اینکه بیشتر پررنگی رویکرد جامعهشناسی رو حس میکردم (که طبیعیه چون کار، کار جامعه شناسی ادبیات) اما ادعاهاش مستدل بود.
یک سری بخشهاش رو هم خیلی دوست داشتم. زبانش خیلی روان و قابلفهمه. (هرچند گاه از یه سری کلمههای کمکاربرد استفاده میکنه) و پیش بردنش سخت نیست.
یک نکتهی منفیش اینه که مطالب رو خیلی تکرار میکنه، اما در کل کار خوبی بود. (مخصوصاً با توجه به زمان چاپش) ما همین الانم کار تألیفی حسابی در این حوزه نداریم.
میدونم گفتن این حرف چندان شایسته نیست، اما اگه حوصلهتون نکشید کل کتاب رو بخونید به نظرم خوندن بیست صفحهی آخر که جمعبندی کتابه، بهتون کمک میکنه.